บทที่7 ตอนที่ยังไม่ได้ตั้งชื่อ

หานซิ่นกดเข้าไปยังหัวข้อ ที่ปรากฎขึ้นมาใหม่อย่างไม่ลังเล

ติ๊ง!

ร้านค้า

1.แร่เหล็กทองแดง(ใช้พัฒนาอุปกรณ์ระดับเริ่มต้น)

2.เมล็ดหัวไชเท้า(ระดับสูง)

3.เมล็ดผักกาด(ระดับสูง)

.

.

.

เมื่อเปิดหน้าจอร้านค้าขึ้นมา หานซิ่นก็พบเห็นเข้ากับสิ่งของ ที่ระบบเอาเข้ามาขาย 3 อย่าง

“อลิซ! นี่เจ้ากล้าเรียกไอ้นี่ว่าร้านค้างั้นเหรอ ข้าถามจริ๊ง?” หานซิ่นพยายามกวาดสายตามองรอบๆอย่างถี่ถ้วน เผื่อว่ามันอาจจะมีรายการตัวเล็กๆซ้อนแอบอยู่ แต่ไม่ว่าจะเพ่งสายตามากแค่ไหน มันก็มีวางขายอยู่เพียงแค่นี้

อย่างนี้มันก็เหมือน พึ่งเพิ่มแร่เหล็กทองแดงมาแค่อย่างเดียวเลยมิใช่เหรอ?

แล้วไหนจะไอ้เมล็ดปลูกผักที่อยู่มาก่อนพวกนี้อีก ก็แค่เมล็ดผัก ตนเองจะไปหาซื้อที่ไหนก็ได้ไม่ใช่หรือไร

ติ๊ง!!

หัวไชเท้า(ระดับสูง)

ระยะเวลาเติบโต 40 วัน

ราคา 1 เหรียญทอง

!!!!

“ น-น-น-หนึ่งเหรียญทอง!! อลิซ! นี่เจ้ากำลังจะปล้นข้าเหรอ!” หานซิ่นตกใจตาตั้งเมื่อกดเข้าไปดู

1 เหรียญทองแดง เท่ากับ ข้าว 1 มื้อ! (โดยประมาณ)

1 เหรียญเงิน เท่ากับ ข้าว 100 มื้อ!!! (100 เหรียญทองแดง)

1 เหรียญทอง เท่ากับ ข้าว 10000 มื้อ!!!!!!! (100 เหรียญเงิน)

หาซื้อเครื่องประดับขึ้นชื่อสักชิ้นในเมืองใหญ่ ราคาเบ็ดเสร็จ ยังไม่มีทางเกิน 20 เหรียญทองแดง

หาซื้อบ้านหลังโตซักหลังในเมืองใหญ่ ราคาเบ็ดเสร็จ ก็ยังไม่มีทางเกิน 40 เหรียญเงิน

แต่ถ้าข้าจะหาซื้อเมล็ดหัวไชเท้าดีๆสักถุง ข้าต้องเสียสูญเสียเงินถึง 1 เหรียญทอง!!!

บ้ากันไปใหญ่แล้ว!!

ทั้งชีวิตของข้ายังเคยจับเงินถึงเพียงแค่ 50 เหรียญทองแดงเท่านั้น! (ของคนอื่น)

ติ๊ง!

อลิซ คำนวณจากคุณภาพสินค้าแล้วค่ะ ราคาเท่านี้ถือว่ายุติธรรมแล้ว

"หนวกหู!! เจ้ามาเอาไตข้างซ้ายของข้าไปเลยนะ มาเอาไปเลย!!!" หานซิ่นโวยวายด้วยความไม่พออย่างหนัก

ราคาแพงขนาดนี้

เจ้าจะตั้งราคาให้ หมา ที่ไหนมาซื้อออกไปกัน

ติ๊ง!!

ผู้ใช้ระบบจะเข้าใจได้เองเมื่อซื้อไปปลูกค่ะ

“ หึ! ทำไม! ถ้าข้าซื้อไปปลูก แล้วก็กินเข้าไป ข้าจะกลายเป็น มังกรฟ้า ในตอนกลางวัน กลายเป็น หงษ์ไฟ ในตอนกลางคืนหรือไร? ข้าว่ามันต้องใช่แล้วล่ะ ถ้ามันจะขายแพงขนาดนี้” หานซิ่นแทบไม่อยากที่จะเชื่อเมื่อได้ฟัง

ยุติธรรมงั้นเหรอ??

ข้าล่ะอยากที่จะถามกลับไปว่า

ตรงไหน???

เมล็ดหัวไชเท้า? เมล็ดผัดกาด?

ฝันไปเถอะ อย่าได้หวังให้ข้ามันซื้อออกไปเลย!

ปล่อยให้มันแห้งตายอยู่ในร้านทั้งคู่ไปเลยนั่นล่ะ!

หานซิ่นบ่นออกมาไม่ยอมหยุด ก่อนที่จะกดเข้าไปที่สินค้าต่อไป

ติ๊ง!

แร่เหล็กทองแดง (ใช้พัฒนาอุปกรณ์ระดับเริ่มต้น)

ใช้ได้เฉพาะกับอุปกรณ์ที่ระบบมีเท่านั้น

ราคา 10 เหรียญทองแดง

"ราคาแพงเอาเรื่อง…ถ้าข้าซื้อออกไป ข้าจะได้อุปกรณ์ที่เพิ่มระดับออกมาเลยหรือเปล่า?"

ติ๊ง!

ผู้ใช้ต้องตีใหม่ขึ้นมาเอง หรือว่าจะให้คนอื่นตีขึ้นมาใหม่ก็ได้ค่ะ

“…..”หานซิ่นเผลอมองบนอย่างไม่รู้ตัว นี่เขาต้องมาเสียเงินสองต่อเลยงั้นสินะ

ฮื่ม! ฮื่ม!

ยุติธรรม…ยุติธรรมมากๆ

หานซิ่นสบัดมือปิดหน้าจอลงไปอย่างอารมณ์ไม่ปกติ เขาเลือกที่จะลงมือทำงานต่อไปและปล่อยให้อารมณ์ค่อยๆที่จะเย็นลง

6 โมงเย็น

ฮู้~

"พอแค่นี้ก่อนก็แล้วกัน" หานซิ่นปาดเหงื่อบนหน้าตนเองด้วยความพึงพอใจ เขากวาดสายตาไปมองรอบๆ แปลงดินที่เขาพึ่งจะเตรียมเสร็จ

‘เตรียมพื้นดินแค่นี้ก็น่าจะพอแล้ว เพียงเท่านี้ข้าก็น่าจะปลูกพืชผักได้อยู่บ้างหลากหลายแปลง’ หานซิ่นยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ ก่อนที่จะเข้าไปในกระท่อมเก็บอุปกรณ์อีกครั้ง

เอี๊ยดดด!

"เอ…ท่านปู่เหลือ เมล็ด อะไรไว้บ้างนะ" หานซิ่นเปิดกล่องเก็บของขึ้นมา เขาต้องการตรวจดูว่าเหลืออะไรไว้บ้าง

!

หมับ!

ติ๊ง!

เมล็ดหัวไชเท้า(คุณภาพต่ำมาก)

ระยะเวลาเติมโต 30 วัน(โดยประมาณ)

ทันทีที่ หานซิ่นหยิบถุงใส่เมล็ดขึ้นมา หน้าจอแสดงข้อมูล ก็เด้งขึ้นมาแจ้งเตือนบอก

"คุณภาพต่ำบ้านเจ้าสิ! นี่มันคือมาตรฐานของเมล็ดพันธ์ชั้นดีเลยนะ"

หานซิ่นเลิกสนใจกับข้อมูลที่ระบบแจ้งเตือนเขา เขาหยิบเมล็ดหัวไชเท้า และเมล็ดมันฝรั่งขึ้นมา ซึ่งมันคือทั้งหมดที่ท่านปู่เหลือแล้ว

ตึก ตึก ตึก

หานซิ่นเดินกลับไปที่แปลงดินพร้อมกับลงมือใส่เมล็ด

.

.

.

เห้อ~

หานซิ่นลงมือใส่เมล็ดลงไปอย่างละ 3 แปลง ก็คือหัวไชเท้า 3 แปลงและมันฝรั่ง 3 แปลง เมื่อรดน้ำใส่พวกมันทั้งหมดแล้ว งานในวันนี้ก็ถือว่ามันแล้วเสร็จ

กว่าหานซิ่นจะทำอะไรเสร็จก็หัวค่ำเสียแล้ว

ตึก ตึก ตึก

เขากลับเข้าไปในบ้านเพื่อที่จะทำอาหารง่ายๆให้กับตนเองและท่านปู่กิน

‘เราเหลือข้าวสารอีกไม่มากแล้ว เกรงว่าอีกในกี่วันก็คงจะต้องหายไปจนหมด’ หานซิ่นมองดูข้าวสารที่เหลืออยู่ก้นถัง ท่านปู่ของเขาคงจะลำบากมามากจริงๆ

หานซิ่นทำข้าวต้มอย่างง่ายๆ ให้ตนเองและท่านปู่

ตึก ตึก ตึก

เมื่อหานซิ่นทำอาหารเสร็จ เขาก็ตรงดิ่งมาหาท่านปู่ของเขา พร้อมกับค่อยๆทยอยป้อนข้าวต้มให้อย่างเบาแรง

.

.

.

'…อลิซ ท่านปู่เคยบอกข้าว่า การที่จะปลูกพืชผักในแปลงนี้มันไม่มีหวังอีกแล้ว แล้วแบบนี้ข้าจะปลูกมันโตรึ?' เมื่อหานซิ่นท่านข้าวจนอิ่ม เขาก็นึกถึงคำพูดของท่านปู่ขึ้นมา

ติ๊ง!

จริงอยู่ที่ว่าคุณภาพดินแถวนี้นั้นไร้คุณภาพ ส่งผลให้ไม่สามารถที่จะเพราะปลูกอะไรขึ้นมา

แต่ผู้ใช้ระบบนั้นยืนอยู่ในจุดที่เหนือกว่านั้น

ไม่ว่าคุณภาพดินจะแย่มากขนาดไหน ผักมันก็จะเติบโตขึ้นมาได้เพราะผู้ใช่ระบบอยู่ดี

“แล้วเจ้าพอที่จะรู้สาเหตุที่อยู่ๆดิ-…!!!”

กะต๊ากกก กะต๊ากกก

!!!!

ตึก ตึก ตึก

อยู่ๆไก่ก็ร้องเสียงดังออกจากในเล้า ทำเอาหานซิ่นต้องตื่นตกใจและรีบวิ่งออกไปดู

!!!

กะต๊าก! กะต๊าก!

"เจ้าไก่! เจ้าจะร้องโวยวายทำไม! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"

อยู่ๆไก่ในเล้าก็ร้องโวยวายออกมาไม่ยอมหยุด มันร้องและกะโดดไปมาอย่างกับต้องการอะไร หานซิ่นกลัวว่ามันจะร้องจนท่านปู่ตื่น จึงต้องจำเป็นที่จะต้องเข้าห้าม

!!!

ติ๊ง!

ผู้ใช้ระบบสัมผัส ไก่

เนื่องจากไก่ตัวนี้มีเจ้าของชื่อชูช่าย(ความสนิทสนม100)

ผู้ใช้ระบบสามารถรับเอามาเลี้ยงได้ต่อเลยในทันที

ผู้ใช้ระบบต้องการที่จะรับไว้เลี้ยงหรือไม่?

!!??

"เจ้าระบบสัตว์เลี้ยงมันทำงานอย่างนี้เองงั้นเหรอ?…ฮี่~ ฮี่~ แบบนี้ก็ดีเลย…รับเลี้ยง!!!"

หานซิ่นรีบตอบตกลงรับเลี้ยงในทันที อยู่ๆก็ได้ไก่ฟรีๆมาเลี้ยง ใครบ้างล่ะจะไม่เอา จริงไหม?

ติ๊ง!

ผู้ใช้ระบบรับเลี้ยงไก่ สำเร็จ

โปรดตั้งชื่อ ……

‘ นี่ข้าจะต้องตั้งชื่อพวกมันด้วยงั้นเหรอ?? บ้ากันไปใหญ่แล้ว…' หานซิ่นอดไม่ได้ที่จะต้องทึ่งกับระบบ มันจะให้ข้าปฏิบัติกับ เจ้าไก่ อย่างกับพ่อแม่ของข้าเลยหรืออย่างไร

“ เอ่อ…คือ…ถ้า…เจ้าเป็นไก่ และก็ยังเป็นสัตว์เรียกตัวแรกของข้าซะด้วย งั้นเอาเป็นชื่อ ไก่หมายเลข 1 ก็แล้วกัน ” หานซิ่นคิดตั้งชื่อออกมาอย่างส่งๆ

แหม่!! คนเราจะทำอะไรมันก็ต้องคิดถึงอนาคตกันหน่อยสิ ถ้าเกิดในอนาคตข้าเกิดมีไก่อยู่สัก 100 ตัว ข้าไม่ใช่ต้องมานั่งจดจำชื่อพวกมันตายเลยเหรอ

ติ๊ง!

ผู้ใช้ระบบตั้งชื่อไก่สำเร็จ

กำลังป้อนข้อมูลไก่ในระบบ กรุณารอ….

ตื๊ด…ตื๊ด…

ติ๊ง!

ผู้ใช้ทำตามเงื่อนไขสำเร็จ

รับเลี้ยงสัตว์ครั้งแรก ปลดล็อก อาหารไก่ (สูตรเฉพาะ)

#ผู้ใช้ระบบสามารถหาซื้อได้จากร้านค้า

' ท่านปู่เหลือไก่อยู่เพียงแค่ตัวเดียวงั้นเหรอ ถ้างั้น…เจ้าไก่ตัวนี้ก็คงจะเป็น ไก่ตัวสุดท้ายที่ท่านปู่เหลือเอาไว้กระมัง ' หานซิ่นอดไม่ได้ที่จะทึ่งในความโชคดีของมัน ถ้าหากว่าผ่านไปอีกสักสองสามวัน มีหวังท่านปู่ได้ขายมันแลกกับข้าวเป็นแน่

ติ๊ง!!!

ผู้ใช้รับเลี้ยง ไก่ สำเร็จ!

วูบบบบ

!!!

"น-นี่มัน….ไม่น่าเชื่อ"

เจ้าไก่หมายเลข 1 ส่องแสงออกมาอยู่ชั่วครู่ก่อนที่แสงจะจางไป หานซิ่นรู้สึกได้ถึงสายสัมพันธ์บางอย่างที่ผูกติดอยู่กับมัน และสายสัมพันธ์นี้ก็ส่งผลให้หานซิ่นเข้าใจถึงความรู้สึกของเจ้าไก่หมายเลข 1 ตัวนี้

“เจ้า...กำลังกลัวงั้นเรอะ?….ทางนั้น??” เหมือนกับความรู้สึกที่สื่อถึงกัน หานซิ่นสามารถที่จะคาดเดาในสิ่งที่เจ้าไก่รู้สึก

ตึก ตึก ตึก

หานซิ่นเดินเข้าไปแหวกฟางหญ้าตรงบริเวณที่นอนของเจ้าไก่ เขาจะได้เข้าใจซะทีว่าเหตุใด เจ้าไก่นี่ถึงได้โวยวายเป็นไก่บ้าเยี่ยงนั้น

!!!!

แฮ่~ แฮ่~

หงิง หงิง