ผู้หญิงไร้สถานะ

กลับเลตหน่อยนะครับ พอดีมีธุระกับคุณแม่

เข้าบริษัทวันไหนคะ

วันพุธน่ะครับ คิดถึงนิ้งใจจะขาดเลย

นิ้งก็คิดถึงพี่ปายค่ะ

กลับเองให้เรียกรถคันประจำที่พี่ผูกไว้ให้นะนิ้ง ไม่ต้องกลับรถสองสามต่อ

ค่ะ

ทยิดาวางโทรศัพท์แล้ว แอบลูบหน้าท้องของตัวเองเบาๆ เธอยังไม่มีอาการผิดปรกติใดๆ เธอหวังว่าจะปกปิดอาการของตัวเองไปได้อีกสักระยะ ให้เธอมีความกล้าก่อน...

อันดับแรกเธอจะต้องบอกเขา...

พ่อของลูก..

อันดับสองที่เธอจะต้องบอกคือพ่อของเธอ...

คนหลังนี้น่าจะมีปัญหาแต่คงไม่มากเท่าไหร่ ทยิดากับบิดานั้นติดต่อกันแบบรักกันห่างๆ อย่างห่วงๆ ทยิดาย้ายเข้ามาเรียนมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพฯ เพียงลำพัง ตั้งแต่ที่บิดาพามารดาเลี้ยงเข้ามาในบ้าน บ้านก็อุ่นจนร้อนมาก และเธอก็เป็นฝ่ายขอออกมาเอง ทยิดาเป็นคนเรียนเก่งเลยสอบชิงทุนเข้ามหาวิทยาลัยอันดับต้นๆ ของประเทศติด ค่ากินอยู่นั้นบิดาส่งให้บ้าง เธอทำงานพิเศษเอาเองบ้าง ทยิดารับสอนพิเศษและทำงานรับแปลเอกสารต่างๆ ในช่วงที่เรียน

จนกระทั่งเรียนจบ และเธอได้ทำงานที่บริษัทของปพล เธอเพิ่งทำงานได้สี่เดือน...และเธอก็ได้พบกับเขา ผู้ชายที่ทำให้หัวใจของทยิดาเต้นแรงเพราะความรัก

คำที่แสนจะมีอานุภาพ ทำให้คนที่ไม่เคยรัก เมื่อได้รักทุ่มลงไปทั้งกายและใจ ทำทุกอย่างให้กับเขาอย่างไม่มีเงื่อนไขข้อแม้

เชื่อเขาทุกอย่าง ไม่ว่าเขาจะให้ทำอะไร ทยิดาก็จะหาข้อมาแก้ตัวให้กับคนรักได้เสมอ เธอยินดีที่จะอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ ไม่เคยอ้อนขอสถานะ จนกระทั่งตอนนี้...

เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดทำงาน ตอนนี้เธอยังไม่มีอาการแพ้ใดๆ มีบ้างคือเพลียและง่วงบ่อย คุณแม่มือใหม่ตอนนี้ทั้งตื่นเต้นและสับสน อยากหาใครสักคนเป็นที่ปรึกษาแต่ก็จนใจ เพื่อนสนิทของเธออย่างเฟื่องแก้วไปเรียนต่อที่เมืองนอก ทำให้เธอนั้นห่างๆ กับทางโน้นไปพอสมควร เหมือนตัวคนเดียว...มีเพียงคนเดียวที่เป็นหลักของเธอในตอนนี้คือเขาเท่านั้น

ร่างเพรียวของทยิดาก้าวเข้ามาออฟฟิศ เธอทำตามคำสั่งเขาคือไม่ได้ขึ้นรถไฟฟ้า เธอเรียกคนขับที่ใช้งานประจำ เป็นคนของปพล ที่เรียกใช้ให้เธอเสมอยามเขาไม่ว่าง วันนี้พอเขาไม่เข้าบริษัทงานเธอก็เบาลง ไม่มีงานอะไรค้างเท่าไหร่ รอแต่คำสั่งจากเขา วันนี้เขาไลน์หาเธอทั้งวัน ไม่มีอะไรผิดปรกติ...

ตอนเที่ยงทยิดาลงไปรับประทานอาหารกลางวันที่ส่วนของโรงอาหาร บริษัทวีอาร์ เอนจีเนียริ่ง เป็นบริษัทใหญ่ พนักงานกว่าร้อยชีวิต ตระกูลของเขาร่ำรวยมาก บริษัทมหาชนที่มีความมั่นคงอันดับต้นๆ ของเมืองไทยเลยก็ว่าได้ประกอบกิจการเกี่ยวกับการก่อสร้างแบบครบวงจร ผลประกอบการเพิ่มมากขึ้นทุกปี ยิ่งได้รุ่นของปพลกับพี่ชายมาช่วยบริหาร ทุกอย่างก็ยิ่งเติบโตแบบก้าวกระโดด

คนมีผลงานเด่นคือปภพ ส่วนปพลนั้นผลงานรองลงมา แต่เขาก็เพิ่งเข้ามาทำงาน ยังพิสูจน์กันได้อีกไกล

ทยิดาที่เจียมตัวเจียมใจเพราะเธอรู้สึกด้อยกว่าเขาในทุกด้าน...เธอเป็นแค่เลขานุการ ไม่มีมรดกอะไรนอกจากความรู้เพียวๆ เงินเก็บตอนนี้ก็คือเงินที่เขาให้เป็นเงินเดือนล้วนๆ นั่นแหละ แต่เขาก็ไม่หวงไม่งกกับเธอ เธอมีสามีเป็นสายเปย์คนหนึ่ง คิดแล้วก็อมยิ้มเมื่อนึกถึงปพล

“คุณนิ้ง วันนี้มากินข้าวที่ศูนย์หรือครับ” เสียงทุ้มทักถาม ทยิดาหันไปยิ้มให้ วรวงศ์ เลขานุการของปภพนั่นเอง

“ค่ะ วันนี้บอสของนิ้งลาน่ะค่ะ”

“ของผมก็ลาครับ แต่ก็สั่งงานมาด้วย ของคุณนิ้งมีสั่งอะไรไหมครับ” คำถามนั้นทำให้ทยิดาขมวดคิ้วน้อยๆ

“ไม่มีนี่คะ แปลกจังที่ลางานพร้อมกันแบบนี้”

“เอ้า...นี่คุณนิ้งไม่รู้อะไรเลยหรือครับ ว่าเจ้านายของพวกเราลางานทำไม” วรวงศ์ถือวิสาสะนั่งตรงกันข้ามกับทยิดา เขาสนิทกับเธอในระดับหนึ่งเพราะมีอะไรก็ปรึกษากันเกี่ยวกับเรื่องเจ้านาย บางหนก็ออกงานพร้อมกัน จริงๆ แล้วเธอถูกฝึกให้เป็นเลขาของปภพในแผนกต่างประเทศ แต่ไปๆ มาๆ เธอกลับโดนโยกไปแผนกของปพล เขาที่มาทีหลังเธอและถูกเทรนงานให้ทำงานกับปพล เลยวุ่นวายนิดหน่อยเพราะต้องมาขอความรู้จากทยิดาบ่อยๆ จนสนิทกัน

“ไม่รู้เลยค่ะ” ทยิดาเม้มริมฝีปาก ใจของเธอสังหรณ์แปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก

“อืม...ผมจะบอกดีไหมนะ แต่ก็ไม่รู้จะคุยกับใคร” เขาถอนใจน้อยๆ ทำแบบนี้ไปปภพจะตำหนิเขาไหมนะ แต่เจ้านายของเขาหน้านิ่งมาก จนเขาเดาใจไม่ค่อยถูก ทำงานมาด้วยสามเดือนนี้เหมือนขึ้นรถไฟเหาะทุกวันเพราะไม่รู้ว่าจะทำถูกใจเจ้านายไหม

“บอกได้ค่ะ รับรองว่านิ้งไม่บอกใคร มีปัญหาเรื่องงานหรือเปล่าคะ?”

“เรื่องส่วนตัวเจ้านายต่างหากครับ ผมถูกสั่งให้ไปหาดอกไม้ ของขวัญ ต้อนรับ...ผู้หญิงคนสำคัญ"

“คุณปภพมีแฟนหรือคะ?”

“ไม่มีครับ แต่ว่า...เอ่อ...คุณปพลไม่แย้มปรึกษาอะไรกับคุณนิ้งเลยหรือครับ”

“ไม่มีเลยค่ะ บอสจะมาปรึกษาอะไรกับนิ้งล่ะคะ”

แน่นอนว่าความสนิทสนมของเธอและเขา ต่อหน้าคนอื่น ก็ถูกขีดไว้แค่เลขากับเจ้านายเท่านั้น

“บอสของเราทั้งสองคน ถูกคุณปณิตาสั่งให้ ชิงตำแหน่งคู่หมั้นกันครับ ดูเหมือนว่าบอสของผมจะจริงจังมาก มาปรึกษากับผมยับเลย โอ้...หุ้นสามสิบห้าเปอร์เซ็นต์ในบริษัทนี่มันหวานหอมมากนะครับ”

“เอ๊ะ...” ตอนนี้หน้าของเธอซีดเผือดลงในทันที วรวงศ์คุยต่อจ้ออย่างติดลม

“บอสน่ะตั้งใจมากว่าจะเอาชนะน้องชายได้ ต้องชิงตำแหน่งมาให้ได้ ท่านพูดติดตลกว่า ถึงแม้ว่าทางนั้นจะมีสปาร์คกันบ้าง เดตกันบ้าง แต่ตอนนี้ท่านจะต้องเป็นตัวจริงให้ได้ครับ”

ตำแหน่งคู่หมั้น

ใคร?

คนที่คุณปณิตาหมายมั่นปั้นมือให้กับลูกชายทั้งสองคน

มันแน่นอนว่าไม่ใช่เธอ...ผู้หญิงในเงาลับที่ไม่มีสถานะอะไรกับปพลเลย