ตอนที่ 2 บุรุษที่แสนเย็นชา

ใบหน้าที่ครึ้มไปด้วยหนวดเคราจากการออกศึกมานานแรมปีและท่าทางเย็นชาแฝงไปด้วยอารมณ์โมโหร้ายนั้นทำให้คุณหนูสามสกุลซุนมองด้วยความสงสัย

“เป็นแขกแต่ทำหน้าตาดุดันเช่นนั้นใส่ท่านพ่อ ข้าว่ามิได้มาแค่เยี่ยมเยียนแน่” นางกล่าวออกมาอย่างวิเคราะห์ตามสิ่งที่เห็น

“นั่นสิน้องสาม ท่านแม่ทัพโจวต้องมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงแน่ ข้าเห็นว่าท่านแม่ดูแลเรือนรับรองด้วยตนเองด้วย” เสียงของซุนลี่หลิงคุณหนูรองสกุลซุนพูดอย่างเห็นด้วย

“พี่รอง” ซุนลี่หรูหันมามองพี่สาวต่างมารดาด้วยความตกใจก่อนจะโดนอีกฝ่ายเอามืออุดปากแล้วดึงให้เข้าไปแอบดูด้วยกันต่อ

“อย่าส่งเสียงสิโยวโยว เดี๋ยวท่านพ่อก็จับได้หรอก” คุณหนูรองสกุลซุนเอ็ดน้องสาวเล็กน้อยแล้วหันกลับไปแอบดูบุรุษต่างวัยที่นั่งดื่มชาด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดพอๆ กัน

คนในครอบครัวนอกจากบิดาแล้วก็มีพี่สาวต่างมารดาที่เมตตาต่อคุณหนูก้นครัวอย่างนาง ทำให้ซุนลี่หรูรักซุนลี่หลิงมาก

“ท่านแม่ใหญ่จัดเรือนให้ท่านแม่ทัพพักที่จวนเช่นนั้นหรือ”

“ใช่แล้วโยวโยวข้าสงสัยเลยถามจากบ่าวจนรู้ว่าท่านแม่ทัพโจวมาเป็นแขก จึงมาแอบดูเสียหน่อยว่าน่าเกรงขามอย่างที่เขาลือกันหรือไม่”

“คุณหนูรอง คุณหนูสาม กลับไปที่เรือนเถิดเจ้าค่ะ หากนายท่านรู้ว่าพวกเราปล่อยให้คุณหนูเดินไปมาเช่นนี้ตอนมีแขกเราจะโดนลงโทษนะเจ้าคะ” ชงเอ๋อร์พูดอย่างกังวลใจแล้วชวนคุณหนูสามของตนเองกลับเข้าหอนอน

“นั่นสิเจ้าคะคุณหนูรอง เรากลับไปที่เรือนจะดีกว่า” หลันเอ๋อร์เองก็ชวนคุณหนูรองของตนกลับเช่นกัน

ทั้งสองพี่น้องมองหน้ากันแล้วตัดสินใจกลับไปที่ห้องเพราะอยู่ตรงนี้ไปก็ไม่ได้ยินว่าพูดคุยอะไรกันอยู่ดี

**********************

แต่มีหรือว่าคุณหนูสามซุนจะยอมแพ้ หากเป็นเรื่องเกี่ยวกับบิดาแล้วนางจะต้องสืบจนรู้ให้ได้ เพราะผู้มาเยือนนั้นท่าทางไม่น่าไว้ใจ อีกทั้งพาทหารมาราวสิบนายเช่นนี้ย่อมไม่ประสงค์ดีต่อตระกูลซุนแน่

ยามซวี (19.00-20.59 น.) ซุนลี่หรูแอบออกมาจากห้องแล้วย่องไปที่เรือนรับรองที่จัดไว้เป็นที่พักของแม่ทัพผู้มาเยือน

นางอาศัยความคุ้นเคยเส้นทางของทุกที่ในจวนของบิดา หลบหลีกทหารของโจวจื่อรั่วที่เฝ้ายามไปจนถึงห้องข้างๆ ห้องนอนของอีกฝ่ายแล้วเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวด้านใน

“ทำไมเงียบขนาดนี้นะ” นางพึมพำขณะที่แอบฟังอยู่อย่างตั้งใจ พลางคิดว่าบางทีแม่ทัพโจวผู้นั้นอาจจะหลับไปแล้ว

“เช่นนั้นข้าคงมาเสียเที่ยวสินะ” หญิงสาวบ่นพึมพำด้วยความเสียดาย

โจวจื่อรั่วที่อยู่ในอ่างไม้ มองเห็นหญิงสาวตั้งแต่นางก้าวเข้ามาในห้องอาบน้ำ เดินผ่านฉากกั้นแล้วไปแนบหูกับกำแพงพร้อมกับบ่นไม่หยุด ช่างเป็นเจ้าตัวสอดแนมที่ไร้ไหวพริบเสียเหลือเกิน เขาอาบน้ำอยู่ในนี้แท้ๆ นางกลับมองไม่เห็น

“เจ้าเป็นสาวใช้ที่พ่อบ้านซุนส่งมาปรนนิบัติข้าหรือไม่” แม่ทัพหนุ่มแสร้งถาม ดูจากการแต่งกายแล้วนางคงไม่ใช่สาวใช้แน่

ซุนลี่หรูสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ หากมิสมอ้างเป็นสาวใช้คงทำให้บิดาขายหน้าเป็นแน่

“เจ้าคะ บ่าวมารับใช้ท่านแม่ทัพ” นางกล่าวเสียงสั่นแล้วพยายามทำตัวให้ปกติที่สุด

“เช่นนั้นก็มาอาบน้ำให้ข้าที” เขากล่าวเสียงเรียบ รอดูการแก้ปัญหาของอีกฝ่ายว่าจะทำเช่นไรหากต้องอยู่ในห้องอาบน้ำนี้สองต่อสอง

พวงแก้มนางแดงระเรื่อด้วยความอับอายและตื่นตระหนกกับสถานการณ์ตรงหน้า แต่ถ้าไม่ทำตามก็อาจโดนจับได้ หากทำตามก็ไม่ได้เพราะนางเป็นถึงบุตรีของนายอำเภอจะให้แตะเนื้อต้องตัวบุรุษย่อมไม่ใช่เรื่องที่ดีงามแน่

“พ่อบ้านซุนให้บ่าวมานำชุดไปซักเพียงเท่านั้น ขออภัยท่านแม่ทัพที่บ่าวมิอาจทำให้ได้” นางแก้ไขปัญหาตรงหน้าได้อย่างชาญฉลาดแต่มีหรือว่าเขาจะปล่อยให้ผู้บุกรุกออกไปได้โดยง่าย

“หากเข้าก้าวออกไปจากห้องนี้ข้าจะเรียกทหาร” โจวจื่อรั่วพูดเสียงแข็ง ซุนลี่หรูตัวสั่นเทาคิดว่าตนเองไม่น่าอยากรู้อยากเห็นจนนำพามาสู่อันตรายเช่นนี้

“ท่านแม่ทัพได้โปรดเมตตา..”

“ข้าจะให้เจ้าโกนหนวดเคราให้แก่ข้า” เขาพูดเสียงเรียบขัดนางขึ้นมาเมื่ออีกฝ่ายเริ่มแสดงความหวาดกลัวออกมาอย่างชัดเจน

“เจ้าค่ะ” นางจำใจต้องรับปากแล้วเดินเข้าไปยืนข้างอ่างไม้ที่มีเจ้าของอกเปลือยเปล่าจ้องมองตนด้วยสายตาที่เย็นชา ร่างกำยำที่ไร้เครื่องปิดบังทำให้นางต้องเบือนหน้ามองไปทางอื่นด้วยความอับอาย

ซุนลี่หรูมองเห็นมีดโกนและผ้าที่วางอยู่ใกล้ๆ นางหยิบขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทาแล้วยื่นไปที่แก้มของเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ เคยหยิบจับแต่มีดทำครัวพอจับมีดโกนแล้วยังต้องมาอยู่กับบุรุษเปลือยเปล่าเช่นเขาทำเอาควบคุมมือไม้ไม่ได้

“เจ้าจะกรีดใบหน้าข้าหรืออย่างไร” แม่ทัพหนุ่มพูดเสียงเข้มจับมือที่สั่นเทาของนางแล้วมองใบหน้าอ่อนหวานที่บัดนี้กลัวเขาจนสั่นไปทั้งตัว

ฝ่ามือหนาเกาะกุมมือที่สั่นเทาแล้วโกนหนวดเคราของตัวเองไปด้วย ก่อนจะถามคนที่มาสอดแนมตนออกไปตามตรง

“เจ้ามิใช่สาวใช้ คงเป็นคุณหนูซุนสินะ”

“ท่านรู้แต่แรก ท่านจงใจแกล้งให้ข้าอับอาย” ซุนลี่หรูถามด้วยความตกใจปนอับอายที่ถูกเขาจับได้แต่แกล้งทำ

“เจ้ามาที่นี่ด้วยเหตุผลอันใด มิใช่ว่าอยากจะมาเพื่อยั่วยวนข้าหรอกหรือ” เขาจับมือทางเอาไว้แล้วใช้มืออีกข้างหยิบมีดโกนออกจากมือของสตรีที่กำลังอยู่ในอารมณ์โมโหเพราะเขาตั้งใจพูดยั่วโทสะให้นางอับอาย

“ข้าแค่มาสืบดูว่าท่านมาที่จวนของท่านพ่อเพื่อหวังสิ่งใด พาทหารมาด้วยเช่นนี้จะให้ข้าคิดดีต่อท่านได้หรือ อย่าหวังได้แตะต้องท่านพ่อข้าเลย” นางพูดด้วยท่าทางที่ไม่ยอม จากหวาดกลัวตอนนี้กลับแสดงความขุ่นเคืองออกมา พยายามดึงมือตนออกไปแต่ก็ถูกแม่ทัพหนุ่มจับเอาไว้แน่น

“บิดาของเจ้าทำการสิ่งใดเอาไว้เขาย่อมรู้อยู่แก่ใจ” โจวจื่อรั่วพูดเสียงกร้าวจนนางลดท่าทีลง

“เจ้าคงเป็นคุณหนูสามซุน ซุนลี่หรูสินะ” เขาคาดเดาจากที่นางเอาแต่เอ่ยถึงบิดาด้วยความห่วงใย ปกป้องบิดาแต่ไม่ได้ปกป้องสกุลซุนคงมิใช่ซุนลี่หลิงบุตรีคนรองแน่

“ใช่ ข้าคือซุนลี่หรู รู้แล้วท่านก็ปล่อยข้าเถิด”

“ข้าจะเห็นแก่หน้าบิดาเจ้า ครานี้จะปล่อยเจ้าไปและไม่เอาเรื่อง หากมีคราหน้าข้าไม่ปล่อยเจ้าไปแน่” เขามองดูหญิงสาวตรงหน้าแล้วคลายมือที่เกาะกุมมือของอีกฝ่าย

ท่าทางหวาดกลัวแต่ก็ยังดื้อรั้นของนางทำให้เขารู้สึกถึงความไร้เดียงสา คนเช่นนางคงไม่มีพิษสงอันใด ที่บุกรุกมาถึงที่ก็คงเพราะห่วงบิดาเพียงเท่านั้น

เมื่อเป็นอิสระแล้วซุนลี่หรูก็รีบกลับไปที่เรือนของตนด้วยหัวใจที่เต้นรัว คิดว่าแม่ทัพโจวผู้นี้ช่างเย็นชาและน่าเกรงขามยิ่งนัก แต่ก็ยังมีเมตตาอยู่บ้างที่ไม่ได้เอาเรื่องตนที่บุกรุกเข้าไปหา

เมื่อคิดเช่นนั้นก็อดนึกถึงเจ้าของอกกำยำที่นอนแช่น้ำในอ่างไม้ไม่ได้ แล้วแก้มก็แดงเรื่อขึ้นมาด้วยความเขินอายกับสิ่งที่เห็นและสิ่งที่ ‘เผลอมองไปเห็น’

“บ้าจริง นี่ข้าลืมไปได้อย่างไรว่านั่นคือห้องอาบน้ำ” นางพึมพำแล้วเอามือกุมหน้าที่ร้อนผ่าวของตน