บทที่ 1

สายตาคมกล้า มองสอดส่ายหาร้านกาแฟ หรือคาเฟ่สักร้านในละแวกนี้ เขาต้องการเติมพลังงานในตอนนี้ ตอนแรกนึกว่าจะทรงพลังขับได้ไหวไปจนถึงไร่พฤกษาพร แต่ตอนนี้เขาเริ่มจะพลังหมด ฉะนั้นต้องหาที่เติมคาเฟอีนให้สมองนิด พักอีกหน่อย เขาค่อยขับรถต่อ ไม่อยากเสี่ยงหลับใน และเขาก็เจอเข้ากับเป้าหมาย มีป้ายร้านคาเฟ่อยู่ข้างหน้า เขาจึงเลี้ยวเข้าไปยังเป้าหมาย พบว่าตนเข้ามาที่ร้านเล็กน่ารัก แบบเรือนไม้หลังเล็ก ตกแต่งด้วยต้นไม้ดอกไม้ดูสดชื่นทั้งร้าน เด่นตรงหลังคาร้าน ที่มีกุหลาบเลื้อยขึ้นพันรอบ สีแดงสลับขาว ดูสวยเด่นมาก กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้โชยเข้ามากรุ่นให้สดชื่น

ร่มโพธิ์ ลงจากรถกระบะสี่ประตูสีดำ เขาบิดขี้เกียจเล็กน้อย เพราะเมื่อยที่ขับรถมานาน ร่างกายสูงใหญ่ ผิวสองสี และหน้าตาคมคายของเขา ดึงดูดสายตาให้ผู้หญิงสาวสองคนที่ตอนนี้นั่งเล่นอยู่ตรงบริเวณโซนด้านหน้า กำลังถ่ายภาพสวย ๆ กับหลังคากุหลาบเลื้อยที่เป็นซิกเนเจอร์ของ ‘ร้านกาแฟคาเฟ่รักดาว’ หันมามองจ้องมายังเขา หนุ่มมาดคาวบอย ร่างกายสูงใหญ่ หน้าคมเข้ม ทำให้พวกเธอถึงกับซุบซิบกันแล้วหน้าแดง นิด ๆ หนึ่งในนั้นถึงกับแอบถ่ายรูปเขาไว้เลยทีเดียว

เสียงกรุ๊งกริ๊งดังขึ้นต้อนรับ กลิ่นกาแฟหอม ๆ และกลิ่นเฉพาะตัวของเบเกอรี กรุ่นเข้ามาเตะจมูก เขาตาสว่างขึ้นเล็กน้อย ในร้านก็ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้ สวยงามน่ารัก มีตะกร้ากุหลาบหนูตกแต่งอยู่ทุกโต๊ะ เจ้าของร้านน่าจะชอบกุหลาบ เขาเดาว่าแบบนั้น...

ร่างบางของหญิงสาวเจ้าของร้าน ที่เขามองเธอจากด้านหลัง เธอสวมชุดพื้นสีครีมลายช่อดอกกุหลาบสีขาวสลับแดง และสวมผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาล มีผ้าโพกผมลายลูกไม้คาดไว้ ผมของเธอหยักศกเป็นลอนสวย ยาวถึงสะโพก กำลังสาละวนกับการชงกาแฟ ในร้านมีคนค่อนข้างมาก มีโต๊ะว่างแค่โต๊ะเดียวตอนนี้ และมีคนทำงานอยู่คือแค่เธอคนเดียว เขาจึงค่อนข้างจะใจเย็น ที่จะรอให้เธอหันมาเสร็จจากงานในมือก่อน ค่อยสั่งของ

“กาแฟส้มได้แล้วค่ะ”

เธอหันขวับมา ขานออเดอร์ พร้อมกับกดกระดิ่งที่ตั้งอยู่ตรงเคาน์เตอร์ เป็นสัญญาณบอกให้ลูกค้ามารับของ ลูกค้าใหม่ยืนตัวแข็งอยู่ตรงนั้น เมื่อเห็นภาพเธอชัด ๆ ตอนเธอหันมา

“ดะ ดาว ดาวใช่ไหมครับ”

เสียงทุ้มเอ่ยทัก เมื่อเห็นหน้าเธอถนัด ขณะที่เธอกำลังตัวแข็งเมื่อเห็น ‘เขา’ โลกทำไมถึงได้กลมขนาดนี้...เธอหลบเลี่ยงเขามาได้ตั้งสี่ปีเชียวนะ แล้วทำไมจู่ ๆ โลกถึงได้เหวี่ยงเขาเข้ามาในเส้นทางของเธออีก

มือของดาวรินเย็นเชียบ เธอเกือบลืมวิธียิ้ม เพราะมัวแต่ตกใจที่เจอเขา ขณะที่ร่มโพธิ์เห็นอาการตัวแข็งหน้าซีดของเธอเข้า เขาก็เม้มปากเล็กน้อย แล้วกระแอมเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยแนะนำตัว

“จำกันไม่ได้หรือครับ พี่โพธิ์ยังไงล่ะ? ถึงดาวจะจำพี่ไม่ได้แล้ว แต่พี่จำดาวได้เสมอ”

“คือ...เอ่อ...ขอโทษนะคะ คือว่า”

เธอกำลังอ้ำอึ้ง มือของเธอเย็นไปหมด เธอบีบมันแน่น พยายามสูดลมหายใจลึก ๆ ระงับการตื่นเต้นไว้ เขาคือลูกค้าตอนนี้ แค่ผ่านมาก็ผ่านไป ที่นี่อยู่ไกลจากไร่ของเขามาก เขาคงแค่แวะมาโดยบังเอิญ คงไม่ได้รู้อะไรแน่ ๆ

เธอจะให้เขารู้เรื่องนี้ไม่ได้

“ลืมพี่ไปแล้วแหะ...”

เขาทำเสียงน้อยใจ แล้วเอื้อมมือจะลูบศีรษะเธอ ดาวรินเบนหัวหลบทันที เธอกะพริบตา แล้วยิ้มฝืน ๆ ให้เขา ขณะที่ ร่มโพธิ์รู้สึกแปลบใจที่เธอหลบแบบนั้น คนเคยสนิทกันมาก แท้ ๆ แต่ทำไมตอนนี้ทำเหมือนไม่รู้จัก ทำรังเกียจกันขนาดนี้

เธอคือเด็กในอุปการะของเขา ที่เขารับเลี้ยงไว้ดูแลในครอบครัว เธออยู่ที่ไร่พฤกษาพรถึงสองปี ก่อนที่เธอจะหายตัวไป...เหตุผลในการหายไปของดาวรินช่างน่าคลางแคลงใจเหลือเกิน และแม้เวลาที่ตอนนี้จะผ่านไปถึงสี่ปีแล้ว แต่...เขาก็ยังหวนระลึกถึงเธอในบางหน...ว่าเธอจะไปอยู่เป็นตายร้ายดีอย่างไร?

สายตาเขามองไปรอบ ๆ เขาเห็นแค่เธอคนเดียวจริง ๆ กับร้านคาเฟ่น่ารัก ๆ แห่งนี้ ดาวรินเม้มปากเล็กน้อย ก่อนจะเปล่งเสียงหวานออกมา เสียงที่เขาเคยจำได้และชอบมาก เสียงของเธอไพเราะ และเขามักจะให้เธอร้องเพลงคลอเวลาเขาเล่นกีตาร์ มันเป็นกิจกรรมละลายพฤติกรรมระหว่างกัน ที่เขาเคยใช้กับเธอเมื่อตอนที่เริ่มรับเธอเข้ามาดูแล มันทำให้เธอสนิทกับเขาเร็วมากขึ้น

“พี่โพธิ์ทำไมมาถึงที่นี่ได้คะ มาเที่ยวหรือคะ”

ถามเขาเหมือนกับว่าเขาเป็นลูกค้าคนหนึ่ง เธอท่องไว้ว่า ขอให้เขาผ่านมาแล้วก็ผ่านไป อย่าได้กลับมาอีกเลย

มันจะไม่ปลอดภัย...อย่างมากถ้าเขามาป้วนเปี้ยนแถว ๆ นี้ และถือความสนิทสนมเดิม...มาพูดคุย มาที่นี่บ่อย ๆ

“อื้อ...พี่ไปธุระที่บ้านญาติ เสร็จแล้วก็เลยขับรถผ่านตัดมาทางนี้ เพราะแวะไปเยี่ยมเพื่อนมานิดหน่อย ง่วง ๆ เลยหากาแฟกิน ทำงานที่นี่หรือครับ? ทำไมมาอยู่ไกลขนาดนี้”

สายตามองสบกัน ก่อนที่เธอจะเมินหลบ แล้วชี้มือไปที่ป้ายเมนูของร้าน แล้วเอ่ยแนะนำเขาเหมือนกับเขาเป็นลูกค้าคนหนึ่ง

“สนใจดื่มอะไรคะ ร้านเรามีซิกเนเจอร์คือกาแฟส้ม กับชากุหลาบค่ะ สนใจอยากลองไหมคะ?”

“เอากาแฟดำมาก็แล้วกัน พี่อยากได้อะไรเข้ม ๆ จะได้มีแรงขับรถต่อ”

“ค่ะได้ค่ะ นอกจากกาแฟแล้วรับอะไรเพิ่มอีกไหมคะ”

ถามเขาแบบไม่ยอมมองหน้า ขณะที่ร่มโพธิ์กำลังมองจ้องเธอ มีอะไรหลายอย่างที่ยังติดอยู่ในใจ มาหลายปีแล้ว จนถึงตอนนี้...เขาอยากถามเธอว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

“มีพวกขนมอะไรอร่อย ๆ ไหมครับ ดาวน่าจะรู้ว่าพี่ชอบอะไร”

เขาเอ่ยแบบนั้น คนตัวเล็กบาง เงยหน้าขึ้นมามองเขา เธอยังคงตัวสูงเท่าคางเขา ผมสีน้ำตาลอ่อนหยักศกนั่น ตอนนี้ยาวมากกว่าที่เขาเคยจำได้ ผมสวย ๆ นุ่ม ๆ เป็นเอกลักษณ์ของดาวริน ทำให้เธอเหมือนเจ้าหญิงเงือกน้อย ตัวเล็กบอบบาง เหมือนตุ๊กตาของบ้าน...

“มีเค้กเผือกค่ะ”

เธอเม้มปากนิด ๆ นึกโมโหตัวเองที่ไปจำได้ว่าเขาชอบกินอะไร มันเป็นเค้กชนิดแรกที่เธอหัดทำ และเขาก็ชมว่ามันอร่อยมาก ขอให้เธอทำให้เขากินบ่อย ๆ เธอไม่น่าทำมันเป็นเมนูของร้านเลย แล้วดันขายดีเสียด้วยสิ หนึ่งในห้าอันดับขายดีตลอดกาล ตั้งแต่เธอเปิดร้านนี้มาได้สองปี

“ขอด้วยครับ”

เขาเดินไปนั่งที่โต๊ะ เพราะตอนนี้มีแขกชุดใหม่เข้ามา เขาไม่อยากเสียที่นั่งไป ดูเหมือนดาวรินจะยุ่งมากกับการรับออเดอร์ และพอของเขาเสร็จเธอก็กดกริ่ง เขาจึงลุกไปหาเธออีกรอบ ตั้งใจจะชวนเธอคุย แต่เธอบอกราคาให้เขาแล้ว ก็รับลูกค้ารายต่อมาอีก เขาได้แต่ลอบถอนใจ สแกนจ่ายค่าของแล้วเดินกลับไปยังโต๊ะของตัวเอง...

ดาวรินดูจะยุ่งมาก จนไม่ได้หันมาสนใจเขาอีกเลย พอเขาเงยหน้าขึ้นมาอีกรอบ คนตัวเล็กขยันหลังเคาน์เตอร์ก็หายไปแล้ว กลายเป็นชายร่างสูงเพรียว หน้าตาหล่อเหลามายืนแทนที่ ให้ตายหล่อมากแหะไอ้หมอนี่

หรือว่าจะเป็น...

แต่เขาจำได้ว่าคนที่มารดาบอกว่าดาวรินหนีตามไปนั้น ไม่ใช่ไอ้หมอนี่!

เขารีบรับประทานให้เสร็จ แล้วเดินออกไปจากร้าน เขาต้องยอมรับความจริงว่า ดาวรินนั้นได้โบยบินออกไปจากอ้อมกอดของไร่พฤกษาพรไปมีชีวิตของตัวเองแล้ว

เขาก็ควรจะปล่อยวางได้แล้ว...

เขาหวังว่าจะไม่ได้กลับมาที่นี่อีก เพราะไม่ได้มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องมาเยี่ยมเยือนอดีตเด็กในปกครองของตน ที่ปีกกล้าขาแข็งหนีตามผู้ชายออกไปจากพวกเขา!