บทที่2 เจอกันอีกครั้ง

“วันนี้วันสุดท้ายแล้วสรุปว่าเด็กเก่งได้ที่ฝึกงานหรือยังจ๊ะ หรือว่าต้องดรอปเรียน”

“มองหน้าพวกเราแบบนี้คงไม่มีที่ฝึกงานสินะ”

“ขอโทษนะที่มองพวกเธอแบบนี้ก็เพราะว่าสังเวชที่พวกเธอไม่รู้ว่าพวกเราได้ที่ฝึกงานแล้วเป็นไร่และมีโรงงานที่ใหญ่โตผลิตอาหารแปรรูปหลากหลายชนิด แล้วก็อีกอย่างบรรยากาศและสถานที่ท่องเที่ยวน่าจะเจริญหูเจริญตากว่าโรงงานที่ใครแถวนี้ไปฝึกเยอะ กอหญ้าบ้านของเธออยู่ใกล้ที่ฝึกงานใช่ไหม ก่อนจะไปฝึกงานสองสามวันพวกเราขอไปเที่ยวบ้านของเธอก่อนจะได้ไหมกอหญ้า จะไปรับลมหนาวอากาศดีดี เพราะแถวนี้อากาศเป็นพิษความคิดก็เน่าเสีย"นนท์นี่ ยิ้มเย้ยและมองด้วยหางตาไปที่ ข้าวหอม ดอกบัวแล้วก็เนย

“ได้ที่ฝึกงานแล้ว” เมื่อได้ยินว่ากลุ่มเด็กเก่งได้ที่ฝึกงานแล้วทั้งสามคนก็เดินกับไปนั่งที่ตัวเองอย่างอารมณ์เสีย

“ไม่ต้องเป็นห่วงนะว่าพวกเราจะเรียนไม่จบพร้อมพวกเธอนะ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะแต่วันหลังไม่ต้อง”

“นนท์นี”กอหญ้าเรียกชื่อเพื่อห้ามปรามกว่าว่ากลัวว่าจะมีปัญหากัน

“พูดจริงนะที่พวกเราอยากไปเที่ยว กล้าหาญก็อยากไป จริงไหมกล้าหาญอยากไปใช่ไหม”

“อืมอยากไปจะได้ไปไหว้คุณแม่ของกอหญ้าด้วย จะไปฝากตัวเป็นลูกเขยนะ”กอหญ้าไม่รู้แล้วว่าสิ่งที่กล้าหาญพูดเป็นเรื่องที่เขาคิดจริงหรือเปล่าว่าจะมาฝากตัวเป็นลูกเขย เพราะกล้าหาญก็พูดเล่นกับเธอแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว จนเธอคิดว่ากล้าหาญแค่พูดเล่นเฉยๆ ไปแล้ว

“หยอดตลอดเลยน่”เจ๊นนท์นี่พูดขัดขึ้นมา แต่เอาเข้าจริงๆ ตั้งแต่ปีหนึ่งถึงปีสี่กล้าหาญก็ไม่เคยมีแฟนเลยถึงแม้ว่าจะมีสาวๆ มาตามจีบก็ตามเขาก็ไม่สนใจใครจนบางครั้งกอหญ้าก็แอบคิดว่ากล้าหาญอาจจะเป็นแบบเดียวกับเจ๊นนท์นี่เสียแล้วเพราะจะดุเธอตลอดเวลาที่เธอแต่งตัวโป๊ หรือทานอาหารไม่เป็นเวลา

“ตกลงว่าให้พวกเราไปบ้านเธอนะ”

“อือ”

“เย้ๆๆๆ”

@สนามบินเชียงใหม่

“ทางนี้จ้ากอหญ้า”

“แม่”กอหญ้าวิ่งเข้าไปกอดแม่ของตนทันที ด้วยความคิดถึง

“โทษทีนะวันนี้ที่ไร่ยุ่งมากเลยรถที่มีก็เอาไปรับลูกค้าหมด แม่จึงได้เอารถอีแก่มารับ หวังว่าเพื่อนของลูกจะนั่งไปกันได้นะ”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณแม่ พวกเรานั่งได้”

“แม่นี่นนท์นี่เป็นเพื่อนสาวกอหญ้าเอง”

“สวัสดีค่ะคุณแม่”นนท์นี่ยกมือไหว้และย่อขาลงเล็กน้อยในแบบฉบับผู้ฉิงที่มี กิริยามารยาทเรียบร้อยอ่อนหวานต่อหน้าผู้ใหญ่

“แล้วนี่ก็กล้าหาญค่ะแม่”เมื่อกอหญ้าแนะนำกล้าหาญให้คุณแม่รู้จักชายรูปร่างสูงผิวขาวหน้าตาดีก็ทำตัวเก้อเขิน ก่อนจะยกมือไหว้แม่ของกอหญ้า

“สวัสดีครับคุณแม่”

“สวัสดีจ้ะ แล้วนี่ ขอโทษเป็นแบบนนท์นี่หรือเปล่า”

“ปะ เปล่าครับผมเป็นชายแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ”กล้าหาญรีบยกมือขึ้นมาโบกห้ามความคิดของแม่กอหญ้าทันที

“ขอโทษนะแม่เห็นว่าสูงขาวผิวดีแล้วก็ร่างบาง แม่ก็เลยคิดว่าเป็นน่ะ”

“ไม่เป็นไรครับแต่ผมเป็นชายแท้ จริงนะครับ”

“แม่เชื่อจ้า เอาเป็นว่าเรารีบขึ้นรถกันดีกว่าเดี๋ยวจะถึงบ้านกันมืดค่ำเสียก่อน ยิ่งหน้าหนาวแล้วยิ่งมืดไวเสียด้วย”

“ค่ะ/ครับ”

  “นี่หรือบ้านของกอหญ้าบรรยากาศดีจังเลย อย่างนี้ต้องถ่ายรูปลงFacebook สักหน่อย ให้พวกบางพวกอิจฉาเราเล่น”แล้วเจ๊นนท์นี่กับกอหญ้าก็มองหน้ากันแบบเป็นเชิงรู้กันสองคน พร้อมกับหัวเราะออกมาด้วยความสะใจ

“แม่ได้เตรียมนอนห้องให้แล้วรับรองว่าบรรยากาศดีแถมวิวก็ยังสวยมาก”กอหญ้าและเพื่อนกำลังถ่ายรูปกันอย่างสนุกสนานเพราะตอนนี้ดวงอาทิตย์ลูกกลมๆ โต กำลังจะตกลงอย่างช้าๆ ทำให้แสงและบรรยากาศในยามเย็นยิ่งสวยเข้าไปกันใหญ่

“แชะ แชะ”

“ขออีกรูปค่ะกอหญ้า ขอตรงนี้อีกรูปนะ”

“ได้ ได้”

“นี้ขนาดหน้าบ้านแกยังสวยขนาดนี้เลย ไม่รู้ว่าในไร่ของแกจะมีธรรมชาติที่สวยงามมากแค่ไหน”

“สวยมากเลยละเพราะที่นั่นจะสามารถมองดูภูเขาต้นไม้และต้นหญ้าที่สวยงามแถมยังมีอากาศเย็นสบาย เดี๋ยวขอจอดรถเอาของลงก่อนน่ะ แล้วเดี๋ยวจะขับรถเข้าไปส่งที่พัก”

“อืม”เจ๊นนท์นี่ยังถ่ายรูปต้นไม้และดอกไม้ที่หน้าบ้านของเธอ แทบจะถ่ายต้นไม้ทุกต้นที่หน้าบ้านของกอหญ้าครบเกือบหมดแล้วมั้ง

“แชะ”

“ถ่ายเราทำไม”

“อืม ก็ท่าทางตอนนี้กอหญ้าน่ารักดีก็เลยถ่ายเก็บไว้”กล้าหาญยิ้มให้กอหญ้าอย่างอบอุ่น นี้ถ้ากอหญ้าและกล้าหาญไม่ใช่เพื่อนกันกอหญ้าก็อาจจะตกหลุมรักกับกล้าหาญไปแล้วก็ได้ ทั้งเอาใจเธอคอยดูแลและคอยใส่ใจเธอทุกเรื่องแทบจะเป็นพ่อไมโครเวฟที่แสนจะอบอุ่นเสียจริง

“เอากล้องมาเดี๋ยวกอหญ้าถ่ายจะรูปให้กล้าหาญเอง”กอหญ้ารีบแย่งกล้องมาจากมือของกล้าหาญทันทีก่อนจะกดถ่ายรูปกันเล่น

“ไม่เอาน่ะกอหญ้า ให้เราถ่ายรูปกอหญ้าดีแล้ว”กล้าหาญไม่ได้อยากให้กอหญ้าถ่ายรูปให้แต่เขากับอยากถ่ายรูปของกอหญ้าเก็บไว้ให้ได้มากที่สุดต่างหาก กล้าหาญจึงเดินเข้าไปหากอหญ้าเหมือนกับจะไปแย่งกล้องถ่ายรูปคืนแต่ เขากับจับมือของกอหญ้าและกล้องถ่ายรูปขึ้นมาถ่ายรูปพวกเขาสองคนอย่างสนุกสนานก่อนที่เจ๊นนท์นี่จะมาขอถ่ายรูปด้วย ทั้งสามคนกำลังถ่ายรูปกันอย่างสนุกอยู่หน้าบ้านได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงใครสักคนกำลังเรียกชื่อของแม่เธอขึ้นมาก่อนที่ทั้งสามจะหันมองไปยังต้นเสียงนั่นพร้อมกัน

“ป้า ป้าครับ ป้าเกส อยู่ไหน”เสียงของผู้ชายนั้นค่อยๆ ดังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนปรากฏเห็นร่างผู้มาใหม่ เป็นชายผู้มีรูปร่างสูง178ผิวสองสีที่น่าจะเกิดจากการเผาไหม้ของแดด สัดส่วนกำลังพอดีถึงแม้ว่าจะใส่แค่กางเกงยีนกับเสื้อยืดแขนสั้นก็ยังดูดีแถมยังมีกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ถึงแม้ว่าเขาไม่ได้ถอดเสื้อก็ดูออกเพราะมัดกล้ามของเขากำลังพุ่งออกจากเสื้อยืดที่เขาใส่อยู่ นี้ไม่อยากจะนึกถึงตอนเขาถอดเสื้อเลย ว่าจะเห็นขนมปังที่หน้าท้องกี่ก้อนคงอยู่ครบทั้งหกก้อนแน่ๆ เลย

“พนักงานใหม่หรือเห็นป้าเกสราไหม”

“แม่กำลังเข้าห้องน้ำอยู่ค่ะ”เมื่อกอหญ้าพินิจพิเคราะห์ดูเธอกับคุ้นหน้าผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างหน้าของเธอมากๆ

“ได้ยินใครเรียกชื่อแม่ ใครมาหรือเสียงคุ้นๆ น่”

“คุณป้าสวัสดีครับ”

“อ้าวกระทิงมาเย็นแบบนี้มีอะไรหรือลูก”

“พอดีผมมีเรื่องรบกวนหน่อยน่ะครับ พอดีระบบการจองที่พักเป็นอะไรไม่รู้ผู้มาพักก็เลยไม่มีที่พักโวยวายใหญ่เลย ผมก็เลยอยากจะถามว่าที่รีสอร์ตของคุณป้ายังมีที่พักเหลืออยู่มั้ยครับ”

“ของป้าเต็มแล้วทั้งห้องและพื้นที่กางเต็นท์เลย”ชายหนุ่มทำหน้าเศร้าทันทีเพราะก่อนที่เขาจะมาเขาก็ได้โทรหารีสอร์ตแถวนี้แล้วว่าพอจะมีที่พักไหม แต่ไม่มีที่พักเลยสักที่

“ถ้าไม่มีที่ให้เขาเข้าพักจะเดือดร้อนมากไหมจ๊ะ”

“เขาก็คงจะโวยวายและโพสต์ประจานนะครับ”

“แล้วลูกค้ามากันกี่ท่าน”

“สี่คนเป็นแฟนกันครับ มากันสองคู่”

“ถ้างั้นมีที่พักสองห้องก็น่าจะเพียงพอใช่ไหม”

“ครับ”

“สองห้องนี้ไม่ได้ว่างหรอกน่ะแต่จะขอเพื่อนของกอหญ้าดูก่อนว่าพวกเขาจะเปลี่ยนมาพักที่บ้านป้าได้ไหม เดี๋ยวป้าจะลองคุยให้น่ะ”

“ขอบคุณครับป้า”

  “คือว่าแม่จะขอให้เพื่อนลูกมาพักที่บ้านเราแทนจะได้ไป”

“คนนี้คือพี่กระทิงลูกชายเจ้าของไร่กระทิงที่กอหญ้ากับเพื่อนจะไปฝึกงานกันใช่ไหมคะแม่”

“ใช่จ้า”เกสราพยักหน้ารับว่าใช้

“งั้นพวกเราสองคนพักที่บ้านของคุณแม่ก็ได้ค่ะ ได้ใช้ไหมกล้าหาญ เราจะพักที่บ้านของกอหญ้ากัน”

“พวกเราพักที่ไหนก็ได้ค่ะ”

“กระทิง ห้องว่างสองห้องจ้ะ”เกสราหันไปบอกกระทิง

“ขอบคุณมากเลยน่ะถ้าไม่ได้พวกคุณผมคงแย่คงโดนลูกค้าด่าแล้วโพสต์ประจานแน่เลยครับ”

“ไม่เป็นไรช่วยกัน”

“ขอบคุณป้าเกส อีกครั้งน่ะครับ”

“สวัสดีกอหญ้า”

“สวัสดีค่ะพี่กระทิง”