ตอนที่7 เจ้าคิดว่าข้าโง่รึ?

“หม่อมฉันรู้ว่ามันเชื่อได้ยาก เพราะเมื่อก่อนหม่อมฉันก็เอ่อ…ทำร้ายนางจริง ๆ แต่ว่า…หลังจากถูกโบยอย่างหนัก หม่อมฉันก็ไม่คิดจะทำอะไรนางอีก แต่ว่าวันนี้นางเดินมาขวาง แล้วจับมือหม่อมฉันไปตบหน้านางจริง ๆ เพคะ” หยางเฟินเยว่พยายามทำหน้าให้ดูน่าสงสารที่สุด

“มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ เจ้านี่ช่างปั้นน้ำเป็นตัวเก่งเสียจริง เจ้าคิดว่าข้าโง่รึ” รุ่ยอ๋องเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเหี้ยม

“ก็โง่อุ๊บ! หม่อมฉันหมายถึง ท่านอ๋องไม่โง่เลยสักนิด เพียงแต่…อาจเข้าใจผิดไปเพคะ เอาเช่นนี้เพื่อความบริสุทธิ์ใจของหม่อมฉัน หม่อมฉันจะติดตามพระองค์ไปทุกที่ ท่านอ๋องจะได้เฝ้าดูพฤติกรรมของหม่อมฉันอย่างไม่ให้คลาดสายตาเลยเพคะ”

“มีอยู่สี่อ๋องเจ้าจะติดตามใคร?”

หยางเฟินเยว่ทำท่าครุ่นคิด ก่อนจะรีบตอบอย่างรวดเร็ว “ติดตามรุ่ยอ๋องเพคะ”

“เหตุใดถึงเป็นข้า?”

“ก็พระองค์หล่อเหลาสง่าที่สุด และน่าจะใจดีกับหม่อมฉันที่สุดเพคะ” เอ่ยจบนางก็ยิ้มหวานให้เขาอย่างประจบประแจง

คำตอบของหยางเฟินเยว่ทำเอาเขาแอบพอใจอยู่ลึก ๆ เพื่อความอยู่รอดนางก็กะล่อนไหลลื่นไปเรื่อย เขามองใบหน้างามที่ยามนี้ยิ้มให้เขาอย่างพิจารณา จะว่าไปนางก็งดงามมากทีเดียว แต่นิสัยของนางกลับกลบความงามของนางไปจนหมด

จากที่ฟังที่นางพูดมา เขาก็คิดว่าเป็นความคิดที่ดีอยู่เหมือนกัน เขาจะได้จับตามองนางทุกฝีก้าว

“ตกลงตั้งแต่พรุ่งนี้ไปเจ้าต้องไปอยู่ที่จวนของข้าเป็นเวลาสามเดือน” พอเขาเอ่ยขึ้นมาเช่นนี้ ตวนอ๋องก็เอ่ยขึ้นมาบ้าง

“พวกข้าก็จะตามดูพฤติกรรมเจ้าด้วยเช่นกัน หากไม่เลิกเปลี่ยนนิสัย อย่าหวังว่าจะได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระ” คำพูดของตวนอ๋องเต็มไปด้วยการกดดันและข่มขู่ สายตาของพวกเขาที่มองหยางเฟินเยว่เต็มไปด้วยไอสังหาร ความงดงามที่นางมี ถูกกลบไปด้วยความเกลียดชัง

หยางเฟินเยว่ก็ยกยิ้มด้วยความดีใจ ต้องขอบคุณสมองอันชาญฉลาดของนาง ถึงแม้ว่าจะต้องไปอยู่กับคนเย็นชาและโหดร้ายเช่นพวกเขา อย่างน้อยภายในสามเดือนนี้ นางต้องทำให้พวกเขาเลิกมีอคติที่มีต่อนางให้ได้

หากนางอยากจะมีชีวิตที่สงบสุข ก็ต้องฝ่าด่านยมทูตหน้าหยกเช่นพวกเขาให้ได้ก่อน เพราะยามนี้ยากจะมีใครจะเชื่อว่า นางนั้นเลิกร้ายแล้วจริง ๆ ยิ่งหากคุณหนูจางคิดจะใช้แผนใส่ร้ายนาง ยิ่งจะทำได้ง่ายขึ้นเพราะทุกคนปักใจเชื่อไปเต็มร้อยแล้ว

เมื่อพวกเขากลับออกมาจากจวนตระกูลหยาง ก็มารวมตัวกันที่จวนของรุ่ยอ๋องอีกครั้ง แต่เมื่อมาถึงก็ต้องตกใจเมื่อพบว่ามีคนมารออยู่

ชายผู้นั้นยืนเอามือไพล่หลังมองพวกเขาที่เดินเข้ามาในห้องโถงด้วยสายตาคมกริบ

“ข่มขู่และรังแกสตรีตัวเล็ก ๆ ผู้หนึ่ง สมควรเรียกว่าเทพสงครามอยู่อีกหรือไม่” น้ำเสียงแข็งกร้าวเอ่ยออกมาจากจ้าวเจี้ยนกั๋ว ที่ยามนี้มีสีหน้าไม่พอใจพวกเขาอย่างเห็นได้ชัด

ตวนอ๋อง รุ่ยอ๋อง ฉีอ๋อง ฉินอ๋อง ชะงักไปด้วยความตกใจ ชายผู้นี้น้ำเสียงและท่าทางคล้ายเสด็จพ่อของพวกเขา แต่ว่าใบหน้ากลับไม่ใช่เขาเลยสักนิด แต่ว่าชายผู้นี้พวกเขาเห็นว่าอยู่ที่จวนตระกูลหยาง เขาเป็นใครกัน!

จ้าวเจี้ยนกั๋วเมื่อเห็นสีหน้าแปลกใจพวกเขา ก็ยกมือมาดึงหนวดและแผลเป็นที่ติดไว้ข้างแก้มออกมา พวกเขาตกตะลึงรีบคุกเข่าทำความเคารพทันที

“ถวายบังคมเสด็จพ่อ”

จ้าวเจี้ยนกั๋วเดินไปนั่งบนเก้าอี้ “ลุกขึ้นเถอะ”

“เรื่องที่จะให้คุณหนูหยางมาอยู่ที่นี่สามเดือนยกเลิกไปเสีย เพราะตอนนี้ข้าเข้าไปอยู่ที่จวนของนางแล้ว ในฐานะคนขับรถม้าและคนคุ้มกันให้นาง”

“อะไรนะพ่ะย่ะค่ะ!” พวกเขาร้องออกมาอย่างตกใจ ไท่ซ่างหวงไปเป็นคนขับรถม้า!

“เสด็จพ่อเหตุใดต้องทำถึงขนาดนี้ด้วยพ่ะย่ะค่ะ” ฉีอ๋องถามขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจ

“ตอนแรกข้าแค่ปลอมตัวเป็นขอทาน นางมาพบเจอข้าตอนที่ถูกขอทานเจ้าถิ่นกำลังทำร้ายข้าอยู่พอดี นางจึงรีบมาช่วยข้าจากกลุ่มขอทานพวกนั้น จากนั้นก็พาเข้ามาอยู่ด้วย”

“ข้าอยากออกมาสำรวจความเป็นอยู่ของราษฎร ไม่คิดว่าจะได้ไปอยู่กับตระกูลหยาง แต่เท่าที่ข้าสังเกต นางไม่ได้ร้ายกาจเลยสักนิด นางอาจจะสำนึกได้แล้วจริง ๆ ก็ได้ เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ ข้าเชื่อว่านางพูดเรื่องจริง”

“ข้าอยู่ที่นั่นจะคอยสอดส่องความประพฤติของนางเอง พวกเจ้าก็อย่าเชื่อในสิ่งที่เห็นมากนัก บางครั้งเล่ห์เหลี่ยมของสตรี พวกเจ้าอยู่แต่ในสนามรบอาจตามไม่ทัน ข้าต้องรีบกลับแล้ว” กล่าวจบเขาก็ลุกเดินจากไปทันที

ตวนอ๋องมองตามหลังบิดาอย่างครุ่นคิด ที่จริงเขาก็ไม่ได้ชอบคุณหนูจาง เค้าเพียงสงสารที่นางถูกรังแกเลยยื่นมือเข้าช่วย หากว่าคุณหนูหยางกลับตัวกลับใจเป็นคนใหม่แล้ว เขาคิดว่าก็ไม่ควรไปยุ่งอีก

“ดูเหมือนเสด็จพ่อจะเชื่อว่านางไม่ได้ทำ แต่จะมีใครยอมเจ็บตัวเพื่อใส่ร้ายคนอื่นได้ ข้าคิดว่าเรื่องนี้มันเชื่อยากอยู่นะ” ฉินอ๋องเอ่ยขึ้น

“หรือว่าพวกเราจะตกหลุมพรางการแสดงของคุณหนูจางเข้าให้แล้วจริง ๆ” ฉีอ๋องเริ่มวิเคราะห์เรื่องราว

“สตรีร้อยเล่ห์มารยาดั่งอสรพิษร้าย ข้าว่าไม่ควรไว้ใจสตรีใดเลยดีที่สุด” รุ่ยอ๋องเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา

“หากว่าสิ่งที่เสด็จพ่อพูดเป็นความจริง เรื่องการตกม้าของคุณหนูจาง อาจจะเป็นการแสดงของคุณหนูจางก็อาจจะเป็นไปได้ คุณหนูหยางอาจจะเพียงทำให้ม้าตกใจ แต่คุณหนูจางก็เลยใช้โอกาสนี้ใส่ร้ายคุณหนูหยาง ด้วยการเล่นใหญ่ตกจากหลังม้าไปเลย เรื่องนี้ข้าเพียงคาดเดาไปเท่านั้น” ฉีอ๋องเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

เมื่อพวกเขาได้ฟังคำพูดของฉีอ๋อง ก็เริ่มฉุกคิดขึ้นมา ทุกอย่างไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ ก่อนฉินอ๋องจะเอ่ยออกมาอย่างรู้สึกผิด “ข้ารีบลงมือบีบคอนางสุดแรง หากว่านางถูกจัดฉากขึ้นมาจริง ๆ ข้าคงรู้สึกผิดไม่น้อย” ฉินอ๋องเอ่ยขึ้น

“ต้องรอดูกันต่อไปว่านางกลับตัวกลับใจแล้วจริงหรือไม่ ส่วนคุณหนูจางอวี้หลันพวกเราคงต้องมองนางเสียใหม่” พวกเขาฟังรุ่ยอ๋องพูดก็พยักหน้าเห็นด้วย

เช้าวันต่อมา

องครักษ์ของรุ่ยอ๋องก็รีบมาแจ้งหยางเฟินเยว่แต่เช้าตรู่ว่า ไม่ต้องไปที่จวนรุ่ยอ๋องแล้ว นางได้ฟังก็กรีดร้องออกมาด้วยความดีใจ ตั้งแต่นางทะลุมิติมา วันนี้นับเป็นวันที่ดีที่สุดของนางเลยก็ว่าได้ อย่างนี้ต้องฉลอง

หยางเฟินเยว่รีบวิ่งไปหาบิดา ที่นั่งจิบชาอยู่ตรงระเบียง “ท่านพ่อ ข้าไม่ต้องไปที่จวนท่านอ๋องแล้วเจ้าค่ะ”

หยางเฟยฮุ่ยเห็นท่าทางดีอกดีใจของบุตรสาวก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข รีบรินชาให้นางอย่างเอาใจ หยางเฟินเยว่ทรุดตัวลงนั่ง แล้วยกขาขึ้นมาจิบอย่างอารมณ์ดี

“เหตุใดถึงไม่ต้องไปแล้วล่ะ?”

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันเจ้าค่ะ องครักษ์ของรุ่ยอ๋องมาบอกข้าว่าไม่ต้องไปแล้ว เย้! ท่านพ่อ เราต้องฉลองกันหน่อยเจ้าค่ะ ข้ารู้สึกว่าข้าได้รับอิสระแล้ว” หยางเฟินเยว่เอ่ยจบ ก็ฮัมเพลงออกมาอย่างมีความสุข

“วันนี้ข้าจะทำอาหารที่ทุกคนไม่เคยกินมาก่อน เพื่อฉลองอิสรภาพของข้า”

หยางเฟินเยว่แหงนหน้าเอ่ยขึ้นไปบนท้องฟ้า พร้อมหลับตาลงอย่างผ่อนคลาย ขอบคุณสวรรค์ต่อไปข้าจะใช้ชีวิตให้ดีที่สุด

ครืน….ครืน…เสียงฟ้าร้องคำรามดังขึ้น เมฆดำทะมึนลอยเข้ามาปกคลุมทั่วท้องฟ้า

“ฝนคงจะตกอีกแล้ววันนี้” หยางเฟยฮุ่ยแหงนมองท้องฟ้า ก่อนจะเอ่ยขึ้นมา

“ถ้าเช่นนั้นอาหารที่เหมาะกับยามฝนตกและอากาศเย็นเช่นนี้ ต้องเป็นหม้อไฟที่ร้อนแรง ท่านลุงตู้รบกวนไปซื้อของให้ข้าที่เจ้าค่ะ”

“ขอรับ”

จ้าวเจี้ยนกั๋วยกยิ้มอย่างพอใจ นางดูมีความสุขมากที่ไม่ต้องไปจวนรุ่ยอ๋อง นางคงหวาดกลัวพวกเขามาก ก็คงต้องดูกันต่อไปว่านางจะเปลี่ยนนิสัยได้จริง ๆ หรือไม่ แต่สำหรับตัวเขามองไม่เห็นความร้ายกาจของนางเลยสักนิด อาจจะเป็นเพราะว่า เขามาพบเจอนางในตอนที่นางกลับตัวกลับใจแล้วก็อาจเป็นได้