พลิกบทนางร้ายให้กลายเป็นตัวแม่ยุค 80

“ตู้ม!”

เสียงน้ำสาดกระเซ็นแตกฟองดังสนั่น ตามด้วยเสียงกรีดร้องแหลมปรี๊ดที่บาดแก้วหูจนแทบฉีกขาด ท่ามกลางเสียงเพลงเถียนมี่มี่ที่กำลังบรรเลงผ่านเครื่องเล่นแผ่นเสียงรุ่นเก่า บรรยากาศครึกครื้นของงานเต้นรำกระชับมิตร ณ ลานอเนกประสงค์เขตกรมทหารในค่ำคืนนี้พังทลายลงในพริบตา

“ช่วยด้วย! มีคนตกน้ำ! รีบมาช่วยเร็วเข้า!”

ความวุ่นวายโกลาหลพลันบังเกิด ผู้คนในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวขี้ม้าและหญิงสาวในชุดกระโปรงลายดอกไม้สีสดใสยุค 80 ต่างพากันวิ่งกรูกันไปยังขอบสระน้ำพุจำลองของลานกว้าง

ซ่งชิงเยี่ยนรู้สึกปวดหัวหนึบราวกับถูกค้อนปอนด์ทุบ เธอกะพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่ความมึนงงและหยาดน้ำที่เกาะพราวอยู่บนขนตา สิ่งแรกที่ประสาทสัมผัสรับรู้คือกลิ่นอายความชื้นของดินโคลนผสมกับกลิ่นแป้งหอมราคาถูกที่ลอยแตะจมูก มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมแบรนด์เนมสุดหรูในงานประกาศรางวัลพรมแดงที่เธอเพิ่งเดินเฉิดฉายเมื่อไม่กี่นาทีก่อนอย่างแน่นอน

ซูเปอร์สตาร์จอเงินผู้กวาดรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมมานับไม่ถ้วนจากยุค 2026 กวาดสายตามองไปรอบด้านด้วยความสับสน เครื่องแต่งกายเชยสะบัด ทรงผมดัดลอนพองฟูราวกับรังนก และป้ายสโลแกนสีแดงตัวอักษรสีเหลืองที่ติดอยู่บนกำแพงอิฐแดงเขียนว่า ‘สตรีครึ่งฟ้า ร่วมสร้างชาติ’

ความทรงจำสายหนึ่งที่ไม่ใช่ของตนเองหลั่งไหลเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็วและรุนแรง ซ่งชิงเยี่ยนเบิกตากว้างทะลุมิติ! เธอทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายยุค 80 เรื่องรักแท้แห่งยุคสร้างชาติที่ผู้จัดการส่วนตัวเพิ่งยัดเยียดให้อ่านเพื่อเตรียมแคสต์บทภาพยนตร์เรื่องใหม่เมื่อคืนนี้!

และที่ตลกร้ายไปกว่านั้น ร่างที่เธอเข้ามาอาศัยอยู่ไม่ใช่ตัวเอกผู้แสนดี แต่เป็นซ่งชิงเยี่ยนภรรยาตามกฎหมายของพันโทหนุ่มอนาคตไกลลู่เหยียนเฉิงซึ่งหล่อนคือนางร้ายขี้อิจฉา โง่งม และเอาแต่ใจ ร้ายกาจจนผู้คนในเขตทหารต่างส่ายหน้าหนี!

“แค่กๆๆ ช่วยด้วย... พี่ชิงเยี่ยน ทำไมพี่ต้องทำแบบนี้ด้วยคะ”

เสียงสะอื้นไห้ปานจะขาดใจดึงสติของซ่งชิงเยี่ยนให้กลับมาสู่สถานการณ์ตรงหน้า เบื้องล่างในสระน้ำพุที่ลึกเพียงระดับเอว หญิงสาวร่างบอบบางในชุดกระโปรงสีขาวกำลังตะเกียกตะกายขึ้นมาด้วยสภาพเปียกปอนลู่แนบเนื้อ เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งที่ทำให้บรรดาทหารหนุ่มรอบข้างต้องรีบเบือนหน้าหนีด้วยความเกรงใจ ใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพรานั้นซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก หยาดน้ำตาไหลพรากอาบแก้ม ดูน่าทะนุถนอมและน่าสงสารจับใจ

ผู้หญิงคนนี้คือไป๋ลู่หลินนางเอกของนิยายเรื่องนี้ แม่ดอกบัวขาวบริสุทธิ์ผู้มีจิตใจดีงามในสายตาของคนอื่น และเป็นคนที่เจ้าของร่างเดิมริษยาจนแทบเสียสติเพราะคิดว่าสามีของตนมีใจให้หล่อน

ทันทีที่สหายทหารหญิงสองคนช่วยดึงตัวไป๋ลู่หลินขึ้นมาจากน้ำได้สำเร็จ สายตาประณามหยามเหยียดนับสิบคู่ก็พุ่งตรงมาที่ซ่งชิงเยี่ยนราวกับลูกธนูอาบยาพิษ

“สหายซ่ง! หล่อนทำเกินไปแล้วนะ ถึงหล่อนจะเป็นภรรยาของท่านพันโทลู่ แต่จะมารังแกสหายไป๋กลางงานแบบนี้ไม่ได้!” สะใภ้ทหารคนหนึ่งที่สนิทกับไป๋ลู่หลินชี้หน้าด่าทอด้วยความเดือดดาล

“ใช่! ฉันเห็นเต็มสองตาว่าหล่อนยืนอยู่ข้างสหายไป๋ตอนที่ตกลงไป จิตใจทำด้วยอะไรถึงได้โหดเหี้ยมขนาดนี้ หึงหวงไม่เข้าเรื่องจนกล้าผลักคนตกน้ำ ถ้าสหายไป๋จมน้ำตายไปจะทำยังไง!” อีกคนผสมโรง

เสียงซุบซิบนินทาเริ่มดังเซ็งแซ่ ทุกถ้อยคำล้วนเหยียบย่ำซ่งชิงเยี่ยนให้จมดิน

“ผู้หญิงใจคอคับแคบแบบนี้ ท่านพันโทลู่แต่งงานด้วยไปได้ยังไงกันนะ”

“ก็เพราะใช้แผนสกปรกบังคับแต่งน่ะสิ ใครๆ เขาก็รู้กันทั่วกรม!”

ไป๋ลู่หลินที่กำลังนั่งห่อไหล่สั่นเทาอยู่บนพื้น ใช้ผ้าขนหนูที่คนส่งให้คลุมตัว แสร้งช้อนสายตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตามองมาที่ซ่งชิงเยี่ยน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่จงใจให้ทุกคนได้ยิน

“พี่สะใภ้ ฉันรู้ว่าพี่ไม่ชอบฉัน และเข้าใจผิดเรื่องฉันกับพันโทลู่มาตลอด แต่... แต่ฉันไม่เคยคิดเกินเลยกับเขาเลยนะคะ ทำไมพี่ถึงต้องเกลียดฉันจนถึงขั้นอยากเอาชีวิตฉันด้วย แค่กๆ... แต่ทุกคนคะ อย่าไปโทษพี่สะใภ้เลยค่ะ เมื่อกี้ฉัน... ฉันคงลื่นตกลงไปเอง พี่สะใภ้ไม่ได้ผลักฉันหรอกค่ะ”