บทที่ 11 แปลกแต่อร่อย

@ไร่ภูตะวัน

เที่ยงตรง

พ่อเลี้ยงภูเวียงกลับเข้าบ้านด้วยเวลาเที่ยงตรงพอดี อากาศข้างนอกร้อนเป็นพิเศษร้อนจนอยู่ไม่ได้ต้องกลับบ้านมาอาบน้ำให้สบายตัว ภาลัยเห็นลูกชายลงจากบนห้องยิ้มเป็นการทักทาย

“หิวหรือยัง” พ่อเลี้ยงพยักหน้ายิ้ม เมื่อเช้าพ่อเลี้ยงกินแค่กาแฟกับขนมปังก่อนไปทำงาน ข้าวเช้าพ่อเลี้ยงไม่ค่อยจะกินแม้ภาลัยจะพูดเกลี้ยกล่อมให้เขากิน เป็นแบบนี้สมัยเรียนจนถึงวันนี้เขาก็ไม่กินอาหารเช้าที่เป็นข้าว

“หอมขอตัวก่อนนะคะป้าภา” ปังหอมบอกกับภาลัยที่เดินเข้ามาในครัว ปังหอมยังไม่รู้สึกหิวแค่ได้ทำอาหารอยู่ในครัวแม้ไม่กินได้กลิ่นอาหารก็อิ่มแล้ว

“จะไปไหน มากินข้าวเที่ยงก่อนเร็ว” ภาลัยดึงมือปังหอมมานั่งโต๊ะด้วยกัน แม่บ้านนำอาหารเที่ยงของเที่ยงนี้มาเสริฟสามที่ ปังหอมเห็นขนมจีนน้ำเงี้ยวแล้วรู้สึกหิวทันที

“น้ำเงี้ยววันนี้รสชาติแปลกๆนะครับแต่อร่อยดี” เป็นครั้งแรกที่พ่อเลี้ยงภูเวียงเอ่ยพูด ปังหอมพึ่งจะได้ยินเสียงเป็นครั้งแรก

“ขนมจีนน้ำเงี้ยววันนี้หนูหอมเป็นคนทำจ้ะ เก่งมากเลยนะที่ทำครั้งแรกแล้วพี่ภูเอ่ยปากชม” พ่อเลี้ยงเกือบจะสำลักที่ภาลัยบอกว่าปังหอมเป็นคนทำ พ่อเลี้ยงวางช้อนก่อนยกแก้วน้ำมาดื่ม

“พี่ภูเป็นอะไรหรือเปล่าคะ” ปังหอมเห็นสีหน้าแดงขึ้นบนใบหน้า พ่อเลี้ยงกลับไม่ตอบก้มกินต่อเธอหน้าเงื่อนลง คนคุยด้วยก็ไม่คุย เหอะ! เดี๋ยวได้เจอปังหอม

“สงสัยขนมจีนน้ำเงี้ยวต้องอร่อยมากแน่ๆ” ภาลัยเอ่ยแซวลูกชาย พ่อเลี้ยงภูเวียงหน้านิ่งกินต่อเพราะกำลังเก็บอาการอยู่

“ผมอิ่มแล้วครับ” พ่อเลี้ยงภูเวียงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินออกไปทำงานต่อช่วงบ่าย ภาลัยมองตามพ่อเลี้ยงภูเวียงออกจากบ้านไป

“กินเยอะๆนะหนูหอม เดี๋ยวตอนเย็นเราเข้าครัวทำอาหารต่อ” ปังหอมยิ้ม ในใจยังต้องเข้าครัวทำอาหารต่อหรอ แต่พูดขัดไม่ได้เสียมารยาท

“ป้าภา หอมขอออกไปข้างนอกได้ไหมคะ” ปังหอมพูดหลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จแล้ว ให้เธออยู่แต่ในบ้านคงเบื่อ

“ได้จ้ะ เดินเล่นแถวๆนี้พอนะ” ปังหอมยิ้มก่อนจะออกไปข้างนอก บ้านกับไร่อยู่ไม่ไกลแต่กว่าจะเดินถึงคงใช้เวลานาน ปังหอมเลือกมาเดินเล่นหลังบ้านที่มีสวนปลูกต้มไม้ ดอกไม้ของภาลัย

ปังหอมรู้สึกคิดถึงพ่อแม่ขึ้นมาจึงยกโทรศัพท์โทรหา ปลายสายถึงบ้านอย่างปลอดภัยและกำลังจะไปทำงานต่างจังหวัด ปานเดือนกำลังเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าโดยมีแม่บ้านค่อยพับใส่กระเป๋า เปิดลำโพงโทรศัพท์ให้ได้ยินเสียงปังหอม จากนั้นไม่นานปังหอมขอวางสายก่อน

“ได้ยินน้ำเสียงคุณหนูดีแบบนี้ พี่รู้สึกดีใจแล้วนึกว่าจะโทรมาขอให้คุณเดือนไปรับกลับ” เจียนแม่บ้านเก่าแก่ของบ้านเอ่ยพูด ปานเดือนก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน

ปานเดือนกับเจียนช่วยกันเก็บเสื้อผ้าจนเสร็จและเดินลงมาข้างล่างเพื่อทำอาหารเย็นรอคุณมานพกลับบ้าน

ปังหอมวางสายจากปานเดือน เดินเล่นอย่างสุดเบื่อปกติถ้าอยู่บ้านเวลานี้พึ่งจะตื่นและเย็นๆ เตรียมตัวออกไปเที่ยวปังหอมกับเรื่องเที่ยวเป็นของคู่กันวันไหนไม่เที่ยวเหมือนจะลงแดง ขนาดอาทิตย์ก่อนที่บอกกับแม่ว่าจะปรับตัวเป็นคนดีสามคืนที่ไม่ได้ออกไปไหนแทบจะลงแดงแต่ก็อดทน เธอไม่เชิงว่าอยู่บ้านไม่ได้แค่เหงา เบื่อ อยากไปหาเพื่อน

“คนนี้นะหรอ ที่มาอาศัยบ้านพ่อเลี้ยงอยู่” ปังหอมหัวกลับตามเสียงที่พูดอยู่ข้างหลัง ผู้หญิงสองคนหน้าตาบ้านๆ คนหนึ่งใส่ลิปแดงแจ๋กับอีกคนหนึ่งที่ทาแป้งกับใส่ลิปมัน ยืนมองปังหอมตั้งแต่หัวจรดเท้า