ตอนที่ 3 ครอบครัวของวรพล

ตอนที่ 3

ครอบครัวของวรพล

กีรติให้เลขาช่วยสืบหาข้อมูลของครอบครัวของวรพล จนทำให้เขาได้รู้ว่าคนขี้โกงเป็นลูกชายคนโตของธนพล ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งบริษัทรับสร้างบ้านขนาดกลาง ธนพลมีลูกทั้งหมดสองคน คนโตคือวรพลส่วนคนเล็กคือมธุรดา เขาไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าค่าตา หญิงสาวแต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญเพราะเขาไม่ได้สนใจสักเท่าไหร่ สิ่งที่เขาสนใจตอนนี้คือเขาจะต้องหาทางเอาเงินของตัวเองกลับคืนมาให้ได้

กีรติปักใจเชื่อไปแล้วว่าครอบครัวนั้นต้องสมรู้ร่วมคิดกันอย่างแน่นอน ไม่มีทางที่วรพลจะทำเรื่องนี้คนเดียว จริงอยู่ที่อีกฝ่ายดูเฉลียวฉลาด แต่นักธุรกิจอ่อนหัดแบบนั้นกล้าใช้เล่ห์เหลี่ยมเพื่อหักหลังคนอย่างเขาก็จะกล้าหาญเกินไปหน่อย ถ้าเป็นธนพลก็คงพอจะเข้าใจได้ อีกฝ่ายโลดแล่นอยู่ในวงการธุรกิจอสังหามานาน คงจะพอมองเห็นช่องทางที่จะคดโกงได้ดีกว่าลูกชาย

กีรติไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เขากำลังคิดอยู่นั้นมันผิด ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังแค้นครอบครัวของวรพล ธนพลและภรรยากลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย ทั้งสองเดินทางมาทำบุญที่วัดพร้อมกับลูกสาว ไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าลูกชายคนโตได้ไปสร้างเรื่องอะไรเอาไว้

“คุณพ่อกับคุณแม่จะกลับบ้านเลยไหมคะ”

มธุรดามีธุระต้องไปต่อ วันนี้เธอนัดกับโรงงานเอาไว้ จะเข้าไปดูผลิตภัณฑ์ที่สั่งผลิต แต่บังเอิญว่าเธอต้องพาพ่อกับแม่มาทำบุญเสียก่อน จึงได้ขอเลื่อนเป็นช่วงบ่ายแทน

“ลูกรีบไปไหนหรือเปล่า”

หญิงสาวกรอกตาเล็กน้อยก่อนพยักหน้า วิชุดาและธนพลเกรงใจลูก เนื่องจากปัญหาสุขภาพหมอจึงสั่งห้ามไม่ให้ชายวัยกลางคนขับรถ เวลาจะไปไหนมาไหนจึงต้องพึ่งพามธุรดาและคนขับรถส่วนตัว

แต่เนื่องจากว่าใกล้ถึงช่วงเทศกาลแล้ว คนขับรถได้ลากลับบ้านที่อีสาน ช่วงนี้มธุรดาจึงต้องทำหน้าที่รับส่งพ่อกับแม่แทน

“พอดีว่านัดกับโรงงานเอาไว้จะไปดูผลิตภัณฑ์ตัวล่าสุดค่ะคุณแม่ แต่ว่าหนูนัดไว้ช่วงบ่าย เดี๋ยวหนูไปส่งคุณพ่อกับคุณแม่ที่บริษัทก่อนก็ได้ค่ะ”

หญิงสาวเสนอ อย่างไรทางที่เธอจะไปก็ผ่านหน้าบริษัทอยู่แล้ว

“ถ้าอย่างนั้นแวะไปส่งพ่อกับแม่ที่บริษัทก็ได้ลูก แล้วถ้าวิวทำธุระเสร็จค่อยมารับพ่อกับแม่กลับบ้าน”

“ได้ค่ะคุณแม่ หนูไปไม่นานใช้เวลาไม่ถึงสองชั่วโมงค่ะ”

หญิงสาวเอ่ยอย่างกระตือรือร้น รถยุโรปราคากลางๆจอดหน้าตึกขนาดแปดชั้น ซึ่งตึกนี้เป็นน้ำพักน้ำแรงของพ่อกับแม่ที่ช่วยกันสร้างมา สมัยก่อนตึกแห่งนี้เป็นตึกเก่าโทรมที่ถูกทิ้ง เจ้าของตึกขายให้พ่อถูกๆ ในตอนนั้นพ่อของเธอได้รับซื้อเอาไว้ ปล่อยเช่าเป็นสำนักงานต่างๆ แต่ช่วงหลังเมื่อเศรษฐกิจไม่ดีสำนักงานเหล่านั้นก็ทยอยยกเลิกสัญญาเช่า จึงไม่เหลือผู้เช่าอีกต่อไป

โชคดีที่พ่อของเธอมีธุรกิจเสริม เป็นธุรกิจอสังหาเล็กๆ พ่อเห็นว่าไหนๆตึกก็ว่างแล้วจึงได้ตัดสินใจจดทะเบียนบริษัท แล้วตึกนี้ก็กลายเป็นที่ตั้งของบริษัทมานานกว่ายี่สิบปีเเล้ว

“เดี๋ยวตอนเย็นหนูจะแวะมารับนะคะคุณพ่อคุณแม่”

“ไม่ต้องรีบก็ได้นะลูก หนูจะไปทำธุระอะไรก่อนก็ได้ พ่อกับแม่ไม่รีบหรอก”

วิชุดารู้ว่าลูกสาวไม่ใช่เด็กเถลไถล ความจริงเธอก็รู้สึกเกรงใจลูกที่ต้องมาคอยดูแลเธอกับสามี ทั้งๆที่ตอนนี้มธุรดาโตแล้ว ควรมีชีวิตอิสระเป็นของตัวเองอย่างเต็มที่ แต่หญิงสาวก็ยังติดพ่อกับแม่ เหมือนตอนเล็กๆไม่มีผิด

“ค่ะคุณแม่ ไว้ถ้าคุณแม่กับคุณพ่อจะกลับบ้านโทรตามหนูได้เลยนะคะ”

“ขับรถดีๆนะลูก ไม่ต้องรีบเพราะพ่อรอได้”

ธนพลและวิชุดารักลูกสาวคนนี้มาก มธุรดาเป็นเด็กดี เรียนเก่งเฉลียวฉลาดและขยัน ถึงแม้ว่าที่บ้านจะมีฐานะไม่ได้ขัดสนอะไร แต่มธุรดาก็มักจะหาเงินเองมาตั้งแต่เด็กๆ สำหรับคนเป็นพ่อเป็นแม่รู้สึกภูมิใจในตัวลูกมาก มธุรดาจึงกลายเป็นลูกสาวหัวแก้วหัวแหวน

ด้านกีรติ หลังจากที่กลับมาจากอิตาลีทำให้เขารู้ว่าการที่เขาไม่อยู่บริษัทนานหลายวันทำให้เกิดปัญหามากมายแค่ไหน นอกเหนือจากเรื่องวรพลแล้ว ยังมีปัญหาอื่นๆที่เขาต้องตามเช็ดตามล้าง

ความจริงแล้วเรื่องของวรพลก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรมากมาย แต่ใครจะยอมให้คนอื่นลูบคมตัวเองฟรีๆ ลำพังเงินไม่กี่สิบล้านสำหรับเขามันก็ไม่ได้มากมายจนทำให้ชีวิตเขาล้มลุกคลุกคลาน แต่เขาไม่ชอบวิธีการของวรพลที่หาทางเอาเงินนี้ออกไป ถ้า อีกฝ่ายจะหักกำไรเล็กๆน้อยๆเขาก็คงไม่คิดอะไร แต่ถึงขั้นฮุบเงินหอบเงินหนีไปต่างประเทศแบบนี้ เขาไม่มีทางยอมเด็ดขาด

เขายังจำได้ดีวันที่วรพลก้าวเข้ามาในบริษัท อีกฝ่ายแนะนำว่ามาจากบริษัทอสังหาริมทรัพย์กลางๆ หากเป็นที่อื่นคงจะไม่ต้อนรับ แต่สำหรับกีรติเขาให้เกียรติทุกคนเสมอ เขายอมเปิดใจฟังรายละเอียดโครงการที่วรพลมานำเสนอ และเขายอมรับว่าเขาสนใจมาก ถึงได้ยอมร่วมลงทุนเป็นเงินจำนวนหลายสิบล้าน

แต่ใครจะไปคิดว่าความไว้วางใจของเขาจะถูกทรยศ นี่คือสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกแค้นเคืองใจเป็นที่สุด เขาอุตส่าห์ให้โอกาสบริษัทกลางๆที่ไร้ชื่อเสียง แต่ วรพลกลับหักหลังเขา แถมยังใช้เล่ห์เหลี่ยมหลอกคนของเขาเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง คนแบบนี้เอาไว้ไม่ได้ เขาไม่มีทางให้อภัยวรพลเด็ดขาด!