บทที่ 4 ความลับที่สั่นคลอน 2

    “ฉัน...” ฉันแทบหาเสียงตัวเองไม่เจอ “ฉันไม่รู้...” ฉันพยายามจะพูดต่อ แต่เสียงมันสั่นและตะกุกตะกักอยู่ในลำคอ “ฉันหมายถึง...ฉันจะเริ่มพูดยังไงล่ะ แล้วถ้า...ถ้าน้องแทนต้องมาเจ็บปวดล่ะ ฉันรับความเสี่ยงไม่ได้ ถ้าเขาเข้ามาผูกพันแล้วก็ทิ้งไปอีก”

        ฉันพิงอ่างล้างหน้าสูดหายใจลึก ฉันมาที่นี่เพื่อฉลองให้เพื่อน แต่กลับต้องมาเผชิญหน้ากับสิ่งที่ฉันกลัวที่สุด ฉันรู้ว่ามันผิดที่โกหกแดเนียล แต่มันคือความสัมพันธ์เพียงคืนเดียว มันคือครั้งแรกของฉันและ...ตูม! ฉันก็ได้สิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ที่น่ารักคนนี้มา คนที่ฉันรักยิ่งกว่าชีวิตตัวเอง และฉันกลัวเหลือเกินว่าแดเนียลจะทำร้ายเขา

        “ฉันไม่ได้บอกว่าพี่ชายฉันเป็นนักบุญ” นาตาลีจับมือฉัน “ฉันแค่จะบอกว่าเขาสมควรได้รู้ พี่แดนเขากลับมาแล้วนะอัยย์ เธอจะปิดเรื่องนี้ตลอดไปไม่ได้ สัญญากับฉันได้ไหมว่าจะลองคิดดู”

        ฉันพยักหน้า ฉันยืนจ้องมือตัวเอง คิดถึงลูกชายตัวน้อยที่รออยู่ที่บ้าน ฉันไม่อยากเห็นเขาต้องเจ็บปวด หรือที่เลวร้ายกว่านั้น ถ้าแดเนียล มหโภคิน พยายามจะพรากลูกไปจากฉันล่ะ ฉันไม่มีวันยอมให้มันเกิดขึ้น

        ฉันรู้ดีว่าเขาเป็นใคร มหาเศรษฐีที่เดินทางไปทั่วโลกและไม่เคยคิดจะลงหลักปักฐานกับใคร ฉันไม่สงสัยหรอกว่าเขาอยากรู้ แต่ฉันก็ไม่คิดเหมือนกันว่าเขาจะยอมคุกเข่าขอฉันแต่งงานแล้วอุทิศชีวิตให้เราแม่ลูก

        โลกของน้องแทนมันคนละใบกับโลกของแดเนียล โลกของน้องแทนคือเวลานอน คือการ์ตูน คือการวาดเขียน และความรักทั้งหมดที่ฉันกับแม่จะมอบให้ได้ ส่วนโลกของ แดเนียลคือเพนต์เฮาส์ที่สาทร รถหรู เสื้อผ้าแพงระยับ มันจะสับสนแค่ไหนถ้าน้องแทนต้องถูกดึงเข้าไปในโลกนั้น

        ฉันไม่รู้จะทำยังไง แต่ที่แน่ ๆ ฉันกลับออกไปเผชิญหน้าเขาอีกไม่ได้ มันอันตรายเกินไป แค่สายตาคู่นั้นเขาก็จะได้ทุกอย่างที่ต้องการ และฉันก็จะกลายเป็นขี้ผึ้งในมือเขา

        ฉันคว้ากระเป๋า มองตัวเองในกระจก ฉันดูสวยเหมือนคุณหนูตระกูลดัง แต่ปัญหาคือฉันไม่ใช่ และไม่มีวันได้เป็น ฉันคือลูกสาวตำรวจที่เสียชีวิตในหน้าที่ โตมาในสังคมชาวบ้าน และถูกกำหนดให้เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว ซึ่งฉันก็โอเคกับมัน เพราะฉันรู้ว่าฉันมอบความรักทั้งหมดให้น้องแทนได้

        ทุกอย่างมันซับซ้อนเพราะฉันคือคนที่รู้ความจริง แต่สำหรับแดเนียลมันคงเป็นแค่การรื้อฟื้นถ่านไฟเก่า ถ้าฉันยอมแพ้ สุดท้ายฉันก็จะถูกทิ้งให้อ้างว้างและใจสลายเหมือนที่เขาเคยทำ ฉันจะไม่ยอมให้ตัวเองเจ็บแบบนั้นอีกแล้ว มันมากเกินไปเกินกว่าจะรับได้อีกครั้ง

        ฉันสูดหายใจลึกรวบรวมความเข้มแข็ง ฉันแอบมองเห็นแดเนียลนั่งอยู่ที่โต๊ะคนเดียว เขากำลังมองหาฉัน รอยยิ้มเมื่อครู่หายไปจากใบหน้าคมคาย เขาคงสงสัยว่าทำไมฉันถึงวิ่งหนีมา

        ฉันต้องหันหลังหลบเข้าไปในเงามืด มุ่งหน้าไปที่จอดรถ ฉันจะกลับโรงแรมแล้วพรุ่งนี้เช้าฉันจะชิงกลับบ้านก่อนที่ใครจะทันสังเกต

        ฉันยืนอยู่ข้างรถมองนาตาลีกับ ปัณณ์ เดินจูงมือกันออกมา ฉันยิ้ม เพื่อนฉันเจอสิ่งที่ฉันไม่แน่ใจว่าชาตินี้จะหาเจอไหม

        ตอนที่รถพวกเขาแล่นออกไปพลุก็ถูกจุดขึ้นสว่างไสว และฉันก็เห็นแดเนียลยืนอยู่ตรงนั้นมือล้วงกระเป๋า โบว์ไทของเขาหลุดลุ่ย แสงไฟจากพลุอาบไล้ใบหน้าเขา

        ฉันเผลอคิดว่านั่นคือภาพของน้องแทนในตอนโตหรือเปล่า แข็งแกร่งมั่นคงแต่ก็แฝงแววตาอ้างว้าง

        ฉันสูดหายใจลึกก้มตัวเข้ารถ ฉันมองเขาอีกครั้ง เขากำลังมองไปรอบ ๆ และเกาหัวด้วยท่าทางสับสน

        มันอาจจะดูน่าเกลียดที่หนีไปดื้อ ๆ แบบนี้ แต่ฉันรู้ แค่เข้าใกล้เขาอีกนิดเดียวฉันต้องพังทลายลงแน่ ๆ

        ฉันต้องไม่ทำให้ตัวเองอกหักซ้ำสอง ฉันพยักหน้าให้คนขับ แล้วรถก็ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไป

        ฉันกำลังทำในสิ่งที่ถูกต้อง แต่มันยากเหลือเกินที่จะบังคับใจตัวเองให้เชื่อแบบนั้น