ตอนที่ 5 ไม่ปลื้ม

ตอนที่ 5

ไม่ปลื้ม

คุณหญิงวดีแสดงออกชัดเจนว่าไม่ปลื้มหลานสะใภ้คนรองอย่างอารยา ถึงแม้ว่าทั้งสองจะแต่งงานกันแล้วแต่หญิงชราก็ไม่ได้คิดที่จะรามือ ยังคงคิดหาแผนการที่จะแยกทั้งคู่ออกจากกัน

“ตาปอนด์ วันนี้เลิกงานเร็วหน่อยได้ไหม ย่ามีธุระจะให้ไปทำ”

ที่โต๊ะอาหารมื้อเช้าทุกคนนั่งรวมตัวกันเพื่อรับประทานอาหาร ในขณะที่ทุกคนกำลังนั่งรับประทานเงียบๆ ผู้เป็นย่าก็เอ่ยขึ้น

“ครับคุณยาย”

“จะไม่ถามหน่อยเหรอว่าย่าจะให้ไปทำอะไร”

“คุณย่าจะให้ผมทำอะไรครับ”

หญิงชรามีสีหน้าพึงพอใจ ปรายตามองหลานสะใภ้ก่อนเอ่ยขึ้น

“วันนี้หนูศิจะมากินข้าวด้วยช่วงเย็น เลิกงานแล้วแวะไปรับที่บ้านที เดี๋ยวย่าจะฝากของไปให้ท่านรัฐมนตรีด้วย”

“ครับ”

ชายหนุ่มรับคำ นั่งรับประทานอาหารเงียบๆต่อไป ในขณะที่ทุกคนมีสีหน้าอึดอัดอย่างชัดเจน หลังรับประทานอาหารเสร็จแล้วอารยาก็ออกมาเดินเล่นกับปาริฉัตร

“พี่แอนโอเคหรือเปล่า”

“พี่ก็ไม่ได้คิดอะไรนะ”

“ถ้าพี่แอนจะคิดก็ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ คุณย่าเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว สมัยที่ปลามีแฟน คุณย่าก็คอยขัดขวางตลอด”

ตอนเรียนมหาวิทยาลัย เธอเคยคบหากับผู้ชายคนหนึ่งที่ดีมากๆ เฉพาะฐานะเขาไม่ได้ดีเทียบเท่ากับครอบครัวของเธอ คุณย่าเห็นว่าไม่เหมาะสมจึงพยายามขัดขวาง ถึงขั้นส่งคนไปทำร้ายอดีตคนรัก ด้วยความที่เธอสงสารเขาจึงตัดสินใจบอกเลิก ปล่อยให้เขาไปเจอผู้หญิงที่ดีกว่าเธอ

ปาริฉัตรยังคงเสียใจจนถึงทุกวันนี้ที่ถูกขัดขวางความรัก

“ปลาไม่ชอบเลยที่คุณย่าบงการชีวิตคนอื่นอยู่เสมอ แต่จะพูดอะไรได้ล่ะคะ”

เธอได้แต่ถอนหายใจ ส่วนอารยาก็แอบหนักใจเงียบๆ ขนาดหลานสาวแท้ๆอย่างปาริฉัตรยังทำอะไรไม่ได้ เธอเป็นแค่หลานสะใภ้ก็คงต้องทนอยู่แบบนี้ต่อไป

“ความจริงพี่ไม่โกรธคุณย่าหรอกนะ พี่รู้สึกผิดด้วยซ้ำที่ปล่อยให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น คุณปอนด์มีคู่หมั้นอยู่แล้ว พี่มาทีหลังไม่ควรเรียกร้องอะไร”

“จริงๆพี่ปอนด์กับผู้หญิงคนนั้นหมั้นกันเพราะคุณย่าสั่งนะคะ บางทีเขาอาจจะไม่ได้รักกันก็ได้”

“แต่พี่ก็เข้ามาแบบไม่ถูกต้องอยู่ดี”

อารยารู้สึกผิดกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอรู้สึกว่าตัวเองอยู่ไม่ถูกที่ถูกทาง สมควรแล้วที่จะโดนรังเกียจ

“อย่าคิดแบบนั้นสิคะ พวกเราทุกคนรู้ดีว่าพี่แอนเป็นคนดี แล้วพวกเราก็ยอมรับพี่แอนเป็นสะใภ้”

อารยารู้สึกใจชื้นที่ทุกคนนั้นเห็นค่าของเธอ คงจะมีแค่สามีกับย่าของเขาเท่านั้นที่ดูแลก็ไม่ค่อยชอบเธอสักเท่าไหร่

“อย่าคิดมากเลยนะคะ เดี๋ยวเราไปช้อปปิ้งกันดีกว่า ไหนๆวันนี้ก็หยุดทั้งคู่แล้ว”

“เอาสิ มีของหลายอย่างที่อยากจะซื้อพอดีเลย”

ได้ออกไปเดินเที่ยวห้างบางทีอาจจะรู้สึกผ่อนคลายขึ้นก็ได้ ปาริฉัตรพาอารยามาซื้อของที่ห้างสรรพสินค้า ก่อนที่ทั้งสองจะขับรถไปไหว้พระที่วัด และไปรับประทานอาหารริมแม่น้ำ

ช่วงบ่ายกลับมาถึงบ้าน ปาริฉัตรก็ถูกคุณหญิงวดีเรียกพบ

“มีอะไรหรือคะคุณย่า”

“เธอดูสนิทสนมกับพี่สะใภ้ของเธอจริงๆเลยนะ”

เมื่อเห็นหน้าหลานสาวหญิงชราก็แขวะทันที

“แล้วทำไมล่ะคะคุณย่า”

ปาริฉัตรรู้ว่าตัวเองไม่ใช่หลานคนโปรด เธอจึงไม่ค่อยสนิทสนมกับผู้เป็นย่าสักเท่าไหร่ บวกกลับยังเคืองเรื่องในอดีต ทำให้เธอนั้นมึนตึงเป็นพิเศษ

“เธอไม่ต้องมาย้อนฉัน เธอกับแม่เธอคอยถือหาอารยา ดึงผู้หญิงคนนั้นเข้ามาในชีวิตของพี่ชายเธอโดยไม่ได้นึกถึงผลกระทบที่จะตามมาเลย”

“แล้วผลกระทบที่คุณย่าว่ามันคืออะไรคะ การเสียผลประโยชน์เหรอคะ”

“ยัยปลา!”

หญิงชราโกรธมาก หลานสาวจี้ใจดำทำให้เธอนั้นตวาดขึ้นมา

“ตาปอนด์กำลังคบหากับหนูศิ แต่พวกเธอสองแม่ลูกกับสนับสนุนให้ตาปอนด์แต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น ไม่ได้นึกถึงจิตใจของหนูศิเลย”

“การที่เขาสองคนหมั้นกันไม่ได้แปลว่าต้องคบกันนะคะ บางทีเขาอาจจะไม่ได้รักกันก็ได้”

เหตุผลที่ปาริฉัตรไม่เคยเป็นหลานสาวคนโปรดเพราะเธอนั้นมักจะเถียงคุณหญิงวดีเป็นประจำ เธอเป็นคนใจกล้าตรงไปตรงมา ด้วยนิสัยนี้จึงไม่ค่อยได้รับความเอ็นดูจากย่า

“เธอจะไปไหนก็ไป คุยกับเธอทีไรฉันปวดหัวทุกที!”

ช่วงเย็น อารยารู้สึกอึดอัดเป็นพิเศษ คุณหญิงวดีสนใจทุกคนให้นั่งประจำที่อย่างที่ตนนั้นต้องการ จะปฏิพัทธ์กับศิริลักษณ์มานั่งข้างๆกัน คอยชงทั้งสองโดยไม่ได้สนใจความรู้สึกของอารยาเลยแม้แต่นิดเดียว

“ตักอาหารให้คู่หมั้นบ้างสิตาปอนด์”

หญิงชราเอ่ย ในขณะที่หญิงวัยกลางคนได้แต่มองด้วยความรู้สึกไม่ชอบใครที่แม่สามีของเธอกำลังทำในสิ่งที่ไม่เหมาะสม

“คุณแม่คะ”

“เธอไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ฉันรู้ตัวว่ากำลังทำอะไร”

หญิงชรารีบเอ่ยขัด ปฏิพัทธ์มองแม่ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เขาดูว่าแม่ไม่พอใจกับสิ่งที่ย่าทำ แต่เขาก็ขัดย่าไม่ได้เช่นเดียวกัน

“กินข้าวกันได้แล้ว จะนั่งมองหน้ากันอีกนานไหม”

ปาริฉัตรแอบถอนหายใจ จับมืออารยาเบาๆเพื่อปลอบใจไม่ให้อีกฝ่ายคิดมาก อารยาแต่งงานย้ายไปอยู่ที่นี่ เธอจึงอยากให้พี่สะใภ้สบายใจมากที่สุด เพราะเธอไม่ต้องการให้พี่ชายแต่งงานใหม่กับ ศิริลักษณ์ เนื่องจากเธอรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ดูไม่น่าไว้ใจ

ศิริลักษณ์นั่งอยู่เคียงข้างปฏิพัทธ์ ในระหว่างนั้นเธอก็คอยชำเลืองมองอารยาเป็นระยะด้วยสายตาที่ไม่ค่อยเป็นมิตรสักเท่าไหร่

ส่วนอารยาก็ไม่ได้คิดอะไร เธอนั่งเงียบๆ ปล่อยให้คุณหญิงวดีจัดเเจงทุกอย่าง

“เดี๋ยวกินข้าวเสร็จแล้วก็ขึ้นไปคุยกันบนห้องสิ”

ผู้เป็นย่าเอ่ยเอ่ย ปกติปฏิพัทธ์จะทำในสิ่งที่ย่าบอกเสมอ แต่ถึงแม้ว่าเขากับศิริรัตน์จะยังคงเป็นคู่หมั้นกัน แต่ก็หนีไม่พ้นความจริงที่ว่าเขานั้นแต่งงานแล้ว จะให้เขาพาผู้หญิงคนอื่นขึ้นไปคุยที่ห้อง 2 ต่อ 2 ก็คงจะดูไม่ดี

“เดี๋ยวผมจะพาศิริลักษณ์ไปส่งที่บ้านครับ”

ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบๆ คุณหญิงวดีหน้าตึง ทำท่าเหมือนไม่พอใจที่หลานชายขัดคำสั่ง แต่ปฏิพัทธ์ก็ยังคงยืนยันคำเดิมว่าเขาจะไม่อยู่กับหญิงสาวในที่ลับตา