พ่อสามีกระหายรัก

ในเมืองหลวงที่รุ่งเรืองไปด้วยอำนาจและวัฒนธรรมอันสูงส่ง ไป๋อวิ๋นเช่อ คือหนึ่งในบุรุษที่ผู้คนกล่าวขานมากที่สุด เขาไม่ได้โดดเด่นเพียงเพราะรูปลักษณ์ที่หล่อเหลาราวกับภาพวาด ใบหน้าคมคายและแววตาแสนดึงดูดทำให้สตรีทั้งหลายต่างลอบมองด้วยความหวัง ทว่า สิ่งที่ทำให้เขาเป็นที่จับตามองอย่างแท้จริง คือชาติกำเนิดที่สูงศักดิ์ในตระกูลไป๋ ตระกูลที่ทรงอำนาจและมั่งคั่งที่สุดในแผ่นดิน

ไป๋อวิ๋นเช่อเติบโตท่ามกลางความหรูหรา เขาไม่เคยต้องดิ้นรนเพื่อสิ่งใด เพราะทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้ให้พร้อม ไม่ว่าจะเป็นขุนนางน้อยใหญ่ หรือผู้มีอำนาจในแผ่นดิน ต่างพร้อมใจเสนอบุตรสาวของตนให้กลายเป็นสตรีข้างกายของคุณชายผู้นี้ แม้แต่บุตรสาวของแม่ทัพหรือขุนนางระดับสูงยังยินดีที่จะเป็นเพียงสาวอุ่นเตียงภายในเรือนของเขา

แต่สิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นพรในชีวิตของไป๋อวิ๋นเช่อ กลับกลายเป็นคำสาปที่กัดกินความเป็นคนของเขา ความสำเร็จที่มาพร้อมบารมีของพ่อทำให้เขาไม่รู้จักความพอเพียงในสิ่งใด ไม่ใช่ทรัพย์สมบัติ ไม่ใช่ตำแหน่ง และยิ่งไม่ใช่ความสัมพันธ์ ไป๋อวิ๋นเช่อใช้เสน่ห์และสถานะของเขาเป็นเครื่องมือเพื่อเติมเต็มความปรารถนาอันไม่สิ้นสุด

ทุกค่ำคืนในตำหนักของเขา เปรียบเสมือนละครฉากใหม่ที่เต็มไปด้วยสตรีใบหน้าแปลกตา เขามอบความหฤหรรษ์ให้พวกนางด้วยเรือนร่างของเขา แต่เมื่อรุ่งสางมาถึง ทุกสิ่งกลับจบลงอย่างไร้หัวใจ หลังจากที่เขาเชยชมเรือนร่างของพวกนางแล้ว ความหลงใหลที่เคยมีจะจางหายไปในพริบตา เช่นเดียวกับดอกไม้ที่โรยราในยามเช้า พวกนางถูกทอดทิ้งโดยไร้เยื่อใย

ไม่ว่าบุรุษในเมืองหลวงจะชื่นชมเขาเพียงใด หรือสตรีจะหลงใหลเขามากแค่ไหน แต่ลึกลงไปในใจของ ไป๋อวิ๋นเช่อ ความว่างเปล่าและความปรารถนาที่ไม่สิ้นสุดยังคงกัดกร่อนจิตวิญญาณของเขา ความหล่อเหลาของเขาอาจเปล่งประกาย แต่เบื้องหลังความงดงามนั้น คือเงามืดที่ไม่มีผู้ใดกล้าเอื้อมถึง...

“น่าเบื่อยิ่งนัก พวกนางมีความสวยสดงดงามแต่พวกนางกับมีความจืดชืดมากจนเกินไป ตัวข้านั้นต้องการความดุเดือดและความเร่าร้อนยิ่งกว่านี้” คุณชายไป๋อวิ๋นเช่อ พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะเบื่อหน่ายในขณะที่จ้องมองท่อนเนื้อที่อ่อนยวบของตนหลังจากที่พึ่งปลดปล่อยน้ำราคะออกมาอย่างเร่าร้อน

“คุณชาย...เป็นธรรมดาที่คุณหนูที่สูงศักดิ์ทั้งหลายนั้นพวกนางย่อมที่จะมีความเหนียมอายเป็นธรรมดา หากตัวท่านต้องการความดิบเถื่อนยิ่งขึ้นกว่านี้ท่านสมควรที่จะเลือกหญิงสาวชาวบ้านธรรมดาความหิวกระหายของพวกนางบางคนนั้นราวกับว่าเป็นสัตว์ป่า” ข้ารับใช้คนสนิดของคุณชายไป๋อวิ๋นเช่อแนะนำราวกับว่าตัวของเขาเองนั้นเป็นผู้รู้ราวกับว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับสูงสุดที่เคยผ่านประสบการณ์ขย่มเรือนร่างของสาวงามมาเป็นจำนวนนับครั้งไม่ถ้วน ท่อนเนื้อของคุณชายถึงกับกระดิกไปมาอย่างเร่าร้อนเมื่อได้รับคำแนะนำที่สุดแสนจะมีค่า

“เจ้าพูดจริงอย่างงั้นเหรอ” คุณชายผู้ยังอ่อนประสบการณ์กล่าวถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะเร่าร้อน

“ถ้าท่านยังไม่เคยไปลิ้มลองพวกนางตัวท่านสมควรที่จะไปลองสักครั้ง” ใบหน้าของลูกน้องคนสนิดของคุณชายไป๋อวิ๋นเช่อ

นั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความหื่นกระหาย

แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาบนขบวนรถม้าหรูหราที่เคลื่อนตัวเข้าสู่ หมู่บ้านบุปผาร่วงโรย หมู่บ้านที่แม้จะอยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวงมากนัก แต่กลับแร้นแค้นและเต็มไปด้วยบรรยากาศที่บีบคั้นหัวใจ ถนนในหมู่บ้านแห้งแล้งและเต็มไปด้วยฝุ่นคละคลุ้งเมื่อขบวนรถม้าผ่านไป บรรยากาศรอบๆ ดูเงียบสงัด ชาวบ้านในหมู่บ้านหยุดกิจกรรมต่างๆ ทั้งหมดและมองไปที่ขบวนของผู้มาเยือนด้วยแววตาที่แฝงไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความตื่นตระหนก

ไป๋อวิ๋นเช่อ นั่งอยู่ภายในรถม้าคันหรู ดวงตาคมของเขากวาดมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ สภาพของหมู่บ้านทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกดึงลงไปในสถานที่ที่ไร้ซึ่งความเจริญ ร่างกายของเขาราวกับถูกดึงลงมาจากที่สูง เพียงแค่การสัมผัสกับสถานที่แห่งนี้ก็ทำให้เขารู้สึกถึงความต่ำต้อย สายตาของเขาไม่ยอมหันไปมองชาวบ้านที่ยืนอยู่รอบๆ เพราะพวกเขาล้วนแต่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งและมอมแมม ดูเหมือนห่างไกลจากอารยธรรมที่เขาคุ้นเคย

“นี่มันที่แบบไหนกัน? ช่างน่ารังเกียจเสียจริง” เขาพึมพำออกมาเบาๆ ในขณะที่ขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าหล่อเหลาของเขาบิดเบี้ยวไปด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด เขาอดคิดไม่ได้ว่าการเดินทางมายังสถานที่ที่แร้นแค้นเช่นนี้มันคงเสียเวลาไปเปล่าๆ

เขาหันไปมองลูกน้องคนสนิทที่นั่งอยู่ข้างๆ พร้อมกับคำถามที่แฝงไปด้วยความดูแคลน “เจ้าแน่ใจหรือว่าในสถานที่บ้านป่าเมืองเถื่อนเช่นนี้จะมีสตรีที่งดงามดุจช้างเผือกอย่างที่เจ้ากล่าว?” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิดและไม่พอใจ

ลูกน้องคนสนิทยังคงสงบจิตใจ เขาก้มศีรษะเล็กน้อยและตอบกลับอย่างสุภาพแต่มั่นใจ “คุณชาย โปรดใจเย็น ทุกสถานที่ล้วนมีช้างเผือกผู้เลอโฉมซ่อนอยู่ แม้แต่ในหมู่บ้านที่แร้นแค้นนี้ ท่านจะไม่เสียเที่ยวเป็นแน่” คำพูดนั้นออกมาอย่างเชื่อมั่น แม้ว่าภายในใจของคุณชายไป๋อวิ๋นเช่อจะยังคงรู้สึกไม่พอใจ

ในที่สุด ขบวนรถม้าก็หยุดลงที่กลางหมู่บ้าน เสียงล้อรถหยุดหมุนเต็มที่ ท่ามกลางความเงียบที่แผ่กระจายออกไป ชาวบ้านที่ยืนอยู่ห่างๆ ต่างหยุดทุกการเคลื่อนไหวและมองขบวนรถด้วยความอยากรู้และบางคนก็เต็มไปด้วยความกลัว รถม้าคันหน้าสุดเปิดประตูออก เผยให้เห็นร่างของไป๋อวิ๋นเช่อที่ก้าวลงจากรถด้วยท่วงท่าที่สง่างาม

เมื่อเท้าของเขาสัมผัสกับพื้นดิน ฝุ่นดินที่กระจายตัวไปตามลมก็เหมือนกับการประกาศให้รู้ว่าเขาไม่ได้ยินดีแม้แต่น้อยที่จะมาอยู่ในหมู่บ้านนี้ เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ดวงตาของเขากวาดมองรอบตัวด้วยความเย็นชา ทุกอย่างรอบข้างดูเหมือนจะไม่มีความสำคัญกับเขา

“หวังว่าคำพูดของเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง...” เขากล่าวกับลูกน้องด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ก่อนที่จะเริ่มย่างก้าวเข้าสู่ใจกลางหมู่บ้านที่ชาวบ้านทุกคนยังคงจับตามองราวกับเขาคือสิ่งแปลกปลอมที่ไม่เคยมีอยู่ในโลกนี้มาก่อน

แม้จะไม่ได้แนะนำตัว แต่ความสง่างามของ คุณชายไป๋อวิ๋นเช่อ ก็พาให้ชาวบ้านใน หมู่บ้านบุปผาร่วงโรย รู้สึกได้ถึงฐานะของเขาทันที ขบวนรถม้าที่หรูหราและทหารคอยคุ้มกันส่วนตัวที่เดินตามหลังมา ล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่บ่งบอกถึงความร่ำรวยและอำนาจของชายหนุ่มผู้นี้ ชาวบ้านบางคนกระซิบกระซาบถึงการมาเยือนของเขา แม้จะไม่ได้บอกกล่าวกันอย่างเป็นทางการ แต่พวกเขารู้ดีว่าผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้คือผู้มีอำนาจ

ลูกน้องคนสนิทของคุณชายพาเขามาที่ร้านเหล้าแห่งหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่กลางหมู่บ้าน ร้านเหล้าแห่งนี้ดูเรียบง่ายและไม่สะดวกสบายมากนัก แต่ก็เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความทุรกันดาร ทุกสิ่งที่มีอยู่ภายในร้านล้วนบ่งบอกถึงความยากจนของผู้คนที่มาใช้บริการที่นี่

เมื่อคุณชายไป๋อวิ๋นเช่อก้าวเข้ามาในร้าน บรรยากาศภายในร้านก็เปลี่ยนไปทันที ทุกสายตาของชาวบ้านในร้านเหล้าล้วนมุ่งตรงไปที่เขา ภรรยาหรือพ่อแม่ของสาวงามหลายคนที่มาที่ร้านนี้ต่างจ้องมองเขาด้วยความหวัง ว่าลูกสาวของตนจะได้เป็นที่สนใจจากคุณชายไป๋อวิ๋นเช่อ นี่คือโอกาสอันมีค่าที่จะเปลี่ยนชีวิตของพวกนางให้ดีขึ้น

การกระทำของชาวบ้านไม่ต่างอะไรจากการนำเสนอสินค้า พวกเขานำลูกสาวของตนมาให้เลือกชมเหมือนกับสินค้าในตลาด คนเหล่านี้มองว่าการได้เห็นคุณชายไป๋อวิ๋นเช่อเป็นโอกาสที่ดีและคุ้มค่าที่สุดสำหรับลูกสาวของพวกเขา หลายคนแสดงสีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง เฝ้ารอให้คุณชายเลือกดวงใจของเขาจากบรรดาสาวงามมากหน้าหลายตา

คุณชายไป๋อวิ๋นเช่อจิบสุราไปพลาง พลางมองสาวงามที่อยู่รอบตัวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยการประเมิน เขาค่อยๆ ละสายตาจากหญิงสาวคนหนึ่งแล้วไปหยุดที่อีกคน ท่าทีของเขานั้นเต็มไปด้วยความเย็นชา แต่ในใจกลับเริ่มรู้สึกดีขึ้นจากความอารมณ์เสียที่เก็บกดมานาน การได้มองดูสาวงามมากมายทำให้เขาคลายความหงุดหงิดได้บ้าง แม้ว่าสถานที่แห่งนี้จะเป็นหมู่บ้านที่แร้นแค้น แต่การได้เห็นสาวงามตรงหน้าเขาก็ทำให้บรรยากาศดีขึ้นบ้าง