บทที่ 5 กังหันกู้ปฐพี

ท้องฟ้าเหนือหมู่บ้านตงซานกลายเป็นสีครามจัดปราศจากเมฆฝนมานานนับเดือน ลำธารที่เคยหล่อเลี้ยงชีวิตชาวบ้านเริ่มขอดขยับจนเห็นก้อนหินที่ก้นบึ้ง ดินในแปลงนาแตกระแหงเป็นร่องลึกราวกับจะสูบเอาหยาดเหงื่อสุดท้ายของชาวนาลงไป บรรยากาศในหมู่บ้านเต็มไปด้วยความตึงเครียดและเสียงบ่นระงมของชาวบ้านที่กำลังจะสูญเสียผลผลิตทั้งหมดในฤดูกาลนี้

ชิงเหยา ยืนมองดูแปลงผักของนางด้วยแววตาครุ่นคิด แม้นางจะพาสามีไปช่วยกันหาบน้ำจากก้นลำธารมาพรมรดจนหลังแทบหัก แต่มันก็เป็นเพียงการยื้อเวลาเท่านั้น

[ให้ตายเหอะโรบิน! แล้งขนาดนี้พระอาทิตย์จะเผาคนให้สุกเลยหรือไง? จะไปหวังพึ่งการขอฝนแบบโบราณคงไม่ได้การ ถ้าขืนรอเทพเซียนปรานี มีหวังโสมสกัดและผักดองล็อตหน้าของฉันกลายเป็นเศษหญ้าแห้งพอดี หลินเซียนเอ๊ย... ถึงเวลาต้องงัดวิชาชลประทานศตวรรษที่ ๒๑ ออกมาโชว์แล้ว!]

"ท่านพี่... ท่านช่วยข้าหาไม้ไผ่ลำใหญ่ๆ สักสามสิบสี่สิบลำได้หรือไม่เจ้าคะ? แล้วก็ไม้เนื้อแข็งอีกสักสามท่อนใหญ่ๆ" ชิงเหยาหันไปสั่ง จ้าวเทียนหลง ที่กำลังนั่งลับจอบอยู่ใต้ต้นไม้

จ้าวเทียนหลงเงยหน้าขึ้น นัยน์ตาสีเหล็กกล้าฉายแววฉงน "เจ้าจะเอาไม้มากมายขนาดนั้นไปทำอันใดในยามที่ทุกคนไม่มีน้ำจะรดนา?"

"ข้าจะทำ 'เครื่องจักรดึงน้ำ' เจ้าค่ะ ข้าจะเอาน้ำจากลำธารที่ขอดอยู่เบื้องล่างขึ้นมาบนยอดเนินนี่ให้ได้!" นางตอบด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น

[จ้องแบบนั้นอีกแล้วนะพี่ชาย! สายตาขี้สงสัยของนายนี่มันเหมือนสแกนเนอร์เลยนะจ๊ะ แต่เอาเหอะ เดี๋ยวเห็น 'กังหันน้ำ' ฉบับประยุกต์ของฉันแล้วนายจะทึ่งจนลืมถามเลยล่ะ!]

จ้าวเทียนหลงไม่ได้ซักไซ้ต่อ พละกำลังของเขาช่างเหลือเฟือ เพียงไม่กี่ชั่วยาม เขาก็ลากไม้ไผ่กองพะเนินมาวางไว้หน้ากระท่อมตามคำสั่ง ชิงเหยาไม่รอช้า นางหยิบถ่านไม้มาวาดแผนผังลงบนพื้นดินอย่างคล่องแคล่ว อธิบายวิธีการบากไม้ การทำแกนหมุน และการติดตั้งรางส่งน้ำ

อาหยางและชิงอิงวิ่งวุ่นช่วยหยิบจับเครื่องมือด้วยความตื่นเต้น

"พี่ใหญ่... สิ่งนี้จะเรียกน้ำขึ้นมาได้จริงหรือขอรับ?" อาหยาง ถามพลางช่วยถากไม้ไผ่

"จริงสิอาหยาง พลังงานของน้ำจะช่วยหมุนกังหัน แล้วลูกกระบอกไม้ไผ่จะตักน้ำขึ้นมาเทใส่รางส่งเข้าสวนเราเอง"

จ้าวเทียนหลงจ้องมองแผนผังบนพื้นดินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความซับซ้อนของกลไกที่สตรีตรงหน้าวาดออกมานั้น... มันไม่ใช่สิ่งที่หญิงชาวบ้านธรรมดาจะคิดได้ เขามองดูนางที่กำลังใช้ขวานเล็กๆ บากไม้ด้วยความคล่องแคล่ว ท่าทางที่ดูเป็นผู้นำและความฉลาดหลักแหลมของนางเริ่มดึงดูดใจเขาอย่างประหลาด

"เจ้าเรียนรู้เรื่องพวกนี้มาจากที่ใด?" เขาถามพลางขยับเข้าไปใกล้จนเงาร่างยักษ์ทาบทับร่างบาง

ชิงเหยาชะงักเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้นฉีกยิ้มประจบ "อ๋อ... ข้าเคยเห็นใน 'ตำราเก่า' ของท่านพ่อน่ะเจ้าค่ะ ท่านพี่อย่าสงสัยนักเลย มาช่วยข้าตอกแกนไม้ตรงนี้ดีกว่าเจ้าค่ะ ท่านแรงเยอะ ข้าทำคนเดียวคงไม่ไหว"

นางจับมือหนาของเขามาวางบนท่อนไม้ สัมผัสจากมือที่อบอุ่นและหยาบกร้านทำให้จ้าวเทียนหลงใจสั่นวูบ เขากระชับมือลงบนท่อนไม้ตามแรงจูงใจของนาง สัญญาณบางอย่างสื่อประสาทกันอย่างประหลาดใจ

เมื่อกังหันไม้ไผ่ขนาดมหึมาถูกประกอบเสร็จด้วยแรงงานหลักอย่างจ้าวเทียนหลง ชิงเหยาก็สั่งให้เขาลากมันไปยังจุดที่ลำธารไหลเชี่ยวที่สุด (ซึ่งก็แค่น้ำไหลเอื่อยๆ ในยามแล้ง) ชาวบ้านตงซานที่เห็นเหตุการณ์ต่างพากันมามุงดูและหัวเราะเยาะ

"นางชิงเหยามันเป็นบ้าไปแล้ว! เอาวงล้อไม้ไผ่ไปแช่น้ำเล่น หรือนางจะทำกงเต๊กให้บรรพบุรุษขอฝน?" เสียงผู้ใหญ่บ้านกัวหัวเราะร่า

ชิงเหยาไม่ได้โต้ตอบ นางหันไปพยักหน้าให้จ้าวเทียนหลงที่ยืนอยู่ในน้ำระดับเข่า เขาใช้บ่าที่กว้างและแข็งแรงดึงคานไม้สุดท้ายให้เข้าที่ เพื่อให้กังหันเริ่มปะทะกับกระแสน้ำ

ครืด... ครืด...

กังหันไม้ไผ่เริ่มหมุนอย่างช้าๆ เสียงไม้สีกันดังสนั่น ทันใดนั้น กระบอกไม้ไผ่ที่ผูกไว้รอบวงล้อก็เริ่มตักน้ำขึ้นมาจากลำธาร เมื่อวงล้อหมุนถึงจุดสูงสุด น้ำก็ถูกเทลงสู่รางไม้ไผ่ที่ยาวคดเคี้ยวพุ่งตรงขึ้นสู่ยอดเนินดิน!

ซ่าาาาา!

น้ำใสสะอาดพุ่งทะลักออกจากปลายรางลงสู่ถังไม้และกระจายเข้าสู่ร่องดินที่แตกระแหง ชาวบ้านที่เคยหัวเราะเยาะถึงกับอ้าปากค้าง บางคนถึงกับขยี้ตาตัวเอง

"น้ำ! น้ำขึ้นมาจริงๆ ด้วย! นางชิงเหยาทำปาฏิหาริย์ได้!"

จ้าวเทียนหลงยืนมองสายน้ำที่ไหลผ่านรางไม้ไผ่ด้วยความตะลึง เขาหันกลับมามองชิงเหยาที่ยืนเชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจ แสงอาทิตย์ยามเย็นที่อาบไล้ร่างของนางทำให้นางดูงดงามและมีอำนาจอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

[เป็นไงล่ะจ๊ะทุกคน? ตกตะลึงพรึงเพริดกันไปเลยสิ นี่แค่กังหันน้ำรุ่นคลาสสิกนะ ถ้าฉันสร้างระบบน้ำหยดได้พวกเธอคงนึกว่าฉันเป็นเทพธิดามาจุติแน่ๆ!]

ทว่า ในขณะที่ทุกคนกำลังยินดี จ้าวเทียนหลงกลับเดินเข้ามาประชิดตัวชิงเหยา เขาคว้าเอวบางของนางเข้าหาตัวอย่างแรงจนนางเสียหลักปะทะกับแผงอกกว้าง

"ท่านพี่! ทำอันใดเจ้าคะ คนอยู่เต็มไปหมด..." ชิงเหยาหน้าแดงซ่าน

"ชิงเหยา... เจ้ามิใช่เพียงสตรีธรรมดา" จ้าวเทียนหลงกระซิบเสียงต่ำชิดใบหู "เจ้าฉลาดเกินไป... อันตรายเกินไป และข้าเริ่มจะสงสัยแล้วว่า 'ตำราเก่า' ที่เจ้าอ้างถึงนั้น... แท้จริงแล้วมันมีอยู่จริง หรือเจ้าคือนางมารที่มาล่อลวงข้ากันแน่?"

เขาก้มลงสูดดมกลิ่นหอมของเหงื่อและยาสมุนไพรจากซอกคอขาวของนางอย่างอุกอาจ

[ขุ่นแม่ช่วยด้วย! สายตาแบบนี้มันไม่ใช่แค่สงสัยแล้ว แต่นี่มันสายตา 'นักล่า' ชัดๆ! ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาทำเอาฉันเข่าอ่อนไปหมดแล้วเนี่ย หลินเซียนเอ๊ย... วางแผนให้เขามาทำงานทาส แต่ไหงกลายเป็นว่าฉันกำลังจะตกเป็นเหยื่อทาสคนนี้เสียเองล่ะเนี่ย?!]