พนันรักมาเฟีย (หื่น)

Sherlina

บท

ตั้งค่า

Chapter 18 :อย่าให้ฉันต้องทำอยู่ฝ่ายเดียว

เมื่อเธอกับไอหน้าคมเดินไปยังโต๊ะอาหารผมจึงหาร้านข้าวร้านนึงแล้วสั่งอาหารให้กับน้องสาวผม

ห้องอาหาร

"พี่เดย์รู้จักเธอด้วยหรอคะ" เธอถามผมในขณะที่ผมกำลังวางจานข้าวไว้บนโต๊ะ

"ถามทำไม"

"ก็เบสเห็นพี่เข้าไปหาเธอนี่คะ" แสดงว่าน้องสาวมองผมตั้งแต่แรก

"ก็แค่รู้จัก"

"จริงหรอคะ เบสว่าไม่มั้ง"

"ก็แล้วแต่เราจะคิด" ผมไหวไล่

"เออเบสพี่อยากให้เราช่วยแสดงละครหน่อย"

"พี่เดย์จะส่งเบสไปแคสงานหรอ"

"ไม่ใช่ เล่นละครตบตาใครบางคน"

"บางคนที่ว่าใช่ผู้หญิงที่สวยๆหรือเปล่านะ"

"เอาหน่าตามๆน้ำพี่ไปก่อนละกัน"

จากนั้นผมก็บอกกับน้องสาวว่าจะต้องแสดงอะไร

ตอนนี้ผมกำลังเล่นบทจู๋จี๋อยู่กับน้องสาว ผมนั่งอยู่ในโซนที่เธอสามมรถเห็นผมกับน้องสาวได้

"พี่เดย์ พนักงานของพี่มองเราสองคนอยู่นะคะ จะเลิกแสดงได้หรือยัง"

"ยัง" ผมบอกน้องสาวในขณะที่สายตาผมคอยมองว่าเธอจะหันมามองผมบ้างหรือเปล่า

"แสดงต่อไป" ผมบอกกับน้องสาว แล้วเราก็สวมบทบาทเหมือนเป็นคู่รักต่อ

"เบสคอยมองผู้หญิงคนนั้นด้วยนะว่าเธอหันมามองพี่หรือยัง" ผมบอกกับเธอ

"มองแล้วค่ะ เบสขอถามอะไรหน่อยสิ" พูดจบน้องสาวก็หันมาหาผม

"ว่า"

"พี่ทำแบบนี้ทำไม"

"ทำอะไร"

"ก็ที่ทำอยู่นี่ไงคะ"

"....."

"พี่กำลังจะเอาชนะเธอ?" น้องสาวผมหรี่ตามองแล้วเขยิบหน้าเข้ามาใกล้ๆ "ว่ายังไงคะ"

"ไม่มีอะไรทั้งนั้น"

"ไม่มีแล้วจะทำแบบนี้เพื่ออะไร"

"พี่ไม่ชอบหน้าไอผู้ชายคนนั้น"

"หึงหรอคะ" ผมนั่งนิ่งไม่ตอบอะไรเธอ

"ชอบเธอละสิ แต่ใช้วิธีเข้าหาแบบนี้ มันจะดีหรอคะ"

"......"

"ตกลงจะบอกน้องสาวคนนี้ได้หรือยังคะ" ผมไม่ค่อยอยากจะบอกอะไรน้องสาวมากนัก เพราะผมรู้ว่าเรื่องที่ทำอยู่มันค่อนข้างเห็นแก่ตัวสำหรับเธอ

"เรามองว่าพี่หึงเธองั้นหรอ" น้องสาวพยักหน้ารัวๆ

"พี่อาจจะชอบเธอแต่ไม่รู้ตัวก็ได้นะคะ" ผมยอมรับว่าตอนที่เจออลินครั้งแรก เหมือนผมกำลังมีความรักอีกครั้ง แต่เพียงเพราะเธอมันปากดี มันเลยทำให้ผมคิดอะไรแย่ๆไปต่างๆนาๆจนมันเลยเถิดมาจนถึงตอนนี้

"กินข้าวไป ไม่ต้องถามอะไรพี่แล้วนะ" น้องสาวส่ายหัวบอกเป็นนัยๆว่ายังไงก็จะถาม แต่ก็ก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อ เชื่อละว่าหิวจริง

บริษัท (เวลา18.00น.)

"เห้อ เลิกงานสักที" ฉันเร่งเก็บของลงกระเป๋าสะพาย เพื่อกลับไปยังคอนโดของตนเอง จะได้รีบไปเก็บเสื้อผ้า เพราะวันนี้ฉันโทรไปบอกยัยเมย์แล้วว่าขอนอนด้วยคราว

"รีบเก็บของไปไหนคะนั่น" พี่ตาลเอ่ยถามฉัน

"ดีใจจะได้ไปนอนกับเพื่อนค่ะ" แต่จริงๆป่าวเลยค่ะ รีบหลบหน้าไอคนลามก เพราะเขาบอกว่าจะมาหาฉันคืนนี้

"ดีใจขนาดถึงกับลนลานเลยหรอเนี่ย"

"หรอคะ" ฉันหันไปถามพี่ตาล แลเวเตรียมสะพายกระเป๋า

"อลิน จะกลับแล้วหรอครับ" คนยิ่งๆรีบๆอยู่นะบอสก็

"ค่ะ อลินไปก่อนนะคะสวัสดีค่ะบอส สวัสดีค่ะพี่ตาล" ฉันรีบยกมือไหว้ทั้งสองคนแล้ววิ่งออกจากแผนกทันที

ลานจอดรถ

#ภายในรถ

เอาละเหยียบให้มิด ซิ่งให้ไวเลยนะลูกแม่ "ฉันบ่นพึมพำกับตัวเองแล้วเอามือลูบไปยังพวงมาลัยรถ ฉันก็รีบเหยียบคันเร่งขับออกจากบริษัทไปทันที

คอนโดอลิน

ฉันที่เพิ่งออกจากลิฟท์มากำลังจะเดินไปยังห้องของตัวเอง แต่เมื่อมองในระยะไกลๆ เหมือนใครกำลังยืนพิงกำแพงรออยู่ที่หน้าห้องของฉัน

ฉันจึงค่อยๆเดินย่องเข้าไปช้าๆ ตอนนี้ฉันน่าจะเดินมาได้ครึ่งทางแล้ว ฉันจึงใช้สายตาหรี่มองไปยังคนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้อง

"ชิบหาย" ไอคนลากมกนั่น มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ซวยแล้วยัยอลิน

ฉันรีบหันหลังกลับไปยังลิฟท์ ก็มีเสียงผู้ชายตะโกนมาจากทางด้านหลัง จะเป็นใครไม่ได้นอกจากเขา

"หยุด" เสียงฝีเท้าจากทางด้านหลังกำลังวิ่งตามฉัน ตอนนี้เหมือนกำลังเล่นวิ่งไล่จับกับเขาอยู่เลย ฉันเร่งกดลิฟท์เพื่อให้ประตูลิฟท์เปิด ดีนะที่ลิฟท์ยะงคงจอดค้างอยู่ที่ชั้นของฉันอยู่

เมื่อประตูลิฟท์เปิดออกฉันก็รีบเข้าลิฟท์แล้วรีบกดปิดทันที

แต่จนสุดท้ายเขาก็ตามฉันมาทัน เขาใช้มือสองข้างแยกประตูลิฟท์ออกจากกัน แล้วลากฉันออกมายังหน้าลิฟท์

"จะหนีทำไม นี่มันคอนโดเธอ"

"แล้วคุณมาที่นี่ทำไม"

"มาตามสัญญา"

"ฉันไปสัญญาอะไรคุณตอนไหนไม่ทราบ"

"ฉันบอกเธอว่าจะมาหาเธอคืนนี้"

"แล้วนี่มันยังไม่ดึกเลยนะ"

"อ้อ ต้องดึกขนาดไหนหรอฉันถึงจะมาหาเธอได้" ะขาใช้คำว่าคืนนี้แต่ไม่ได้บอกเวลาว่าจะมากี่โมง โถ่ยัยอลิน แกลืมไปหรือเปล่าว่าเขาจะเข้าออกงานกี่โมงก็ได้ ฉันเลิกงานหกโมง ถึงคอนโดก็เกือบทุ่ม เพราะเป็นเวลาที่คนเลิกงานรถมันเลยค่อนข้างติด

ฉันเม้มปากแน่นเข้าหากัน วันนี้ฉันไม่ได้จะกลับมานอนคอนโดนะ

"เดินนำไปสิ" ฉันจึงเดินนำหน้าเข้าไปยังห้องของฉันตามคำสั่งเขา แต่นั่น...ประตูหนีไฟ เอาไงดี ซึ่งฉันรู้อยู่หรอกถึงหนีเขาก็หนีไม่พ้นอยู่ดี ด้วยความที่เขาขายาวมือยาวเหมือนเปรตแบบนี้ ส่วนฉันสูงตามมาตรฐานหญิงไทย ไม่เตี้ยแต่ก็ไม่ได้สูงมาก และถ้าได้ยืนเทียบกับเขาละก็ฉันเปรียบเสมือนคนแคระไปเลย

พรึบ~

หมับ

โอเคยอมแพ้แล้ว ฉันหนีไม่ทันเขาหรอก ไม่น่าเลยยัยลิน ขายขี้หน้าชะมัด

"สงสัยอยากให้ฉันอุ้ม"

"ว๊ายยยย" พูดจบเขาก็ยกตัวฉันขึ้นพาดไปที่บ่าเขา แล้วตีก้นฉันดังลั่น

"โอ้ยเจ็บ มาตีก้นฉันทำไม"

"คิดจะหนีฉันทำไม ถึงเธอจะหนีหรือหลบหน้าฉันยังไงเธอก็ไม่พ้นสายตาฉันอยู่ดี"

"มีกล้องวรจรติดอยู่ที่ตัวหรือไงถึงได้คอยตามฉันตลอด"

"คียการ์ดอยู่ไหน"

"ปล่อยฉันลงสิ"

"ปล่อยให้โง่ บอกมา" ทำมาเป็นขึ่นเสียงดุใส่

"ก็ในกระเป๋าหาเอา" ตอนนี้กระเป๋าฉันมาพาดอยู่ที่ไหล่ แล้วมันก็ห้อยไปทางด้านหลังเขา แต่แค่นี้คงไม่ยากสำหรับเขาที่จะหยิบกระเป๋าฉันหรอก เพราะมือยาวอย่างกับเปรต

เมื่อเขาหาคีย์การ์ดห้องฉันเจอแล้ว เขาก็ติ๊ดบัตรเข้าห้องฉันทันที

ตอนนี้เขาอุ้มฉันเข้ามาในห้องแล้วเรียบร้อย....

"ปล่อยสิ" อ่าวไม่ปล่อย อย่าบอกนะ

แกร่ก แกร่ก ~

"นี่เธอล๊อคห้องนอนด้วยหรอ เสียเวลาคนจะเอา"

"อะ อะไรนะ"

เขาไม่ตอบฉันแต่ควานหากุญแจในกระเป๋าของฉันต่อ

ตอนนี้เขาเปิดห้องนอนฉันแล้ว...

ฟรึ่บ~

เขาวางฉันลงเตียงเหมือนเดิม แต่วางเบากว่าเมื่อวาน

"นี่จะ จะทำอะไรถอดเสื้อผ้าทำไม"

"ก็จะเอา มาเพื่อเอา อยากเอา" เขาพูดเน้นกับคำว่า เอา ใส่หน้า ให้ตายเถอะ อยากหาของแข็งมาฟาดให้สลบสักที