บทที่ 5 พบปะ(ทะ)กับเขาครั้งแรก

“คือ ฉะ ฉัน...” ต้นข้าวยืนละล่ำละลักเมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้ชายแปลกหน้าที่เธอดันไปเห็นตอนที่เขากำลังเล่นหนังสดกับผู้หญิงคนหนึ่งอยู่บนเตียง ตอนแรกก็นึกว่าขโมยขึ้นบ้านแต่ดันไปเจออะไรที่อุจาดตาสะนี่ และเขายังมายืนจ้องเหมือนกำลังจะหาเรื่องเธออีก

‘นอกจากจะไม่อายแล้วยังมาจ้องหน้าหาเรื่องฉันอีกนะ ไอ้คนวิปลาส’ ต้นข้าวคิดและเผลอมองด้วยสายตาแกมตำหนิ

“นี่เธอ! มองฉันด้วยสายตาแบบนั้น หมายความว่าอะไร”

‘เอ้า? สายตาเราแสดงออกชัดขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย’

ต้นข้าวรีบเปลี่ยนสายตาให้เป็นปกติและเสมองไปทางอื่นแทน โดยหารู้ไม่ว่าเธอกำลังทำให้คนที่ยืนรอคำตอบเริ่มใกล้จะหมดความอดทนเต็มทีแล้ว

“ยังจะเงียบอีก ฉันถามว่าเธอเป็นใคร”

“...”

“นี่จะไม่ตอบใช่ไหม ได้! ฉันจะพาเธอไปโรงพัก และแจ้งความข้อหาบุกรุกบ้านคนอื่น” ยังไม่ทันที่ต้นข้าวจะได้พูดอะไรแขนของเธอก็ถูกเขาจับและพยายามจะลากเธอออกไปข้างนอก

‘ตายแล้ว!’

“นี่คุณปล่อยฉันนะ คุณจะพาฉันไปโรงพักไม่ได้นะ ปล่อย!” ต้นข้าวขืนตัวของเธอไว้ไม่ยอมให้เขาลากออกไป เธอทั้งบิดทั้งพยายามแกะมือของเขาออกจากแขนของเธอ แต่ก็ดูจะไม่เป็นผลสำเร็จเพราะเธอตัวเล็กและมีแรงน้อยกว่า

“ไม่ปล่อย วันนี้เธอได้ไปนอนคุกแน่”

“ไม่ไป ปล่อยฉันเดี๋ยวนี่นะ ฉันบอกให้ปล่อย นี่!...” งับ

“โอ๊ย! นังเด็กบ้า! เธอมากัดแขนฉันทำไมเนี่ย”

ในเมื่อต้นข้าวไม่สามารถแกะมือของเขาออกได้และตัวเธอก็ไม่ยอมให้เขาฉุดกระชากลากไปโรงพักเด็ดขาด ต้นข้าวจึงตัดสินใจงับกัดแขนของเขาเพื่อหวังที่จะให้เขายอมปล่อยมือออกจากแขนของเธอแต่โดยดี และก็ได้ผลเขารีบดึงมือตัวเองกลับทันที

ต้นข้าวใช้จังหวะที่เขากำลังเช็คแผลที่แขนวิ่งสุดชีวิตเพื่อที่จะหนีจากผู้ชายคนนี้ แต่วิ่งสุดชีวิตของเธอก็ยังไม่เร็วพอเพราะเขาวิ่งตามมาทันและรวบตัวเธอเอาไว้จากด้านหลังพร้อมกับขันชน็อกรัดไว้แน่นเพื่อไม่เปิดโอกาสให้ต้นข้าวหลุดรอดจากตัวเขาไปได้

“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันเจ็บนะ ปล่อย!”

“คราวนี้เธอไม่รอดมือฉันแน่...”

ในขณะที่ต้นข้าวกำลังจะถูกเขาลากตัวออกจากบ้านอีกครั้ง แต่เหมือนมีพระมาโปรดเพราะสันติที่เดินอยู่ด้านนอกได้ยินเสียงดังออกมาจากในบ้าน เขาจึงรีบวิ่งเขามาข้างในและเจอเหตุการณ์นี้เข้าพอดี

“คุณคอปเตอร์ครับ ใจเย็นๆนะครับปล่อยเธอก่อน” สันติรีบวิ่งเข้ามาห้ามคอปเตอร์

“ไม่ได้ ฉันไม่ปล่อยและฉันจะพาเด็กนี่ไปโรงพักโทษฐานบุกรุกบ้านฉัน!”

‘เดี๋ยวนะ บ้านฉัน หรือว่าเขาคือเจ้าของบ้าน พ่อของน้องคิตตี้’ ต้นข้าวตัวแข็งทื่อเมื่อพึ่งรู้ว่าผู้ชายที่รวบตัวเธออยู่ตอนนี้ เขาคือพ่อของคิตตี้หรืออีกนัยนึงก็คือ เขามีฐานะเป็นเจ้านายของเธออีกคนเพราะเธอต้องดูแลเขาด้วยตามที่สัญญาระบุไว้ แต่เธอพึ่งกัดแขนเขาไป ‘ซวยแล้วต้นข้าวเอ้ย’

“อ่าวเป็นอะไรไป ทำไมจู่ๆก็ยืนนิ่งตัวแข็งทื่ออย่างนี้ละ ดี ฉันจะได้ไม่ต้องเหนื่อยแบกเธอไปโรงพัก”

คอปเตอร์ปล่อยให้ต้นข้าวเป็นอิสระจากวงแขนของเขาแต่เขายังคงจับแขนของเธอเอาไว้เหมือนกลัวเธอจะวิ่งหนีไปอีก

“คุณคอปเตอร์ครับ ปล่อยคุณต้นข้าวเถอะครับ เธอไม่ได้เป็นผู้บุกรุก” สันติยังคงพยายามที่จะช่วยพูดให้คอปเตอร์ปล่อยต้นข้าว

“ต้นข้าว ชื่อเธอเหรอ?” คอปเตอร์หันมาถามต้นข้าวที่ตอนนี้ยืนก้มหน้างุดไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขา

“ค่ะ” ถึงจะกลัวแต่ก็ยอมตอบออกไป ก็เขาดันกลายมาเป็นเจ้านายของเธอไปแล้วนี่ ‘ทำไมซวยขนาดนี้ต้นข้าวเอ้ย’

“ตอบคำถามฉันแต่แรกก็จบแล้ว ฉันจะได้ไม่ต้องเหนื่อยมาฉุดกระชากแบกเธอแบบนี้ คิดว่าตัวเองเบานักหรือไง”

ต้นข้าวยังคงยืนก้มหน้าก้มตามองพื้นแต่ในใจกับนับหนึ่งถึงร้อยเพื่อให้ตัวเองใจเย็น ไม่งั้นเธอได้หลุดปากเถียงเขากลับไปแน่

‘ท่องไว้ต้นข้าว เจ้านาย เจ้านาย’

“คุณสันติ ผมว่าคุณต้องอธิบายเรื่องของยัยเด็กนี่ให้ผมฟังอย่างละเอียดว่า เธอ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้”

“ครับคุณคอปเตอร์ ผมว่าเราไปนั่งคุยที่ห้องรับแขกดีไหมครับ” สันติเสนอและผายมือไปทางห้องรับแขก

“คุยมันตรงนี้นี่แหละ ห้องรับแขกมีไว้เพื่อรับแขก แต่เธอไม่ใช่แขกของฉัน”

ได้ยินอย่างนั้นต้นข้าวต้องแอบกำมืออีกข้างของเธอแน่นพร้อมกับเม้มปากเพื่อเก็บอารมณ์ไม่พอใจของตัวเองเอาไว้

‘เจ้านาย เจ้านาย ท่องไว้ เจ้านายผีบ้าเอ้ย!’ ทำได้แต่เก่งในใจเพราะขืนพูดออกไปแบบนั้นเธอคงโดนไล่ออกตั้งแต่วันแรกแน่ๆ

“เออ...ถ้าคุณคอปเตอร์ต้องการคุยตรงนี้ก็ได้ครับ” สันติหันไปมองต้นข้าวอยู่แว๊บหนึ่งก่อนจะพูดต่อไปว่า

“คุณต้นข้าวจะเข้ามาอยู่บ้านหลังนี้ในฐานะคนดูแลคุณหนูคิตตี้ครับ โดยบอสเป็นคนพิจารณาและเลือกคุณต้นข้าวด้วยตัวเองครับ”

“อะไรนะ? คุณพ่อเลือก...” คอปเตอร์เว้นคำพูดของเขาเอาไว้และหันไปมองต้นข้าวอย่างพินิจพิจารณาตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะแสยะยิ้ม

“คุณพ่อเลือกเองเลยงั้นเหรอ หึ คราวนี้มาแปลกนะปกติผู้หญิงที่จะเข้ามาอยู่ใกล้ฉันอย่างน้อย...ก็จะมีอะไร อะไรน่าสนใจกว่านี้หน่อย”

ห๊า! คราวนี้ต้นข้าวยอมเลิกมองพื้นและเงยหน้าขึ้นมามองหน้าเขาแทนแต่ก็ยังไม่ยอมพูดอะไร ‘ทำไมยะ ไม่รู้จักคำว่าซ่อนรูปเหรอ อีตาเจ้านายผีบ้า’

“ครับ บอสเลือกเองและทำสัญญาจ้างงานคุณต้นข้าวเรียบร้อยแล้วครับ”

“หึ คุณพ่อยังไม่เลิกความตั้งใจของเขาสินะ ได้! งั้นฉันขอทดลองของที่คุณพ่ออุตส่าห์เลือกมาให้หน่อยก็แล้วกัน”

“ว๊าย! คุณหยุดนะ ปะ...” ต้นข้าวร้องเสียงหลงเมื่อจู่ๆเธอก็ถูกคอปเตอร์ดึงตัวเข้าไปกอดและปิดปากของเธอด้วยปากเขา บดจูบเธอด้วยสัมผัสที่จวบจวง รุนแรง สัมผัสหนักหน่วงของเขาทำให้ต้นข้าวแทบจะหายใจไม่ออก

“คุณคอปเตอร์! หยุดเถอะครับ อย่าทำอะไรคุณต้นข้าวเลย ปล่อยเถอะครับ” สันติทำได้ดีที่สุดคือช่วยพูดให้คอปเตอร์ หยุดกระทำฉาบฉวยของเขา แต่ไม่สามารถเข้าไปห้ามได้เพราะรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเขาเข้าไปยุ่งเรื่องของเจ้านายโดยเฉพาะคนเอาแต่ใจอย่างคอปเตอร์

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ ไอ้คอป!”

เสียงของผู้มาใหม่ทำให้คอปเตอร์ต้องหยุดการกระทำของเขาทันที เขาจึงผละริมฝีปากของตัวเองออกและดันตัวต้นข้าวออกจากตัวเขา ก่อนจะแสยะยิ้มและหันไปมองผู้เป็นพ่อที่รีบเดินตรงเขามาหาเขา

“ก็งั้นๆ” คอปเตอร์หันไปพูดกับต้นข้าวด้วยสายดูถูกและนั้นทำให้ต้นข้าวหมดความอดทน เธอเหวี่ยงมืออันสั่นเทาของเธอไปมอบตบแรงๆให้ผู้ชายหยาบคายหนึ่งฉาก

เพียะ ใบหน้าของคอปเตอร์หันตามแรงมือที่ต้นข้าวมอบตบมาให้กับเขา ยกมือขึ้นจับแก้มข้างที่เขาโดนตบก่อนจะหันกลับมาจ้องมองเธอด้วยแววตาวาวโรจน์เพราะความโกรธ

‘ไม่ทงไม่ทนมันแล้วโว้ย หยาบคายคนอะไรน่าเกลียดได้ขนาดนี้’ ต้นข้าวคิดและจ้องมองคอปเตอร์ด้วยแววตาโกรธแค้นเป็นที่สุดที่เขาบังอาจมาล่วงเกินเธอแบบนี้และพยายามกลั้นไม่ให้น้ำตาที่เอ่ออยู่ตอนนี้ไหลออกมา

“นี่เธอกล้าตบฉันหรอ เธอโดนแน่...” คอปเตอร์คว้าข้อมือของต้นข้าวและกระชากเธอเข้ามาหาเขา

“หยุด!!!!! ฉันบอกให้แกหยุดเดี๋ยวนี้” คริษฐ์รีบเดินเข้ามาห้ามแล้วดึงมือของลูกชายออกจากข้อมือของต้นข้าว ก่อนจะหันไปส่งสัญญาณให้สันติพาต้นข้าวให้ออกไปก่อน

“คุณสันติ ช่วยพาผู้หญิงอีกคนที่อยู่ข้างบนออกไปด้วย” คริษฐ์รอให้สันติพาต้นข้าวออกไปจนทิ้งระยะที่จะได้ยินแล้วจึงหันไปถามลูกชายของตัวเอง

“เมื่อไหร่แกจะเลิกทำตัวแบบนี้?”

“ทำตัวแบบนี้ แบบไหนเหรอครับคุณพ่อ” คอปเตอร์ถามกลับหน้าตาย

คริษฐ์ได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอากับความดื้อด้าน หน้ามึนของลูกชายคนเล็กของตัวเอง

การที่เขาหาผู้หญิงมาช่วยดูแลคิตตี้นั้นก็เป็นเหตุผลหนึ่งแต่อีกเหตุผลหนึ่งคือ เขาต้องการหาคนมาดัดนิสัยเพลย์บอยของคอปเตอร์ แต่ดูเหมือนเขาจะเจอแต่คนที่เข้ามาหาเงินมากกว่าให้ความรักกับหลานรักและลูกชายของเขา แต่นั้นไม่ใช่เรื่องที่คนอย่างคริษฐ์จะยอมแพ้