ตอนที่ 6

พอธีร์ได้คำตอบที่พอใจก็เดินออกไปเตรียมจะกลับขึ้นไปด้านบนตามเดิมแต่...เอ๊ะแล้วจะนัดยังไงล่ะร่างหนานึกขึ้นได้แบบนั้นก็เดินกับมาหาคนที่ยังยืนอยู่จุดเดิม

“เดี๋ยว ๆ...เอาเบอร์มาดิ๊" เรื่องเก่ายังหงุดหงิดไม่หายอยู่ ๆ ก็เดินกลับมาบังคับเอาเบอร์โทรกันอีก

ผู้ชายคนนี้เป็นคนยังไงกันนะ

“มะ...ไม่ให้เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นนะ"

“มึงจะเอาเบอร์โยไปทำไมวะ" สกายที่ยืนอยู่รีบถามเพื่อนด้วยความไม่เข้าใจว่าเพื่อนตนคิดจะทำอะไรอีก

“ก็เอาไว้โทรนัดไง...ว่าจะเจอกันที่ไหนยังไงบ้าง"

“ไม่จำเป็นมั้งพี่ เพราะผมก็มาที่นี่ออกบ่อยไอ้โยก็ต้องมาด้วยอยู่แล้วอยากเจอพี่ก็แค่มาที่นี่" ด้วยความที่อยากช่วยเพื่อนโอเปิ้ลจึงออกปากพยายามหาทางออกให้เพื่อนอย่างดีที่สุด แต่มันก็ยังไม่รักกุมพอเมื่อมาเจอคนอย่างธีร์

“หึ...มาทุกวันแต่ก็ยังไม่รู้จักกู” พอได้ยินแบบนั้นทั้งคู่ก็ยิ่งรู้สึกงุนงงว่าผู้ชายคนนี้เป็นใครทำไมพวกเขาจะต้องรู้จัก เลยหันหน้าไปหาคนที่น่าจะสามารถตอบคำถามให้กับพวกเขาได้

“ธีร์มันเป็นเจ้าของร้านนี้น่ะ" ฮื้อ...เหมือนงานจะเข้าโยกับเพื่อนแล้วสิทำไมต้องไปชนคุณยักษ์เขาด้วยนะตายแน่ ๆ ทีแรกก็กะจะชิ่งซะหน่อย ทำไงดีชวนเพื่อนย้ายร้านเลยดีไหมนะ

“สรุปมึงไม่รู้จักกู...ฉะนั้นมึง...(หันไปหาโยที่ยืนเอ๋ออยู่ ) เอาเบอร์มึงมาซะ" โยสะดุ้งเพราะมือหนาที่วางลงมาที่ไหล่แล้วบีบมันเบา ๆ จนรู้สึกขนลุกแปลก ๆ ไหนจะสายตานั้นอีก

จะบีบทำไมเนี่ยมันจั้กจี๋นะเว้ย

“หึ้ย!! ...ให้ก็ได้เอามือถือมาสิ" คนอะไรก็ไม่รู้ดุชะมัดเลยตอนเด็ก ๆ คงกินนมเสือแทนนมแม่แน่เลย เอาไปเฝ้าบ้านที่เชียงใหม่ได้ไหมเนี่ย

พอให้เบอร์เสร็จโยก็หันมายิ้มให้สกายแล้วกะว่าจะเดินกลับโต๊ะแต่ก็ต้องย่นคิ้วลงอีกครั้งเมื่อ...

พรึบ

“เหวอ!!...อะไรของคุณอีกเนี่ย" อยู่ ๆ ก็เกิดแรงดึงมาจากด้านหลังอีกครั้งเหมือนเดจาวูเลยท่านี้

“จะไปไหน"

“ไปหาเพื่อนไง...เขารอกันนานแล้วเนี่ยเพราะคุณเลย"

“แล้วเหล้ากูอ่ะ"

“ฮื้อ...คะ..คุณเป็นเจ้าของร้านนิจะดื่มอะไรก็สั่งเลยสิแล้วให้ลูกน้องคุณมาเก็บตังที่ผม" ใช่ ๆ เพื่อนที่โต๊ะโทรมาหลายสายแล้วนะเมื่อไหร่จะได้ไปแต่เอ๊ะ...

ทำไมไอ้พี่ยักษ์มันยิ้มแบบนั้นนะ

“แบบนั้นก็ได้นะ...งั้นทุกโต๊ะของวันนี้กูเก็บเงินที่มึงเลยดีไหม" แล้วยักคิ้วพร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่อีกฝ่าย

สวนโยเองก็เหวอไม่รู้รอบที่เท่าไหร่ตั้งแต่เจอตาบ้านี่มีแต่อะไรที่ไม่คาดคิดทั้งนั้นเลย

“เฮ้ยอะไรของคุณวะสั่งทั้งร้านคุณจะบ้าเหรอ " โยเริ่มไม่พอใจกับสิ่งที่คนตรงหน้าพูดช่วงนี้ขายของไม่ดีรึไงอะไร ๆ ก็จ่ายเข้าร้านเหอะ

“งั้นมึงต้องไปนั่งที่โต๊ะกับพวกกู” พูดจบธีร์ก็ไม่รอคำตอบจากร่างบางลากแขนอีกฝ่ายเดินขึ้นไปชั้นสองและหันไปหาโอเปิ้ลที่เดินตามเพื่อนมาติด ๆ ว่า...

“เพื่อนมึงอยู่ไหนหัน" (มันเป็นคำถามใช่ไหม)

"ยะ...อยู่ข้างล่างครับ" เปิ้ลตอบออกไปเสียงสั่น ๆ เพราะรู้เกรงกับสายตาที่มองมานิดหน่อย

“ก็ไปตามมาสิยืนบื้อทำไม" ก็เล่นทำหน้าดุคนมันก็กลัวไหมล่ะ

“แล้วไอ้โยอ่ะให้มันไปกับผมสิเดี๋ยวก็เดินกลับมาแล้ว"

“แล้วจะเดินอะไรกันหลายรอบมึงไปคนเดียวแหละส่วนเพื่อนมึงต้องไปกับกู"

“แต่ว่า..."

“กูไปด้วย" เปิ้ลทำหน้างง ๆ กับคำพูดของสกายอะไรนะไปด้วยเหรอฮื้อใจไม่ดีเลย

"แล้วมึงรู้เหรอว่าโต๊ะพวกกูอยู่ไหน" เปิ้ลไม่พูดอะไรแต่ก็พยักหน้าเข้าใจ แล้วก็แยกตัวเดินฝ่าฝูงคนไปหาเพื่อนอีกสองคนและปล่อยให้โยเพื่อนรักเผชิญชะตากรรมกับพี่ยักษ์นามว่าธีร์ตามลำพัง