บทที่ 8

รถคันหรูเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าคอนโด ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำเข้ม ลงมาจากรถ แว่นดำไม่ได้ทำให้ความหล่อเขาลดน้อยลงเลย กลับเพิ่มความสมาร์ทเท่ไปอีกแบบ

อธิปยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู ยืนพิงรถรออย่างใจเย็น ก่อนจะเห็นหญิงสาวในชุดเดรสสีขาวปักดิ้นเงิน ผมยาวเกล้าขึ้นเหนือหัวเผยลำคอยาวระหง ปฏิเสธไม่ได้ว่าวันนี้เธอสวยเป็นพิเศษ

"สายไปสิบนาที"คำแรกที่เอ่ยทักทายก็ทำเอาหล่อนนิ่วหน้า

"รีบทำไมไม่ไปก่อนละ"

"ฉันไม่เปิดประตูให้นะ"

เขาเอ่ยก่อนจะกลับเข้าไปนั่งด้านคนขับ ปารมีจึงแลบลิ้นใส่เขาอย่างหมั่นไส้ เธอเดินอ้อมไปขึ้นอีกฝั่งแทน

"ไม่เป็นสุภาพบุรุษเอาซะเลย"เธอบ่นอุบอิบ

อธิปได้ยินแต่แสร้งทำหูทวนลม เขามุ่งหน้าไปยังโรงแรมระดับห้าดาวที่จองไว้ก่อนหน้า บนรถเงียบสนิท ไร้เสียงพูดคุย จวบจนถึงหน้าโรงแรมหรู

"เดี๋ยวก่อน"

อธิปเรียกก่อนที่เธอจะออกไป เขาหยิบตลับสร้อยเพชรออกมาก่อนจะสวมให้ที่คอของเธอ ลมหายใจรินรดที่ซอกคอขาว ใบหน้าเธอเห่อร้อนขึ้นมาเอาดื้อๆ

"ใส่ให้ฉันทำไม"

"คอเธอโล่งไป ใส่ไว้แบบนี้แหละ เสร็จงานก็คืนฉันไม่ได้ให้เธอ"

"ย่ะ!"

มีสักครั้งไหมที่จะพูดคุยกันดีๆ มีแต่จิกกัดด้วยวาจาเจ็บแสบอยู่เสมอ ปารมีย่นจมูกใส่เขา ภาพนั้นทำให้อธิปรู้สึกว่าเธอน่ารักมาก

ทั้งคู่เดินเข้าไปในโรงแรม พนักงานต้อนรับรออยู่ก่อนแล้ว เธอเดินนำไปยังห้องรับประทานอาหารของแขกวีไอพี

"ขอโทษครับปู่ รถติดนิดหน่อย นี่ปู่อินทร์"

อธิปเอ่ยทักทายปู่ซึ่งนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ปารมีที่ตามหลังมาจึงยกมือไหว้อย่างนอบน้อม

"สวัสดีค่ะคุณปู่"

"เชิญนั่งๆ"

อธิปเลื่อนเก้าอี้ให้เธอนั่ง ใครบอกว่ามีแต่ผู้หญิงเล่นละครเป็น ผู้ชายก็เล่นละครเป็นเหมือนกัน ทั้งคู่ยิ้มให้กันด้วยรอยยิ้มที่ทั้งคู่ต่างก็รู้ว่า เสแสร้ง

"ปู่สั่งอาหารไว้รอ มาๆ กินกันเลย"

"ครับ"

"หนูชื่ออะไรละ"

"ปานค่ะ"

"คบกับตาไทม์นานรึยัง"

"หืม?...คบ..เอ่อ ยังไม่นานค่ะ"ปารมีจ้องเขม็งไปที่อธิป จะให้เธอเล่นบทเป็นแฟนก็ไม่บอกตั้งแต่ทีแรก ชายหนุ่มได้แต่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

"หนุ่มสาวสมัยนี้ก็คบกันไม่นานหรอก แต่งงานกันไปก็อยู่ด้วยกันได้เองนั่นแหละ สมัยปู่เป็นหนุ่มเจอหน้าย่าแค่สี่ครั้งก็ขอแต่งงานเลย ฮ่าๆ "

"ค่ะ น่ารักดีจังเลยนะคะ ฮ่าๆ"ปารมีแสร้งหัวเราะไปด้วย ระหว่างที่ปู่อินทร์เล่าถึงความหลังกับย่า

"ถ้าจะแต่งบอกปู่ได้เลยนะ ปู่จะจัดงานให้ใหญ่โตเลย วันนี้ พรุ่งนี้เลยก็ยังได้"

"แค่กๆ!"

"เอ่อ หนูยังไม่ได้ศึกษาดูใจกับทะ...เอ่อ พี่ไทม์เลยค่ะปู่ ขอเวลาเราเรียนรู้กันและกันอีกสักหน่อยดีกว่านะคะ"

"หนูปานเป็นผู้หญิงที่น่ารักมาก นิสัยดีอีกด้วย ถ้าเหลนปู่ออกมาต้องน่ารักเหมือนหนูปานแน่ๆ"ปู่อินทร์ยิ้มละมุน เอ็นดูเด็กสาวคนนี้เป็นพิเศษ

"ปู่ กินนี่หน่อยนะครับ บำรุงสายตา"ไม่วายแอบเหน็บเธอจนได้ จะบอกว่าปู่สายตาไม่ดีที่มองว่าเธอน่ารักหรือยังไง

"ปู่กินนี่หน่อยสิคะ อร่อยน๊า เห็นว่าบำรุงสมองค่ะ..เอ่อ พี่ไทม์ก็ควรกินเยอะๆ นะ"

"ขอบใจๆ วันนี้ปู่มีความสุขจัง"

เมื่อรับประทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ตามด้วยของหวาน เป็นสละลอยแก้ว ส่วนปู่ไม่กินเพราะสุขภาพไม่ค่อยดี

"ปู่ไม่กินเหรอครับ"

"ไม่ละ หมอให้งดน้ำตาล กินกันเถอะ"

ปารมีกินของหวานเอร็ดอร่อย นานแค่ไหนแล้วที่เธอไม่ได้กินของหวานรอบดึกเช่นนี้ เพราะห่วงน้ำหนักจะขึ้น แต่ไหนๆ วันนี้ก็เลี่ยงไม่ได้ จะกินให้อร่อยเลย