ตอนที่7:จุดเริ่มต้นความสัมพันธ์

อะไรที่คิดว่าสุดๆของช่อชมพู มันคือความหลุดโลกของเธอ ช่อชมพูมีเพื่อนอย่างปานวาดคอยดูแลเธอจึงปลดปล่อยออกมาได้อย่างเต็มที่

รถหรูเลี้ยวเข้ามาจอดชั้นใต้ดินของโรงแรม เมื่อต้องการปกปิดและสร้างความเป็นส่วนตัว ช่อชมพูกับปานวาดจอดรถไว้ในที่ที่คิดว่านักข่าวจะไม่เห็นเธอได้

ร้านอาหารกึ่งผับของโรงแรมระดับห้าดาวย่อมช่วยลูกค้าปกปิดเป็นอย่างดีรับเฉพาะสมาชิกเท่านั้น ช่อชมพูกับปานวาดเลือกโต๊ะที่คิดว่ามันดีที่สุดแล้วสำหรับเธอ...

"ปัง"

ประมุขของบ้านตบโต๊ะดังปังเมื่อต้องการให้บุตรชายที่กำลังดำเนินธุรกิจไปได้สวยในเครือของโรงพยาบาลให้ทำตามคำสั่งเมื่อต้องการสานสัมพันธ์ไมตรี ต้องการเงินต่อเงินซึ่งไม่ต่างจากช่อชมพูเลยแม้แต่น้อย โดยการให้ลูกสาวมาเชื่อมเป็นทองแผ่นเดียวกันในลักษณะ เรือล่มในหนองเงินทองจะไปไหน

"แต่มันเร็วเกินไปนะครับพ่อ...เดือนหน้าผมเคลียร์งานไม่ทันจริงๆ"

"มันจะยากอะไรวะ แกแค่ทำตัวให้ว่างแล้วมาแต่งก็แค่นั้นเอง ถ้าไม่งั้นฉันจะเลื่อนมาอาทิตย์หน้าเลย เจ้าสาวของแกเขาพร้อมแล้ว"

"เธอเป็นใครพ่อแม้แต่หน้าผมยังไม่เคยเห็นด้วยซ้ำไป"

"แกมีหน้าที่แต่งแต่งไปนั่นคือหน้าที่ของแก ในฐานะที่แกเป็นลูกฉัน จะคว้าเอาสะใภ้ที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าเข้าบ้านมาไม่ได้ ฉันต้องตัดไฟแต่ต้นลมจับแกแต่งกับลูกผู้ดีที่ฉันเลือกให้"

พิธานปวดหัวจี๊ดขึ้นมาทันที ที่บิดาออกคำสั่งแบบสายฟ้าฟาดแบบนี้ ถึงแม้จะมีเค้าลางมาบ้างก็ตาม

พิธานในวัยทำงานสี่สิบปีถึงแม้จะไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตน แต่ก็รับไม่ได้กับสิ่งที่บิดายัดเยียดให้จนแทบหายใจหายคอไม่ทันแบบนี้

"เพื่ออะไรครับพ่อ..."

"ฉันต้องการสะใภ้ที่สมฐานะและหน้าตาของแก ฉันกลัวแกคว้าใครมาเป็นสะใภ้แล้วอับอายไปทั่ว ฉันไม่เอา "

"แต่เราไม่ได้รักกันนะครับ"

"อยู่ๆไปก็รักกันเอง ดูพ่อกับแม่สิถูกจับแต่งเหมือนแกนี่ละ เป็นไงอยู่จนมีแกที่มายืนเถียงฉันอยู่แบบนี้"

พิธานหมดคำที่จะพูดเมื่อชายสูงวัย ไม่มีทางเลือกให้เขาเลยจึงได้แต่ทำใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

"ครับพ่อ...งั้นผมขอตัวนะครับ"

บิดาของเขาฉาบยิ้มบนใบหน้าพึงพอใจเป็นอย่างมาก ที่สามารถควบคุมประธานบริษัทในเครือโรงพยาบาลชื่อดังได้

"ฮ่า...ฮ่า มันต้องอย่างนี้สิวะ"

เสียงรถยนต์ของพิธานขับออกไป แต่เสียงในบ้านที่ชอบอกชอบใจหัวเราะไม่หยุดที่ดีใจจะได้สะใภ้ตามที่วาดหวังไว้โดยไม่ใส่ใจความรู้สึกของบุตรชายเลยแม้แต่น้อย

รถของพิธานขับออกมาอย่างไร้จุดหมาย บ้านสวนตอนนี้ครั้นจะไปหาเจ้าที่รักก็คงเป็นการรบกวนลุงสมที่แก่เฒ่าแล้ว ไปปลุกกลางดึกลุงสมคงใจคอไม่ดีนอนไม่หลับเป็นแน่แท้ โรงแรมกับเหล้าคือคำตอบที่ดีที่สุดในเวลานี้ ที่จะบรรเทาทุกข์ในใจลงได้บ้าง ถึงแม้เหล้ากับเขาจะเดินสวนทางกันมานานแล้วก็ตาม

"สงสัยแกกับฉันต้องกลับมาพบกันอีกแล้ว เหล้าเอ๋ย..."

พิธานพูดกับตัวเองพลางขับรถไปยังโรงแรมที่เขาเคยเป็นสมาชิกเมื่อหลายปีก่อนโน้น แต่ห่างหายไปเป็นเวลานาน เพราะมัวบริหารงานโรงพยาบาลในเครือจนมีสาขาหลายแห่งโด่งดังขึ้นมาจนบิดายอมรับ แต่ก็ไม่อาจทำให้บิดาของเขายอมรับการตัดสินใจ บิดาเขาลามมาถึงการเลือกคู่ครองที่เขาไม่อาจจะปฏิเสธได้เสียด้วยในฐานะบุตรชายคนเดียว

"ก็ยังเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน หวังว่าเราคงไม่แก่เกินที่จะเข้าไปนะ ค่าสมาชิกหักอัตโนมัติทุกปีอยู่แล้วหวังว่าคงจะจำลูกค้าสำคัญคนนี้ได้อยู่หรอก"

พิธานไม่ได้มานาน เขายอมรับเพราะช่วงหลังอยู่กับงานบริหารจนลืมโลกภายนอกไป วันนี้เขาหวังมาปลดปล่อยให้เกิดความสุข จึงกล้าที่จะมาคนเดียวโดยที่ไม่ได้บอกใคร เขาอยากเมาให้หัวราน้ำไปเลย

"เชิญครับ...ด้านในเลยครับคุณผู้ชาย"

เมื่อพนักงานด้านหน้าขอดูบัตรสมาชิก ช่างบังเอิญเหลือเกินที่เขาก็พกมันติดกระเป๋ามาด้วย เมื่อเลือกที่นั่งตามใจตัวเอง เพลงที่เคล้าคลอเบาๆ อารมณ์ขุ่นมัวทั้งหลายก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

เพลงที่ถูกปลดปล่อยออกมาเพลงแล้วเพลงเล่าช่างตรงใจชายหนุ่มเหลือเกิน จนเหล้าในขวดเริ่มพร่องลงไปเรื่อย

แต่เพลงที่บรรเลงออกมาช่างไม่เข้าหูของช่อชมพูเหลือเกิน จนต้องตระโกนโวกเวกด้วยความเมาด้วยความไม่ชอบใจเป็นอย่างมาก

"เพลงนะน้อง...ทำไมแก่อย่างนี้คะ พี่เกิดไม่ทันคะไม่เพราะเลย"

เสียงที่ดังและกวนๆของเธอด้วยความเมาดังมาเข้าหูพิธานอย่างช่วยไม่ได้

"ทำไมผมขอให้เปิดเอง เป็นวีไอพีมานานเขาย่อมตามใจเป็นธรรมดา"

พิธานยักคิ้วหลิ่วตาจนช่อชมพูหมั่นไส้ถึงแม้จะมืดแต่เธอก็พอจะรับรู้ท่าทางกวนๆนั่น

"นายเองหรือขอให้เปิดเพลง แก่น่าดูเลยเพลงพวกนี้ฉันยังไม่เกิดเลย ฮ่า...ฮ่า"

"ช่อ...แกเมาแล้ว เบาหน่อยเขาเป็นใครก็ไม่รู้แกไปต่อปากต่อคำกับเขา เดี๋ยวเขาเอาเรื่องขึ้นมาทำไงวะ..."

"แกกลัวอะไร หน้าสำอางค์ขนาดนั้น ไม่กล้าหรอก แกอยู่นี่ฉันไปเอง นั่งคนเดียวเสียด้วยสิ "

ช่อชมพูนิสัยไม่ยอมแพ้ใครมาตั้งแต่เด็ก เวลาเมาเธอร้ายจนเพื่อนเอาไม่เคยอยู่ จึงปล่อยเลยตามเลยให้เธอเล่นตามอารมณ์ เกิดอะไรขึ้นเดี๋ยวบิดาของเธอมาคลียร์เองซึ่งก็เป็นแบบนี้ประจำ