เซอร์ไพรส์..

ความวุ่นวายจากที่ทำงานยังไม่ทันจางหายความวุ่นวายในบ้านก็ตามมา.. ทำไมแม่ต้องส่งเจ้าเด็กนี้มาอยู่กับเธอตลอดเลยนะแล้วทำไมเจ้านั่นถึงไม่เลือกอยู่ที่นั่นกันแต่เลือกมาอยู่กับเธอที่นี่แล้วอะไรรู้รึเปล่า.. จากที่บ้านอันแสนสงบสุขของเธอมันกลับกลายเป็นลานจอดรถที่ไม่รู้ใครต่อใครพากันมาจอดหน้าบ้านเธอเพื่อที่จะมาเฝ้าไอ้เด็กนั่น..

“มาเทียส!! แกทำอะไรของแก!! ไปใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยเดี๋ยวนี้นะไอ้เด็กบ้า!!”

“มันร้อนนี่นายูก็รู้ว่าเมืองไทยร้อนขนาดไหน..”

“แล้วจะมาทำไม? ทำไมไม่อยู่กับพาพ๊า..”

“พาพ๊าอยากสวีทกับม่ามี้แค่สองคนนี้นาเอาเถอะน่า.. แค่ไม่สองเดือนเองเดี๋ยวก็กลับแล้ว..”

“สองเดือนของแกมันเท่ากับสองล้านภพสองล้านชาติของฉันเลยนะไปเลยไปใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยเลิกซะทีนะไอ้ใส่แค่กางเกงชั้นในเดินไปเดินมาในบ้านมันอุจาดตามากแล้วฉันก็กลัวว่าคนอื่นจะเข้าใจผิดด้วยคิดว่าเราสองคนเป็นอะไรกัน..”

“ก็เป็นอะไรกันน่ะสิ.. เป็นพี่น้องไงยูโง่รึเปล่าอิ้ง..”

“ไอ้.. ไอ้มาเทียส!! ไอ้เด็กบ้านี่แล้วที่สำคัญฉันเป็นพี่แกนะแกต้องเรียกฉันว่าพี่ด้วยเข้าใจไหม?”

“อิชไม่เข้าใจภาษาไทยเป็นอะไรซับซ้อนมาก ๆ ไม่เข้าใจหรอก..”

“ไม่เข้าใจบ้าอะไรแกพูดภาษาไทยแจ๋วและแจ่มชัดขนาดนี้แกยังจะบอกว่าไม่เข้าใจอีกเหรอ? ได้ดิฉันจะบอกแม่ว่าแกไม่ทำตามคำพูดของฉัน..” ไอ้เด็กคนนี้มันค่อนข้างประสาทแต่เอาจริง ๆ เจ้านั่นฟังภาษาไทยออกทุกคน พูดคุยได้ตามปกติถึงแม้ว่าหน้าจะออกไปทางชายชาวยุโรปปนเอเซียนิดหน่อยแต่ภาษาไทยคือชัดทุกคำ รู้ทุกคำแม้แต่คำด่ามันก็รู้ ถ้ามันไม่พูดทุกคนก็ต้องคิดว่าเป็นเด็กฝรั่งที่มาท่องเที่ยวเมืองไทยแล้วก็กลับไปยังบ้านเกิดเมื่อก่อนไอ้เด็กนี่เป็นเด็กที่น่ารักมากแต่พอมันเริ่มโตขึ้นนะ.. เธอขอคืนคำกับคำว่าน่ารักทันที..

“ไม่นะ ไม่เอาโอเค ๆ ไปก็ได้แต่อย่าฟ้องแม่นะไม่งั้นอิชโดนแม่หยิกเนื้อหลุดแน่ ๆ ”

“งั้นไปใส่เสื้อผ้าดี ๆ แล้วก็หยุดสักทีนะ.. หยุดอ่อยคนอื่นในบ้านของฉันได้แล้วถ้าเกิดแกกลับเยอรมันไปฉันต้องลำบากแน่..” ที่ว่าลำบากเพราะว่ามันเป็นแบบนี้มาหลายปีแล้วพอมาเทียสกลับเยอรมันก็มักจะมีสาวน้อยสาวใหญ่ และหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่มาถามหาเจ้าบ้านี่ทุกวันจนเธอต้องปิดบ้านเงียบไม่สุงสิงกับใครเลย..

ติ๊งต๊อง..

พรึบ.. ตึกตึกตึก..

“ไอ้..”

“มาหาใครครับ?”

“มาหาอิ้ง..” ไอ้นี่มันเป็นใครแล้วทำไมถึงใส่เสื้อผ้าให้มันดี ๆ ก่อนเดินออกมา..

“อิ้ง!! มีคนมาหา.. อิ้ง!!”

“โอ๊ย.. มาแล้ว ๆ ”

ตึกตึกตึก…

เฮือก..

“คุณธี.. มาได้ยังไงคะ..” เธอแน่ใจว่าเธอไม่ได้บอกเขาว่าเธออยู่ไหน.. เธอไม่เคยพาใครมาบ้านด้วย..

“ใครอะ? ”

“มาเทียสฉันบอกให้แกไปใส่เสื้อผ้าให้มันดี ๆ ”

“ทำไมละที่รัก..”

“ไอ้มาเทียส!! อย่ามาพูดจากแบบนี้นะเดี๋ยวคนอื่นเข้าใจผิด.. ”

ฟอด..

0_0

“ไอ้มาเทียส!! ฉันจะฟ้องแม่ว่าแกแกล้งฉัน”

“ไม่นะ.. ไปแล้ว ๆ ”

ตึกตึกตึก..

“เอ่อ.. คุณธีรัตม์มีธุระอะไรรึเปล่าคะ?”

“จะไม่เชิญเข้าบ้านหน่อยเหรอ?” ไอ้เด็กนั่น.. มัน เป็น ใคร?

“อะเชิญค่ะ..”

ครืด…

ขวับ.. หมับ..

“คนเมื่อกี้เป็นใคร?”

“ปล่อยค่ะ.. ปล่อยก่อน..”

“ไม่.. ตอบมาว่ามันเป็นใคร?”

“น้องค่ะ.. เป็นน้องต่างพ่อ..” น้ำเสียงของเขามันทำให้เธอถึงกับขนลุกเลย.. แล้วไอ้การที่เขากอดเธอเอาไว้จากด้านหลังแบบนี้มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกกลัวขึ้นมาด้วยเพราะแรงกอดของเขามันหนักเกินไปเธอไม่แน่ใจว่าเขาโมโหมากขนาดไหน..

“แน่ใจนะ?”

“แล้วแต่จะคิดค่ะ.. ปล่อยได้แล้วค่ะ..” แล้วทำไมเธอต้องมาคอยรายงานให้เขาฟังด้วยละมันมีความจำเป็นด้วยเหรอ?

“อิ้ง.. ขอโทษครับ.. คิดถึง.. ปะเข้าบ้านกัน..”

ตึกตึกตึก…

“ทำไมจับมือกัน? เป็นอะไรกัน?”

“เป็นแฟน..”

“ไม่ใช่.. เขาเป็นเจ้านายฉัน..”

“อิ้ง.. อย่าโกหกน้องสิโกหกไม่ดีนะตายไปตกนรก..”

“เออใช่ทำไมต้องโกหกแม่ก็สอนมาตลอดว่าการโกหกมันไม่ดีตายไปตกนรกอ้อสวัสดีครับผมชื่อมาเทียสเป็นน้องชายของอิ้ง..”

“ครับสวัสดีผมชื่อธีรัตม์เรียกว่าพี่ธีก็พอเป็นแฟนอิ้ง..”

“ไม่ใช่คุณธีเลิกพูดเล่นได้แล้วค่ะว่าแต่มาทำไมคะแล้วรู้ได้ยังไงว่าบ้านฉันอยู่ที่ไหน..”

จึก จึก..

“ฉลาด..”

“โอ้.. อิ้งพี่คนนี้บอกว่าอิ้งโง่..”

“มาเทียส.. ถ้าแกไม่อยากปากแตกก็ไม่ต้องย้ำได้รึเปล่า..”

“ไม่ ๆ อิชไม่ได้ย้ำแค่ขยายความให้ยูฟัง..”

“อิช.. ตกลงชื่อมาเทียสหรืออิช?”

“ฮ่า ฮ่า อิชในภาษาเยอรมันมันก็คล้าย ๆ กับไอในภาษาอังกฤษครับ.. อิช คือแทนตัวเองว่าฉัน ดู แปลว่ายู เขียนแบบนี้ครับ.. Ich อิช ไม่ใช่ ไอช์ Du อ่านว่า ดู ”

“โอ้.. สุดยอดเดี๋ยวว่าง ๆ พี่จะมาเรียนภาษาเยอรมันด้วยจะได้ไปคุยกับพ่อตาได้ถูก..”

“หยุดค่ะ.. อย่ามาไร้สาระพูดเพ้อเจ้อแบบนี้นะเดี๋ยวคนอื่นเข้าใจผิด..”

“อิ้ง.. ไม่ต้องอายแล้วเรารู้จักกันดีมากเลยไม่ใช่เหรอ?”

“มันเป็นอดีตค่ะ.. ”

“ตอนนี้ไม่อดีตแล้วนะตอนนี้ปัจจุบันแล้วธีก็กำลังจีบอิ้ง ตามง้อ ตามจีบอิ้งด้วยไม่รู้ละต่อให้อิ้งอยากจะหนีขนาดไหนก็หนีไม่พ้นแล้วเพราะตอนนี้ธีเจออิ้งแล้วและธีจะไม่ปล่อยให้อิ้งต้องเสียใจอีกต่อไปแม้ว่าธีจะต้องแลกด้วยชีวิตธีก็จะทำ.. ต่อจากนี้ธีสัญญาว่าอิ้งจะเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตธีไม่ว่าจะไฟไหม้หรือรถคว่ำอิ้งต้องรอดส่วนธีไม่เป็นไรต่อให้ตายธีก็ยอม..”

เพี้ยะ..

“โอ๊ย.. อิ้ง.. ทำไมต้องตีปากธีด้วย..”

“ใครเขาพูดเรื่องความเป็นความตายเล่นกันคะ..”

“ไม่ได้พูดเล่น.. พูดจริง.. และทำจริงด้วย..”

“ชอบนะ.. ผมชอบพี่นะช่วยสยบความบ้าคลั่งของอิ้งให้ทีนะครับพี่ธีเชิญคุยกันตามสบายครับอยากทำอะไรก็ทำตามสบายผมไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น..”

“ไอ้เด็กบ้านี่!! ”

….

ตึกตึก..

“ทำอะไรอยู่เหรอคุณอิ้ง..”

กรี๊ด…

“โอ๊ย.. คุณธี.. ”

“ตกใจหมดคะไม่ใช่แค่พี่อิ้งนะคะที่ตกใจลูกน้ำเองก็ตกใจ.. ทำไมคุณธีมาไม่ให้สุ่มไม่ให้เสียงแบบนี้ละคะพวกเราใจบางนะคะ..”

“คุณอิ้งใจบางให้ผมรึยังครับ?”

ขวับ..

0//0

“ใจบางอะไรกันคะว่าแต่คุณธีต้องการอะไรคะ?”

“คุณ..”

“คะ?”

“ก็คุณอิ้งถามผมว่าผมต้องการอะไรผมก็ตอบแล้วไงว่าต้องการคุณ..”

0//0

“ว้าย.. ไม่นะคะ.. ไม่ได้นะคะคุณธีจีบพี่อิ้งเหรอคะ? ไม่ได้เด็ดขาดห้ามนะคะ..”

“ทำไม? ห้ามทำไมครับคุณลูกน้ำ..”

“มันไม่เหมาะค่ะ.. เจ้านายกับลูกน้องไม่ได้เด็ดขาด..”

“ไม่ได้.. ทำไมไม่ได้มีกฎหมายตรงไหนห้ามไม่ทราบครับเอาเป็นว่าผมไม่พอใจมากหักเงินเดือนครับ..”

ว้าย!!

“ไม่นะคะ.. ไม่ได้เด็ดขาดพี่อิ้ง!! ช่วยน้องด้วย.. ไม่นะ..”

“คุณธีคะลูกน้ำพูดเล่นเองนะคะต้องจริงจังขนาดนั้นเลยเหรอคะ?”

“เอามือมา..”

“ทำไมคะ?”

“เอามือมาไม่งั้นหักเงินเดือนจริง ๆ ด้วย..”

พรึบ.. หมับ..

จุ๊บ..

เฮือก..

0//0

“โอเคครั้งนี้ผมยอมนะคุณลูกน้ำครั้งต่อไปผมหวังว่าจะไม่ได้ยินคำแบบเมื่อกี้อีก..”

“คะ.. ค่ะ ๆ ไม่มีแน่นอนรับรองได้เลยค่ะ.. ” ต้องตกใจอะไรก่อน.. ตกใจเรื่องไหนก่อนดี..

หมับ..

“ไปทำงานได้แล้วปะ..”

“ดะเดี๋ยวค่ะ.. คือฉันกำลังคุยงานกับลูกน้ำอยู่..” เขาเป็นบ้าไปแล้วแน่ ๆ สิ่งที่เขาทำอยู่น่ะถึงแม้ว่าตรงนี้จะมีแค่ลูกน้ำอยู่คนเดียวแต่.. แต่ก็มีลูกน้ำไง.. ลูกน้ำเห็นแล้วทีนี้เธอจะทำยังไงต่อไปถ้าคนอื่นรู้ว่าธีทำอะไรกับเธอเมื่อกี้.. คนอื่นจะต้องเอาเธอไปพูดเสียหายแน่ ๆ เลย..

“งั้นธีนั่งรออิ้งตรงนี้.. ไม่ต้องรีบนะธีรอได้..”

รอได้บ้าอะไรละไอ้ท่าทางแบบนี้น่ะมันคือการกดดันเธอต่างหาก.. เธอรู้จักกับธีมาตั้งกี่ปีเรื่องแบบนี้มีเหรอว่าเธอจะไม่รู้.. ไอ้ท่าทางและสีหน้าที่แสดงออกมาแบบนี้คือการกดดันว่าให้เธอรีบทำสิ่งตรงหน้าให้เสร็จโดยเร็ว.. แต่ทำไมละ.. ทำไมเธอต้องใส่ใจด้วยว่าเขาจะรอหรือไม่รอ ทำไมเธอต้องใส่ใจด้วยว่าเขาจะโกรธหรือไม่โกรธทำไมเธอต้องใส่ใจขนาดนั้นด้วยเธอกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อยนอกจากว่าพวกเราเป็นเจ้านายและลูกน้องกัน..

“เอาสิรีบทำงานครับ..”

เฮ้อ..

“พี่อิ้งคะสรุปแล้วคบกับคุณธีเหรอคะ?”

“ไม่ได้คบจ้า..”

“แล้วทำไมคุณธีถึงจุ๊บมือพี่อิ้งคะ?”

พรึบ..

“อิ้งอย่าโกหกถ้าโกหกจะตกนรก..”

ว้าย..

“หยุดเดี๋ยวนี้นะถ้าทำแบบนี้อีกฉันจะโกรธคุณจริง ๆ ด้วย..”

“ไม่เอาสิไม่ให้โกรธหรอก.. แต่ถ้าโกรธก็ง้อเหมือนตอนนี้ไงที่ธีกำลังง้อน้ำอยู่.. น้ำคร้าบ.. คิดถึงจัง..”

0//0

“หยุดนะหยุดเดี๋ยวนี้!!”

“เอ่อ.. เรื่องงานพวกเราค่อยคุยกันต่อวันหลังก็ได้ค่ะลูกน้ำว่าไปเคลียร์กันก่อนเถอะค่ะ.. เชิญค่ะคุณธีตามสบายเลยค่ะ..” ไม่ไหวแล้วเธอจะไม่ไหวแล้วนะ.. อย่าให้มีครั้งที่สองนะ..

“ขอบคุณครับเดี๋ยวซื้อขนมมาฝาก.. ไปกัน”

หมับ..

ตึกตึกตึก..

“หยุดนะคะ..”

พรึบ..

“ไปคุยกันในห้อง..”

ตึกตึกตึก…

แกร๊ก.. ปึง..

“มีอะไรคะทำไมต้องพูดแบบนั้นอื้อ..”

จุ๊บ.. จ๊วบ..

“คิดถึง.. คิดถึงมาก ๆ ”

จุ๊บ.. จุ๊บ…

ทำไมเธอถึงไม่ปฏิเสธจูบของเขาละ.. ทำไมร่างกายของเธอถึงได้ยอมให้เขาจูบแบบง่ายดายแบบนี้.. เพียงแค่เขาจูบ.. การตอบสนองทางร่างกายของเธอก็เปลี่ยนไปทั้งที่ปากของเธอเคยปฏิเสธอยู่ตลอดเวลาว่าเธอจะไม่รักและไม่รู้สึกดี ๆ กับเขาแต่ทำไมกัน.. ทำไมความรู้สึกลึก ๆ ของเธอมันกลับไม่เป็นเช่นนั้น..

จุ๊บ.. ฟอด..

“คิดถึงมาก ๆ โคตรคิดถึงเลย..”

หมับ..

ขอกอดแบบนี้ก่อนจะได้ไหมนะ.. อ้อมกอดของเขาที่กำลังโอบรัดร่างกายของอิ้งเอาไว้มันเป็นความรู้สึกที่เขาโหยหามาตลอด.. เขาไม่อยากปล่อยให้ความรู้สึกแบบนี้ห่างหายไปเลยสักวินาทีเดียว.. เขาอยากจะฝากฝังความรักของเขาเข้าสู่ร่างกายของอิ้งแต่เขาทำไม่ได้.. เขาไม่อยากเอาเปรียบอิ้ง เขาอยากให้อิ้งเปิดรับความรักและเต็มใจรับความรักของเขาด้วยความรู้สึกของอิ้งจริง ๆ เขาไม่อยากยัดเยียดความรักของเขาโดยที่อิ้งไม่ยินยอมถึงแม้ว่าบางสิ่งบางอย่างของเขามันค่อนข้างจะไม่ทำตามความคิดของเขาก็ตามแต่เขาต้องอดทน..

“ปล่อยได้แล้วค่ะ.. ”

“ขอกอดอีกนิดได้ไหม.. ธีจะได้มีแรงทำงาน..”

เฮ้อ..

“โอ้โฮ.. อิ้งถอนหายใจแรงนะ..”

“ค่ะ.. โตแล้วแต่ก็ยังทำตัวเหมือนเด็ก..”

“ดีใจที่อิ้งดุ.. ธีจะจีบอิ้งทุกวัน.. ธีจะทำให้อิ้งสงสารและเห็นใจธีและธีก็จะ..”

แปะ..

“หยุด.. เลิกคิดเรื่องบ้า ๆ ได้แล้วค่ะแล้วก็กลับมาโฟกัสที่งาน..” อย่านะห้ามพูดออกมาแค่นี้เธอก็จะเป็นบ้าแล้วนะ.. การที่ต้องทำงานกับเขาและเจอกับเขาทั้งวัน เจอทุกวันและเจอสิ่งที่เขาทำกับเธออย่างเช่นคอยเดินตาม คอยหยอดเธอทุกครั้งที่มีโอกาสมันก็ทำให้หัวใจของเธอต้องอ่อนไหวและสั่นคลอนอยู่ตลอด.. เธอยังทำใจไม่ได้.. เธอยังไม่อยากพ่ายแพ้ให้กับใจตัวเองนะอย่าเพิ่งสิ.. อย่าเพิ่งมาทำให้หัวใจของเธอต้องเต้นผิดจังหวะสิ.. ห้ามเด็ดขาดนะ..

“ทำครับ.. ไปทำงานกัน.. ”

“ค่ะ..”

“งั้นช่วยเอาเอกสารของวันพรุ่งนี้มาให้ผมดูด้วยนะเพราะผมคิดว่ามันน่าจะมีปัญหานิดหน่อย..”

“คะ?”

“อืม.. ตามนั้น.. ”

“ค่ะ.. รับทราบค่ะ” บทจะเป็นงานเป็นการก็จริงจังเหลือเกินนะ.. ตามอารมณ์ไม่ถูกเลยจริง ๆ แต่ก็ดีแล้วละ.. ทำงานดีกว่า..