ตอนที่ 1 เรื่องบังเอิญ

ตอนที่ 1 เรื่องบังเอิญ

“แกอยู่ตรงไหนนะ ฉันถึงแล้ว”

เสียงหวานใสของผู้หญิงในชุดตีกอล์ฟดังขึ้น เธอสวมเสื้อโปโลสีขาวพอดีตัวกับกระโปรงสีชมพูที่มีซับในด้านในดูทะมัดทะแมงแต่แฝงความสดใส ด้านหลังมีแคดดี้ผู้หญิงเดินถือถุงกอล์ฟตามมาไม่ห่าง

“หลุมที่สิบค่ะ” เธอหันไปบอกคนข้าง ๆ ก่อนที่แคดดี้จะพยักหน้าแล้วเดินนำไปยังแฟร์เวย์ที่ทอดยาวอยู่เบื้องหน้า

“รีบอยู่ ก็แกไม่ได้นัดล่วงหน้านี่นา” หญิงสาวบ่นกับปลายสายเบา ๆ ก่อนจะกดวางสายแล้วก้าวเดินต่ออย่างไม่ใส่ใจสิ่งรอบข้าง

เธอไม่รู้เลยว่ามุมหนึ่งของสนาม มีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมาที่เธออยู่

ร่างสูงใหญ่ในเสื้อโปโลสีเข้มหยุดมือที่กำลังจัดถุงกอล์ฟ ดวงตาคมฉายแววสนใจอย่างไม่ปิดบัง จนคนที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ อดเอ่ยปากแซวไม่ได้

“สนใจเหรอ แบ๊วสะบัดเลยนะนั่น”

“มันอยากจะเปลี่ยนกลิ่นหรือเปล่า สายแซ่บที่คั่วอยู่ครบอาทิตย์แล้วนี่”

เจ้าตัวเพียงแค่ยิ้มบางแทนคำตอบ ก่อนจะหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดมือช้า ๆ ราวกับซ่อนความคิดบางอย่างเอาไว้ ก่อนที่เสียงแคดดี้ประจำตัวจะเรียกให้กลับมาเตรียมออกรอบ

“ไปหลุมที่สิบนะคะ”

และการพบกันของคนกลุ่มหนึ่งที่หลุมสิบ ไม่อาจบอกได้ว่าเป็นความบังเอิญ หรือความตั้งใจล้วน ๆ ตั้งแต่แรก

หญิงสาวตีกอล์ฟมาได้สักพักหนึ่งแล้ว ลูกก่อนหน้าเพิ่งตกลงกลางแฟร์เวย์ของหลุมที่สิบ เธอหยุดยืนปรับถุงมืออย่ากระชับกระเฉง กีฬานี้เป็นอีกหนึ่งสิ่งที่เธอสนใจและชื่นชอบมันมาก มือเรียวขยับเล็กน้อยก่อนจะตั้งท่าเตรียมสวิงอีกครั้ง

ไม้กอล์ฟถูกยกขึ้นอย่างมั่นคง ก่อนจะเหวี่ยงลงตามจังหวะร่างกาย เสียงกระทบดัง ปึก! ลูกกอล์ฟลอยโค้งออกไปไกลกว่าที่เธอคาดไว้เล็กน้อย

สีหน้าของหญิงสาวดูผิดหวังนิดหน่อย ก่อนจะหันไปยิ้มให้กับเพื่อนสนิท โดยที่ไพลินไม่รู้ตัวเลยว่าตั้งแต่วินาทีที่เธอยืนประจำตำแหน่ง มีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องอยู่เงียบ ๆ จากอีกฟากของแฟร์เวย์

ชายหนุ่มในเสื้อโปโลสีเข้มหยุดการสนทนากับคนข้างกาย ดวงตาคมติดตามทุกการเคลื่อนไหวของเธอ ตั้งแต่ท่าจับไม้ การขยับไหล่ ไปจนถึงจังหวะสวิงสุดท้าย

“ไม่แบ๊วว่ะ นี่มันมือโปรเลย ใช่ไหมวะ…”

“สายตามึงนี่แพรวพราวเป็นประกายเลย ถึงกับกระสับกระส่ายเหงื่อแตกเลยปะ”

“อย่าพูดมาก เอาลูกมา”

ท้ายประโยคชายหนุ่มหันไปพูดกับแคดดี้อีกฝ่ายก็รีบวิ่งเอาลูกกอล์ฟมาให้ เขารับมาเพียงมือเดียวและตั้งท่าอย่างรีบร้อน ก่อนจะเหวี่ยงไม้ลงกลางลูกอย่างแม่นยำ

ลูกกอล์ฟพุ่งออกไปอย่างแรงตามเส้นทางที่วางไว้ตั้งแต่แรก เป็นผลให้ทางที่ลูกกอล์ฟพุ่งไปมีการหยุดชะงักของกลุ่มคน

“คุณครับ ระวังลูกนะ!!”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านข้างแทบจะพร้อมกับที่ลูกกอล์ฟสีขาวกลิ้งมาหยุดอยู่ไม่ไกลจากปลายรองเท้าของเธอ

“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอเอ่ยเสียงสุภาพและรีบก้มลงหยิบลูกกอล์ฟขึ้นมายื่นคืนให้เขา

“ขอโทษทีครับ ผมลองตีกับเพื่อนไม่คิดว่าจะแรงจนมาโดนเท้าคุณ...” เขารับลูกจากมือเธอ นิ้วทั้งสองแตะกันเพียงเสี้ยววินาที ทว่าเพียงพอจะทำให้หญิงสาวชักมือกลับทันที เธอก้าวถอยหลังไปอย่างระวังเนื้อระวังตัว

“ขอโทษทีครับ ผมทำให้คุณตกใจหรือเปล่า” เธอมองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเม้มปากเล็กน้อยและส่ายหน้า

หญิงสาวหันไปมองกลุ่มเพื่อนสนิทอีกสามคนที่ยืนอยู่อีกมุมหนึ่งของสนาม ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า ก่อนจะหันกลับมาสบตาเขาอีกครั้ง

“...คุณมีอะไรหรือเปล่าครับ”

ชายหนุ่มเอียงศีรษะเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะแววตาที่เธอมองมาเหมือนมีความลังเลอยู่ในนั้น

เธอยังคงมองเขาแต่มือที่จับไม้กอล์ฟกลับกำแน่น

“พี่ธาม…จำลินไม่ได้เหรอคะ”

เธอเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่เข้าใจ

“???”

“ไพลิน…น้องสาวพี่เพลิง เพื่อนพี่ไงคะ”

รอยยิ้มสุภาพบนใบหน้าของรวิภัทรค่อย ๆ แข็งค้าง ขณะชื่อที่หลุดออกมาจากปากเธอ กำลังเขย่าความทรงจำในอดีตของเขาให้หวนกลับมาอีกครั้ง!