บทที่ 7

เพียงฟ้าเดินจับมือกับคุณแม่ของราชันย์ ตรงไปที่รถ เพื่อเตรียมที่จะไปทานอาหาร แต่พวกเขาทั้งสองคนต้องหยุดชะงักด้วยที่ราชันย์วิ่งตามออกมา

"เดี๋ยวก่อนสิครับ รอผมด้วยคุณแม่" เพียงฟ้าขมวดคิ้วเข้าหากัน ไหนคุณราชันย์บอกว่าจะกลับเข้าไปประชุมทำไมถึงวิ่งตามออกมา

"มีอะไรหรือเปล่า" คุณแม่ของคุณราชันย์นั้นเอ่ยถามลูกชายตัวเองด้วยใบหน้าที่สงสัยไม่ต่างจากเพียงฟ้า

"ผมจะพาคุณแม่ไปทานข้าว"

"ทำเป็นบอกจะพาแม่ไปทานข้าวจริง ๆ แล้วราชันย์ก็คงอยากพาหนูเพียงฟ้าไปทานข้าว พูดตรง ๆ ก็ได้สามีภรรยากันไม่ต้องเขินแม่หรอก เห็นไหมหนูเพียงฟ้าแม่บอกแล้วว่าราชันย์เขาเอาใจใส่ดี ถ้าเขาไม่เห็นแก่หนูก็คงไม่พาแม่ไปทานข้าวหรอก" ราชันย์ไม่ได้เอ่ยอะไรแต่เป็นคำพูดของผู้เป็นแม่ ไม่ใช่คำพูดที่ออกมาจากปากเขา แต่เขาก็ไม่ขัดและเถียงผู้เป็นแม่ เพียงฟ้าเธอรู้สึกดีจนยิ้มกว้างออกมา

ณ ร้านอาหาร

ทีแรกราชันย์ต้องการพาคุณแม่ไปทานภัตตาคารอาหารหรูราคาแพง แต่แม่ของราชันย์นั้นต้องการซดน้ำร้อน ๆ ชาบูหมูกระทะธรรมดาทั่วไปตามห้างฯ ราชันย์จึงไม่ขัด ทั้งยังเพียงฟ้าที่ออกความคิดตรงกันกับแม่ของราชันย์อีกด้วย

"แม่เจอเพื่อนเดี๋ยวแม่มานะ ทานกันไปก่อนเลยลูก" แม่ของราชันย์ยิ้มให้ทั้งสองคน ก่อนที่จะเดินออกมาจากร้านอาหาร ตรงไปหาเพื่อนที่กำลังเลือกซื้อของอยู่ ส่วนราชันย์นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเพียงฟ้าเขาเงียบไม่พูดอะไรและของที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ของโปรด ราชันย์จึงได้เพียงแต่นั่งดู

"คุณไม่ทานเหรอคะเดี๋ยวฉันตักให้"

เพียงฟ้าเธอหวังดีลุกขึ้นและเอื้อมหยิบถ้วยด้านหน้าของราชันย์จะตักน้ำซุปให้กับเขาบังเอิญในขณะเดียวกันที่ราชันย์ยกมือจะห้ามไม่ให้เพียงฟ้าตักให้ตัวเอง แต่ดันพลั้งมือที่ยกขึ้นนั้นแรงไปหน่อยผลักมือของเพียงฟ้าโดนขอบหม้อที่ร้อน ๆ

"อุ๊ย"

เพียงฟ้าสะบัดมือ ทั้งสะดุ้งและตกใจ ยังดีที่ไม่ถึงกับร้อนมากจนทำให้มือของเธอพอง เพียงแค่สะดุ้ง ราชันย์รีบคว้าจับมือของเพียงฟ้า หยิบกระดาษเช็ดให้

"ผมไม่ได้ตั้งใจ" เพราะคิดว่าจะเป็นแผลหรืออาจจะเจ็บมาก เขาก้มหน้ามองแต่หลังมือของเพียงฟ้าอย่างใส่ใจ ทำให้เธอรู้สึกดีเหมือนกับว่าตัวเองนั้นเป็นคนสำคัญของเขา

"ขอบคุณนะคะ"

"เดี๋ยวผมไปซื้อยาให้"

"ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ สักครู่นะคะคุณแม่ของคุณโทรมา" ราชันย์พยักหน้าให้กับเพียงฟ้าเมื่อมีสายเข้าและเธอก้มมองหน้าจอมือถือของตัวเองปรากฏเบอร์ของแม่คุณราชันย์ที่โทรเข้ามาหา

เมื่อเพียงฟ้ารับสาย เธอพยักหน้าพร้อมกับตอบกลับด้วยคำพูดที่อ่อนหวาน

"มีอะไรหรือเปล่าทำไมคุณแม่ถึงโทรมา"

"คุณแม่บอกว่าหลังจากที่เราทานเสร็จแล้วให้ไปรับของแทนท่าน ที่ร้านเพชรด้านข้างนี้ค่ะ อีกอย่างท่านไปกับเพื่อนค่ะ บอกให้เราทั้งสองคนกลับด้วยกัน"

"อย่างนั้นคุณก็ทานให้เสร็จ เราจะได้กลับกันเลย"

"ไปเอาของเลยก็ได้ค่ะ เพียงฟ้าอิ่มแล้ว"

ราชันย์กับเพียงฟ้าเดินตรงมายังร้านเพชรตามที่แม่ของราชันย์ได้บอกไว้ เมื่อมาถึงแจ้งกับพนักงานราชันย์นั้นได้ของกลับไปให้แม่ของเขาส่วนเพียงฟ้าที่ยืนมองอยู่เคาน์เตอร์กระจกด้านข้าง เธอจ้องไปยังแหวนคู่ที่สะดุดตาและเป็นคู่เดียวของร้าน

"ขอโทษนะคะแหวนคู่นี้มีคนจองหรือยัง"

ปลายนิ้วมือสัมผัสไปยังตู้กระจกชี้ลงไปที่แหวนเพชรคู่นั้น ใบหน้าสวยยิ้มให้กับพนักงานที่บริการตัวเองพนักงานไม่รอช้ารีบและหยิบแหวนคู่ขึ้นมา ให้เพียงฟ้าได้สัมผัสใกล้ ๆ

"คุณจะซื้อทำไม"

"ฉันอยากได้แหวนคู่ เราแต่งงานกันเรายังไม่มีแหวนคู่เลยนะ" เพียงฟ้ายิ้มให้กับราชันย์เธออยากได้แหวนคู่ เพราะในวันแต่งงานไม่มีแหวนคู่ให้เหมือนกับการแต่งงานทั่วไปของคู่อื่น

"ผมว่ามันไร้สาระมากกว่าต่อให้คุณซื้อแหวนคู่นี้ไป ผมก็ไม่ใส่กับคุณหรอก"

ราชันย์พูดด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความไม่ชอบพนักงานในร้านต่างพากันก้มหน้า เหมือนดั่งว่าเพียงฟ้านั้นหน้าแตกกลางร้านเพราะถูกสามีปฏิเสธ ดวงหน้าสวยจืดเจื่อนไปในพริบตา เพียงฟ้าคืนแหวนให้กับพนักงานและเดินออกมาจากร้าน

"โกรธผมเหรอ ถ้าคุณอยากได้ก็กลับไปซื้อ" คนตัวเล็กหยุดชะงักด้วยที่ได้ยินสามีเอ่ยออกมา เธอจึงหันกลับไปมองหน้าราชันย์

"คุณพูดฉีกหน้าฉันกลางร้านขนาดนั้น ยังจะให้ฉันกลับไปซื้อแหวนคู่อีกเหรอ คุณราชันย์คุณเคยคิดบ้างไหมว่าคนอื่นจะมองฉันยังไง"

"ผมว่ามันไร้สาระอีกอย่างผมไม่ได้รู้สึกอะไรกับคุณ การแต่งงานของเราก็เหมือนการแต่งงานปลอมๆ"

"ฉันไม่สนว่าคุณจะคิดยังไงแต่งานแต่งที่เกิดขึ้น คุณกับฉันแต่งงานกันแล้ว เราคือสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย อีกอย่างคุณไม่มีสิทธิ์ยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนไหน ถ้าคุณไม่ฟังในสิ่งที่ฉันพูด ฉันจะบอกกับคุณพ่อคุณแม่ของคุณว่า คุณปฏิบัติอย่างไรหลังจากแต่งงาน"

สายตาของราชันย์ที่มองหน้าเพียงฟ้าเหมือนกับคนที่โกรธแต่ทำอะไรไม่ได้ เขาทำได้เพียงสูดลมหายใจเข้าและปล่อยออก เพื่อระบายความรู้สึกนั้นเป็นสายลมผ่านช่องจมูก

"ผมเคยคิดว่าคุณจะไม่ร้ายแบบที่ใครต่อใครเคยพูดมา แต่คุณรู้ตัวไหมเพียงฟ้าคุณเป็นผู้หญิงที่ร้ายมากยิ่งกว่านางร้ายในละคร แต่คุณคือนางร้ายในชีวิตจริงของผม" หลังจากจบประโยคที่ราชันย์มอบให้กับเพียงฟ้า เขาหันหลังและเดินหนีออกไปโดยที่ไม่สนใจหญิงสาวที่มีสถานะเป็นภรรยา

มาถึงลานจอดรถเพียงฟ้าเห็นว่ารถของราชันย์นั้นไม่อยู่ที่เดิม เขาคงหนีเธอกลับไปแล้ว เวลานั้นเองความรู้สึกที่ไม่ดีผุดพราย ชีวิตหลังแต่งงานไม่ได้สวยหรูอย่างที่คิดเอาไว้ เธอยอมทิ้งทุกอย่าง ละทิ้งงานที่ชอบ เพื่อมาเป็นภรรยาให้เขา แต่ดูเหมือนว่าตัวเองนั้นได้แต่วิ่งไล่ตามหาเขา คอยพยายามทำทุกอย่างให้ราชันย์นั้นรักเพียงฝ่ายเดียว

ปี๊น!

“เพียงฟ้ามาทำอะไรที่นี่เหรอ”

ในขณะที่เพียงฟ้ากำลังจะเดินไปยังหน้าห้างฯ เพื่อเรียกรถกลับ อยู่ ๆ มีรถคันหนึ่งบีบแตรทักจากทางด้านหลัง เมื่อหันกลับไปมองยังเจ้าของเสียงนั้น เธอจึงยิ้มกว้างให้กับเขา

"คุณภูผา"

ภูผาคือเจ้าของบริษัทหนังยักษ์ใหญ่ที่เพียงฟ้าเคยร่วมงานด้วยเมื่อหลายปีก่อน หลังจากนั้นเพียงฟ้าก็ไม่ได้ติดต่อกับเขาเลย ได้ยินว่าภูผาไปเรียนต่อต่างประเทศด้วย

"ทำไมถึงมาเดินอยู่ตรงนี้ล่ะ ขึ้นรถก่อนสิ" เพียงฟ้าเธอพยักหน้าและรีบขึ้นรถของภูผาทันที ด้วยที่ทางตรงนี้คือจุดวนรถคันด้านหลังรอ เพื่อที่จะขับต่อไปไม่สามารถจอดได้นาน

หลังจากขับไปจอดหลบมุม ภูผาหันมองเพียงฟ้า สังเกตได้ว่าสีหน้าเธอไม่สดใส เหมือนกับว่ามีเรื่องเครียดหรือกังวลใจ

"เกิดอะไรขึ้นเหรอ ทำไมถึงมายืนอยู่ตรงนั้น แล้วจะไปไหน"

"คือไม่มีอะไรหรอกค่ะ เพียงฟ้ามาเดินเล่นห้างเฉย ๆ ไม่ได้ขับรถมาเอง แล้วก็ไม่ได้ให้คนที่บ้านมาส่งด้วย แล้วคุณภูผาจะไปไหนเหรอคะ ว่าแต่กลับมาจากต่างประเทศนานแล้วเหรอ"

"กลับมาได้สักพักแล้ว ดูหน้าไม่ค่อยสดใสเลยนะ แน่ใจนะว่ามาเดินเล่นห้างคนเดียว"

"คุณภูผาก็มองเพียงฟ้าออกอีกแล้วสิ"

"อย่าทำหน้ามุ่ยแบบนั้นสิ เดี๋ยวไม่สวยเอานะ" ถ้อยคำหยอกเย้าทำให้คนฟังรู้สึกผ่อนคลาย มีรอยยิ้มบางบนหน้าได้บ้าง

"ขอบคุณมาก ๆ นะคะ เดี๋ยวเพียงฟ้าจะกลับบ้านแล้ว เอาไว้เจอกันใหม่" เพียงฟ้าเตรียมที่จะลงจากรถของเขา แต่ภูผาคว้าจับมือของเพียงฟ้าเอาไว้

"เดี๋ยวสิกลับคนเดียวมันอันตราย เดี๋ยวผมไปส่ง" หญิงสาวก้มมองมือของภูผาที่จับแขนของเธอไว้ เธอรีบดึงออก ด้วยความรู้สึกว่าไม่เหมาะสม ไม่ว่าจะต่อหน้าหรือลับหลังสามีก็ไม่ควรยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายคนไหน

"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวถ้าสามีของเพียงฟ้าเห็น จะเข้าใจผิดว่ากลับมากับผู้ชายคนอื่น ขอโทษด้วยนะคะ"

ภูผาได้เพียงแต่ยิ้มเจื่อน ๆ เธอลงจากรถเขา ก่อนจะโบกแท็กซี่เพื่อกลับบ้าน ชายหนุ่มนิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วขับรถตามแท็กซี่คันนั้นไป จนกระทั่งถึงบ้านของเพียงฟ้า เขารู้สึกเป็นห่วงเมื่อเห็นเพียงฟ้าขึ้นรถแท็กซี่คนเดียว กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น

(ผมรู้นะว่าใบหน้าของคุณกับหัวใจของคุณยังไม่มีความสุข เพียงฟ้า ถึงแม้ว่าผมจะไม่ได้ครอบครองแต่ผมคิดว่าวันใดวันหนึ่งที่คุณเดือดร้อนหรือหาที่พึ่งพิง ผมจะเป็นคนแรกที่เข้าไปหาคุณ)

ภูผาได้เพียงแต่พูดกับตัวเองเมื่อเห็นเพียงฟ้ากลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย เขาก็กลับรถและขับออกทันที