ตอนที่ 1

แรกพบสบตา

ณ ห้างแห่งหนึ่งมีหนุ่มหล่อหน้าหวานคนหนึ่งที่กำลังรีบวิ่งเพื่อที่จะพาร่างตัวเองไปหาที่ระบายในห้องน้ำห้างดัง แต่ด้วยความ...ซุ่มซ่ามของเขาทำให้เขาวิ่งไม่สนใจทาง หรือแม้แต่คนที่ใช้เส้นทางร่วมกับตัวเองเลยไม่รู้ว่ากำลังมีชายอีกคนที่ถือกล่องมากมายมาด้วยความหนักกำเดินสวนมาทางนี้เช่นกัน

โครม!!

เสียงของหล่นจากแรงกระแทกของใครอีกคนทำให้เจ้าของกล่องเกิดอารมณ์ของความโมโหขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เอ่ยด่า หรือต่อว่าคนชนแม้แต่นิด

“ขอโทษครับ ๆ ผมไม่ได้ตั้งใจ"

“…" ไม่มีเสียงตอบรับจากอีกคน

“คุณเป็นอะไรไหมครับ...ซี๊ด! อ๊ะ"

“..." ร่างบางถามด้วยความเป็นห่วง บุคคลที่โดนเขาชนจนข้าวของกระจัดกระจายแต่ดันทำเสียงเหมือนตัวเองเจ็บซะเอง จนทำให้หนุ่มที่มัวแต่เก็บของที่หล่นเงยหน้ามาดูเพราะคิดว่าคนคนนี้คง เจ็บจากการชนกับเขาเป็นแน่ แต่พอเงยหน้าจะดูอาการของคนตรงหน้าเขา กับนิ่งไป 5 วินาทีเห็นจะได้ อะไรกันทำไมสวยแบบนี้ ขาว แก้มที่แดงระเรื่อจากเส้นเลือดบาง ริมฝีปากได้รูปแบบธรรมชาติ ตาคมโต คิ้วหนาที่พอดีกับรูแหน้า ที่ตอนนี้กำลังผูกปมอยู่ น่าจะเพราะเจ็บแน่ ๆ

“คุณ ๆ...คุณครับ" ร่างบางเอ่ยถามขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นว่าอีกคนดูจ้องหน้าเขาแล้ว(เอ๋อ)นิ่งไป

“ปะ..เปล่า ผะ..ผมไม่เป็นไร " หนุ่มหล่อกล่าวแต่แววตายังไม่ลดละจากใบหน้าเล็กเรียวเลยแม้แต่น้อย

“แล้ว...คุณเป็นอะไรหรือเปล่า ผมเห็นเหมือนคุณจะเจ็บ" เขาถามร่างบางบ้างอย่างเป็นห่วงเป็นใยต่างจากก่อนหน้านี้

“เปล่าครับผมโอเค...แต่แค่...ผม...เอ่อ ผมปวดฉี่น่ะครับ" พูดไปก็รู้สึกเขินกับคำตอบของตัวเอง

“ห๊ะ..ปวดฉี่" หนุ่มหล่อถามย้ำคำตอบ แต่เขาก็ไม่ได้คำตอบใดมีเพียงใบหน้าที่ดูเหมือนจะอายกับคำพูดของตัวเอง...

หึน่ารักชะมัด

“งั้นคุณไปเข้าห้องน้ำเถอะครับ เดี๋ยวทางนี้ผมจัดการเอง"

หนุ่มหล่อพูดขึ้นพร้อมยิ้มกว้างให้ร่างบาง แต่อีกคนก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดีที่ทำให้เขาเสียเวลา เพราะความเงอะงะของตัวเองที่ไม่ยอมมองทางให้ดีก่อน

“ได้ไงผมชนคุณนะ ผมจะทิ้งคุณไปได้ไงผมต้องรับผิดชอบสิอ่ะจิ๊"

“คุณไปเถอะเดี๋ยวเกิดคุณฉี่ราดตรงนี้ทำไง" หนุ่มหล่อพูดยิ้ม ๆ แบบเป็นมิตร

“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับขอโทษอีกทีนะครับ" ร่างบางกล่าวเสร็จก็รีบหาทางไปห้องน้ำต่อจนเจอ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อโดน คนที่เขาเพิ่งเดินจากมาเรียกไว้เสียก่อน

“คุณ ๆ ครับ...คุณชื่ออะไร"

“โยครับผมชื่อโย"

ร่างบางหันกลับมาตอบโดยไม่ลังเลใจเลยว่าอีกคนต้องการชื่อเขาไปทำไมก่อนที่เขาจะโบกมือลาอีกคนแล้วเดินเลี้ยวไปอีกทาง หนุ่มหล่อได้ยินแบบนั้นก็ทวนชื่อของร่างบางอีกคนแล้วอมยิ้มแบบชอบใจเขาคิดในใจว่าสักวันเขาต้องได้เจอคนคนนี้อีกแน่

“โย"

แปะ

หนุ่มหล่อสะดุ้งเมื่อมีมือใหญ่ของใครไม่รู้ตบเข้าที่ไหล่ขวาของเขาอย่างแรง ด้วยความตกใจปนโมโหเขารีบหันกลับมาทำท่าจะปล่อยหมัด แต่ก็ต้องชะงักเมื่อคนที่ตบเขาคือไอ้เพื่อนตัวดีเจ้าของห้างดังแห่งนี้นี่เอง

“เฮ้ย!! อย่าต่อยนะมึงเดี๋ยวกูสวนกลับให้" เจ้าของมือรีบยกมือปิดหน้าไว้เพื่อไม่ให้โดนหมัดของคนตรงหน้า

“มึงมาทำไรตรงนี้วะ...แล้วนี่อะไรจะแจกของขวัญหรอกล่องกระจายเต็มไปหมดเลย " เขาร่ายยาวถามเพื่อนตัวดีผู้ที่เนี๊ยบที่สุดในกลุ่ม แต่วันนี้มันกลับ ทำข้าวของกระจายเต็มพื้นห้างของเขาซะเสียลุคหมด

“เสือก" คำสั้น ๆ เอ่ยออกมาจากร่างหนา

"กูถามมึงดี ๆ แล้วมึง...จะตอบดี ๆ กับกูหน่อยไม่ได้หรือไง"

"…"

ไม่มีคำใดออกจากร่างหนาแม้แต่คำเดียว จะมีก็แต่สายตา ที่บ่งบอกว่าตอนนี้ตัวเขาเริ่มรำคาญไอ้เพื่อนชอบเสือกคนนี้เสียแล้วแต่ก็ต้องบอกมันไป ไม่งั้นคงไม่จบแน่

“กูเดินชนกับคน...จบนะ" ถึงรู้ว่าคำตอบพวกนี้ไม่ได้ทำให้ต่อมเสือกของเพื่อนลดน้อยลงไปแต่ก็ดีกว่าไม่ตอบมันเลย

“ใครวะ กูไม่เห็นมีใครเลย" เขากรอกตามองบนเบื่อกับความเซ้าซี้ของเพื่อนเต็มทน

“ไปแล้ว"

คำสั้น ๆ ตามเดิมแต่พอนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อ 10 นาทีที่แล้วนั้นก็เผลอยิ้มกว้างออกมา จนทำให้ต่อมของเพื่อนรักกระตุกอยากรู้มากกว่าเดิม

“แล้ว...อาการนี้คือ!!โดนชนแต่กับยิ้มได้คือ! ช่วยอธิบายทีมึง" เพื่อนเขายิ้มเหมือนมีความหวัง ว่าเขาคงเล่าให้มันฟังต่อจนจบแน่ ๆ

“ก็แค่นั้น"

“อะไร!...ไม่จริงมึงโกหกกูว่ามึงต้องชนกับสาวสวย ๆ แน่เลย แล้วไม่ยอมบอกกูหรือ ๆ ไม่ก็ต้องเป็นดาราในดวงใจมึงแน่ ๆ ใช่ไหม ๆ"

งานมโนเบอร์แรงของเพื่อนรักก็ทำให้สกายเอือมกับมัน แต่ก็นะถ้าไม่ตอบมันไป คงรำคาญทั้งวัน

“ผู้ชาย"

“!!!"

“…”

“แค่เนี่ย!!...มึงหลอกกูป่ะ"

ร่างหนาไม่ตอบอะไรแต่ใช่สายตาพิฆาตเขม็งเพื่อนเขาจนมันไม่กล้าถามต่อ แต่ด้วยความคันอยากรู้มากกว่านี้ เต้ต้องหาตัวช่วยและตัวช่วยที่ดีก็คือ เพื่อนพวกเขาอีก 2 คนบุคคลที่สกายกล้าที่จะคุยมากกว่าคุยกับเขา เอาไงดี จะชวนมันยังดี

“แล้วมึงจะไปไหนต่อป่ะ"

“เอาของไปเก็บที่รถ"

“เหอะ...กูหมายถึงเย็นนี้เว้ย" คนเจ้าเล่ห์ถามออกไป

“ทำไม"

“ก็ถ้ามึงไม่มีนัดไปไหนกูว่าจะชวนไปหาไอ้ปีย์กับไอ้ธีร์ที่ผับว่ะ" ร่างหนาได้ยินแบบนั้น ก็พยักหน้าเชิงเข้าใจเพราะจริง ๆ แล้ววันนี้เขาก็กะจะไปหาทั้งสองเหมืนกันอยากไปนั่งจิบไวน์เบา ๆ ที่ผับของเพื่อน

“ไปดิ" คำตอบของสกายทำให้เพื่อนจอมจุ้นอย่างเขาดีใจเป็นที่สุด

19:30น.

เขาทั้งสองคนมาก่อนเวลาเปิดร้านไป 30 นาทีแต่ก็ไม่จำเป็นต้องรอผับเปิด ทั้งคู่ก็สามารถเข้ามาข้างในได้ตามสบาย เพราะที่นี่คือผับของเพื่อนสนิทเขาทั้งคู่ พอเข้ามาในตัวร้านก็เห็นพนักงานกำลังเตรียมตัวสแตนบาย รอรับแขกตามโซนต่าง ๆ ของทางร้าน มีบอดีการ์ดคุ้มบ้างเป็นบางพื้นที่ สกายและเต้เดินขึ้นบันไดไปยังด้านบนของ โซนVIP โซนที่ให้ความเป็นส่วนตัวสูง แต่ก็ยังสามารถมองเห็น ภายในร้านได้อย่างชัดเจน