บทที่ 5

บทที่ 5

ภัณฑิรากลับมาเพราะมารดาโทรตามเธอ หญิงสาวลงไปพักสงบสติอารมณ์ไม่นิ่งของตัวเองที่ร้านกาแฟด้านล่าง มัทชะพรีเมี่ยมไม่หวานเพิ่มเอนเนอจี้ให้กับเธอ

หญิงสาวเปิดประตูห้องพักเข้ามากลับพบว่าภายในห้องไม่มีครอบครัวของเขาอยู่แล้ว และลูกสาวของเธอกำลังหลับสนิทอยู่บนเตียงโดยมีพ่อใจร้ายนอนมองอยู่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก

“แม่จะออกไปเรียกพยาบาลให้มาดูแผลอิฐหน่อยเหมือนเลือดซึม เมี่ยงก็อยู่รอที่นี่ก่อน” พิราวรรณพูดจบก็เดินมาลูบแขนลูกสาวก่อนจะเดินออกไป

ภัณฑิราไม่ได้มองตามมารดาไปและในขณะที่ออกไปข้างนอกเพื่อสงบสติอารมณ์ข้างนอกเมื่อคู่ เธอตรึกตรองได้อย่างหนึ่ง

บางสิ่งต่อให้เราพยายามหลีกหนีมันแค่ไหนก็หนีไม่พ้น เมื่อต้องเผชิญหน้าก็ต้องเผชิญ

“ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับเมี่ยง” พ้นร่างมารดาเธอไปไม่กี่วินาทีอิฐก็เปิดปากพูดทันทีราวกับรอเวลานี้มานานแล้ว

นี่เป็นรอบหลายเดือนที่เราเผชิญหน้าพูดคุยกันตรง ๆ

ภัณฑิรามองหน้าคนพูดและยกมือขึ้นกอดอกฟังเขาอย่างตั้งใจ

อิฐเหมือนตกหลุมขนาดใหญ่ในขณะที่สบตามองดวงตาเรียวรีภายใต้แพขนตาหนาเป็นชั้น

ที่ไม่ว่าเธอจะไม่ได้ประทินผิวสวยงามอย่างเช่นที่ออกตามหน้าสังคม แต่ก็ยังดูดีเสมอเหมือนดังวันวานที่เขาพบเจอ

สุดท้ายอิฐหลุบตาลงต่ำ ก้มมองเพียงแค่เสี้ยวหน้าของลูกสาวที่หลับสนิทอยู่บนเตียงข้างกัน

การที่ภัณฑิราเงียบและรอให้เขาพูดแบบนี้ นั่นเท่ากับว่าเธอยอมลงให้เขามากแล้ว อิฐมีแรงฮึดสู้ขึ้นมา

“ฉันรู้ว่าเมี่ยงยังโกรธ…”

“ฉันไม่ได้โกรธ แต่ฉันเกลียด…”

คำพูดของเธอทำให้คนฟังเม้มปาก ความมั่นใจเมื่อครู่หายไปไม่มีเหลือ

อิฐเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเอง ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ แววตาที่เคยมองเขาด้วยความรัก บัดนี้เหลือเพียงความแข็งกระด้างเย็นชา ที่สามารถทำให้เขาเหน็บหนาวจนเข้ากระดูก

“ฉันชัดเจนมาตลอดว่าสามารถเลี้ยงดูลูกได้โดยไม่ต้องพึ่งพาคุณ เพราะฉะนั้นเรื่องต่อรองการเลี้ยงดูตัดออกไปได้เลย อย่าให้มีปัญหากันเลย ธุรกิจครอบครัวคุณกำลังไปได้สวยไม่ใช่เหรอ?”

ภัณฑิราไม่ใช่เด็กสาวในวันวานที่อิฐพูดอะไรแล้วเธอจะเออออตามอย่างไร้สมองแล้ว

วันนี้เธอสามารถเอาหน้าที่การงานตัวเอง มาต่อรองกับธุรกิจที่เขากำลังทำอยู่

ถ้าเขาอยากเปิดสงคราม...เธอก็จะจัดการให้เรียบ

ภัณฑิราเป็นคอลัมนิสต์ของหนังสือพิมพ์ระดับแนวหน้า หากจะคิดขุดเรื่องใดขึ้นมาก็ไม่ได้ยากเกินความสามารถของเธอ

แน่นอนว่าข้อนั้นอิฐรู้ดีว่าผู้หญิงตรงหน้าสามารถยืดหยัดได้ด้วยขาของตัวเองโดยไม่ต้องพึ่งพาใคร

แม้กระทั่งเขาที่เธอเลือกให้เป็นพ่อของลูก คนที่เธอเคยบอกว่าเป็นคนเดียวที่จะฝากชีวิตไว้ด้วย

“ฉันรู้…”

“ถ้ารู้แล้วทำไมถึงยังดันทุรัง...คุณคิดว่าฉันมีความอดทนมากนักเหรอ?”

ภัณฑิราในตอนนี้ไม่คิดจะอดทนอะไรโดยเฉพาะกับคนอย่างเขา สายตาเย็นชาให้คำตอบกับเขาแล้วทุกอย่าง

“เมี่ยงเธอฟังฉันก่อน…”

“งั้นก็พูดมาสิฉันอยากฟัง คุณลองพูดมา…ถ้ามันดีฉันก็จะเก็บความต้องการของคุณไปพิจารณา ฉันอยากรู้ว่ามันจะมีเหตุผลไหนที่คุณจะมาหักล้างความเลวทรามที่คุณทำกับฉันกับลูก ทั้งที่ปากคุณก็พูดเองว่าน้องเตยไม่ใช่ของคุณ!”

ท้ายประโยคเธอกัดฟันพูดเสียงเบาที่สุด เพราะลูกสาวของเรานอนหลับอยู่ตรงนี้ แต่ภัณฑิราเองก็ไม่กล้าที่จะพูดออกไป ในประโยคที่อิฐบอกว่าภัณวรินทร์ไม่ใช่ลูกของเขา

“ฉันเพราะแค่โมโห และฉันในปีนั้นก็ไม่ใช่ผู้ชายที่ดีเลยเมี่ยง ฉันยังคงเห็นแก่ตัว เห็นแก่ได้ เป็นชายแท้ 100% ที่ใช้ไม่ได้ ฉันมันแย่มาก และที่ฉันพูดแบบนั้นฉันผิดไปแล้ว อยากขอโทษเธอ ได้โปรดรับคำขอโทษของฉันด้วย”

อิฐมองหน้าเธอและพูดประโยคนั้นออกมา ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยขอโทษ เขาขอโทษเธอมามากมายหลายครั้งแล้ว

แม้กระทั่งคุกเข่าขอโทษก็เคยทำมาแล้ว แต่อย่างที่บอกเธอไม่ซึ้ง ทั้งยังเกลียดเขามาก...มากกว่าเดิม!

“ทุกเรื่องฉันเป็นคนผิดเอง ฉันโกหกเธอเรื่องที่มีคู่หมั้นอยู่แล้ว ทำเธอท้องแล้วก็ไม่สามารถแต่งงานกับเธอได้ พาปัญหาไปให้เธอ สุมหัวกับคนอื่นทำร้ายเธอกับแม่รวมถึงลูก ความเลวของฉันมันมีมากเหลือเกิน แต่ทั้งหมดมันเป็นบาปบริสุทธิ์นะเมี่ยง”

“บาปบริสุทธิ์? คุณกำลังโทษว่าเพราะฉันปล่อยให้ตัวเองท้องเพื่อจับคุณ ถูกต้อง! เพราะตอนนั้นฉันก็ทำแบบนั้นจริง ๆ เคยคิดว่าสิ่งที่ทำนั่นเพราะรักคุณมาก แต่ความจริงแล้วไม่ใช่เลยอิฐ เพราะถ้าเรารักกันจริง เราคงไม่พากันมาถึงจุดนี้หรอก”

ภัณฑิรามองหน้าเขาในขณะที่เธอพูดทุกประโยค

จุดที่เราทั้งคู่แตกสลายไม่มีชิ้นดี ความรู้สึกดี ๆ พังทลายไม่มีเหลือเลยแม้สักนิด

อิฐสบตาเธอขอบตาของเขาร้อนผ่าว น้ำตาของความอึดอัดใจไหลทะลัก เขายกมือขึ้นปิดหน้าและร้องไห้ออกมา อาการบาดเจ็บทางกายคงไม่เท่าอาการบาดเจ็บทางใจ

“ฉันไม่ได้อยากเสียเธอกับลูกไป แต่ก็รับไม่ได้กับวิธีการของเธอ เพราะตอนนั้นฉันยังไม่รู้คุณค่าของการสูญเสีย แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้ว แม่ของฉัน…ฉันก็รักท่านมาก ส่วนเธอ…”

“คำพูดของคุณย้อนแย้งในตัวเอง...ฉันบอกตรง ๆ ว่าฟังแล้วอยากจะอ้วกมากกว่า”

ใบหน้าคมคายยามได้ฟังแต่ละคำพูดที่เอื้อนเอ่ยออกมาก็เหมือนกับพิษร้ายที่กัดกินหัวใจเขาจนไม่มีเหลือ

ภัณฑิรารู้ว่าอิฐต้องการจะพูดอะไร เขาคงจะบอกว่าเขารักเธอ

หญิงสาวจึงพูดตัดบทไม่สนใจ เขาคงจะสำนึกได้ในตอนที่ตัวเองกำลังจะใกล้ตายว่าสุดท้ายแล้วคนที่สำคัญที่สุดคือใคร

“ตอนที่ฉันจะตาย...ฉันเห็นแค่หน้าเธอกับลูก เมี่ยงฉันอยากขอโอกาสให้ฉันได้แก้ตัวสักครั้งได้ไหม ฉันอยากทำหน้าที่พ่อ และอยากเป็นสามีที่ดีให้กับเธอ”

ภัณฑิรามองหน้าเขาด้วยสายตาเหนื่อยหน่าย ต่อให้อิฐตายไปภัณฑิราก็ยังตอบตัวเองไม่ได้ ว่าเธอสามารถให้อภัยผู้ชายที่ทำกับเธอแบบนี้ได้ไหม ซึ่งเขาก็คงต้องลองตายดูก่อน เธอถึงจะตอบได้

“ฉันไม่คิดจะกลับไปรีเทิร์นกับคุณนะ ต่อให้คุณดีกว่านี้มันก็ไม่ได้ดีต่อใจฉัน เพราะจนตายฉันก็ไม่ลืมในสิ่งที่คุณและแม่ของคุณทำกับฉันได้หรอกอิฐ”

ทั้งที่หัวใจคนพูดร้าวระบมเกินบรรยาย เจ็บปวดจะตาย แต่ภัณฑิราก็ต้องฝืนฉีกยิ้มออกไป

“แม่ฉัน…จะไม่มายุ่งกับเธออีก ท่านรับปากและสัญญาสาบานกับแม่เธอแล้วด้วย” ภัณฑิรามองหน้าคนพูด เธอก็ยังซาบซึ้งไม่ลงอยู่ดี

มารดาของอิฐเกลียดเธอถึงขนาดเดินผ่านประตูห้องก็เขวี้ยงรองเท้ามากระแทกประตู จิกใช้เธอยิ่งกว่าทาสในเรือนเบี้ย

แม่พระเอกที่ร้าย ๆ ในละครหนังข่าวก็ยังสู้คุณนุชนาถไม่ได้สักเศษเสี้ยว

โดยเฉพาะเหตุนี้ ภัณฑิราถึงบอกว่าเธอไม่ได้โกรธคนบ้านปัญญารัตนวงศ์ แต่เกลียด! เกลียดจนเข้ากระดูก!

“ไม่ใช่แค่ฉัน แต่แม่ของคุณไม่ต้องมายุ่งกับลูกฉันด้วย…”

เธอหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูงและโน้มตัวลงมาหาเขา

“คุณอย่าลืมว่าแม่ของคุณเป็นคนให้ฉันต้องเจาะน้ำคล่ำเพื่อตรวจ DNA และคุณก็รวมหัวกับแม่และคู่หมั้นของคุณ เซ็นอนุญาตให้หมอเจาะถุงน้ำคล่ำฉันทั้งที่รู้ว่ามันจะเป็นอันตรายไปถึงลูก”

น้ำเสียงแผ่วเบาที่กระซิบอยู่ข้างใบหูอิฐ บาดเฉือนหัวใจให้ขาดสะบั้น หยาดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลรินลงมา เขามองหน้าเธอเห็นเพียงความว่างเปล่าในดวงตา

“ฉันคลอดก่อนกำหนด วันนั้นคุณอยู่ที่ไหน…ปาร์ตี้กับแม่และคู่หมั้นของคุณไม่ใช่เหรอ?”

ทุกสิ่งที่ภัณฑิราพูดเป็นเรื่องจริงทั้งหมด ความเสียใจที่พาดผ่านดวงตาคมคู่นั้นมา ภัณฑิราพูดไปก็ขมปร่าในลำคอไป

“ในวันที่ลูกเกิดออกมา…ตัวเล็กแค่นิดเดียวเพราะคลอดก่อนกำหนดคุณอยู่ที่ไหน แล้ววันนี้มาแสดงตัวอยากเป็นพ่อ ถามจริง ๆ ว่าไม่ละอายบ้างเหรอ?”

อากาศที่ไหลผ่านเขาไปแน่นอนว่าแม้ดวงตาของเธอจะเรียบเฉยไร้อารมณ์อื่นใด แต่คำพูดที่เชือดเฉือนนั้นก็อัดแน่นไปด้วยแรงแค้นที่มีต่อเขา

“ฉันขอโทษเธอนะเมี่ยง ถ้าฉันขอโทษเธอเร็วกว่านี้…รักษาหัวใจเธอมากกว่านี้ เราก็คงไม่เป็นแบบนี้…ไม่มีวันเป็นแบบนี้แน่นอน” อิฐเอ่ยออกมาเสียงสั่นเจ็บปวดหัวใจยิ่งกว่าอะไร

ภัณฑิรามองใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เธอแสยะยิ้มก่อนจะจับปลายคางสากให้เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตากัน

“ทั้งที่คุณก็ไม่ได้อยากจะหยุดชีวิตเพลย์บอยชั่ว ๆ นี้ตั้งแต่แรก ทำไมตอนนี้ถึงไม่ดีใจที่ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรที่ไม่ได้ตั้งใจให้เกิด แล้วมานั่งร้องไห้เป็นไอ้ขี้แพ้อยู่ตรงนี้ต่อหน้าฉัน…ไม่อายเหรออิฐ?”