Chapter 17 : ทักทายคนเคยๆ

"อลิน ได้ยินผมหรือเปล่า" ฉันสะดุ้งเล็กน้อยเพราะบอสกำลังเรียกชื่อฉันอยู่ ในขณะที่ฉันกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างของไอคนลามกนั่น

"อ่ะ อ่อคะ บอสว่าอะไรนะคะ"

"ดูท่าคุณจะสนใจคุณเดย์นะ มองตามไม่ละสายตาเลย"

"ไม่มีทางค่ะ ที่อลินมองเพราะแค่สงสัยว่าทำไมผู้บริหารอย่างเขาถึงลงมาที่แคนทีนได้"

"ได้ยินคุณพูดแบบนี้ผมก็ค่อยสบายใจ"

"แล้วเมื่อกี้บอสเรียกอลินจะพูดอะไรหรอคะ"

"ไม่มีอะไรหล่ะ คุณจะทานอะไรเดี๋ยวผมไปซื้อให้"

"อุ้ย ไม่ต้องหรอกค่ะบอส เดี๋ยวต่างคนต่างซื้อก็ได้ค่ะ" บอสพยักหน้าให้เล็กน้อยเป็นอันเข้าใจ

(ระหว่างที่ฉันกำลังซื้อข้าว)

"เมียจ๋า" คนที่จะเรียกฉันแบบนี้ มีคนเดียวเท่านั้น ฉันจึงค่อยๆเอี้ยวตัวมาแล้วแหงนหน้ามองไอคนลามกอย่างหาเรื่อง

เขามองหน้าฉันแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ตอนนี้เสียงซุบซิบนินทาก็ดังขึ้น คราวนี้เรื่องของฉันแน่ๆ

ฉันหันไปมองรอบๆตัวพนักงานที่อยู่ที่นี่มองฉันกับคุณเดย์แล้วกระซิบกระซาบ

จนฉันเริ่มทนสายตาที่คนอื่นมองไม่ไหว เลยต้องรีบเดินออกมาจากตรงนั้นทันที

"อ่าวหนู อย่าลืมข้าว" โถ่ป้า เรียกไม่ดูเหตุการณ์ตรงหน้าเลย

"ค่ะ ค่ะ" ฉันจึงหยิบจานข้าวแล้วรีบจ่ายตังให้กับป้าไป

"เดี๋ยว" เขาพูดขึ้น ฉันเลยต้องยืนหยุดแล้วฟังว่าเขาจะพูดอะไร โดยที่ฉันไม่หันไปมองหน้าเขา

จู่ๆฉันรู้สึกถึงอะไรบางใหญ่ที่ด้านล่าง ตอนนี้เขายืนประชิดตัวฉันจากทางด้านหลัง เขาพยายามเอาดุ้นใหญ่ที่มันดันออกมาถูกับก้นของฉัน

"คืนนี้เจอกัน" เขาก้มลงมาแนบชิดกับข้างใบหูแล้วกระซิบอย่างแผ่วเบา

โอ้ยยย ลากมกไม่พัก คืนนี้ฉันอยู่คอนโดไม่ได้แล้วสิ ขอไปอยู่กับยัยเมย์ก่อนได้ไหม จะไปหากี้ก็เกรงใจสามีมันอีก

โอ้ยยย เหมือนสวรรค์ช่วย ฉันเห็นบอสกำลังเดินตรงมาที่ฉัน คงเพราะเห็นว่าฉันกับไอคนลามกยืนอยู่ด้วยกัน

"คุณเดย์ คุณจะทำอะไร" นี่แหล่ะบอส น้ำเสียงที่เคร่งขรึมบวกกับแววตาที่ดุดันอย่างราชสีห์

"ก็แค่ทักทายคนเคยๆเนอะ" ฉันหันไปมองหน้าเขาอีกครั้งแล้วชักสีหน้าใส่ พูดได้สองแง่สองง่ามที่สุด

ฉันจึงหันกลับมาที่บอสแล้วพูดขึ้น "บอสคะเราไปทานข้าวกันเถอะค่ะ" ฉันจึงควงแขนบอสเย้ยหน้าไอคนลามกไปหนึ่งที เดินไปได้ไม่กี่ก้าวฉันจึงหันกลับมาทำหน้าทะเล้นแลบลิ้นใส่เขา

เขาได้แต่ยืนมองนิ่งๆแต่สีหน้าดูก็รู้ว่าหงุดหงิดแค่ไหน แต่แค่ไม่แสดงอาการท่าทางออกมา เพราะพนักงานกำลังยืนมองการกระทำของเขาอยู่

เมื่อเดินมาถึงโต๊ะทานข้าว ฉันจึงปล่อยมือออกจากแขนบอส แล้วนั่งลงยังฝั่งตรงข้าม

"คุณควงแขนผมทำไม" บอสทำหน้าสงสัย ฉันกะแล้วว่าจะต้องถาม

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ทานข้าวเถอะนะคะ จะใกล้เวลางานแล้วด้วย" ฉันตอบบอสแต่สายตามองไปยังจานข้าวแล้วตักอาหารเข้าปาก

"พวกคุณสองคนกำลังเล่นอะไรกันอยู่หรือเปล่า" ฉลาดเกินไปละนะบอส

"เล่นอะไรคะ"

"ช่างมันเถอะ วันนี้เลิกงงานคุณกลับคอนโดเลยไหม"

"คืนนี้ว่าจะไปนอนกับเพื่อนค่ะ คงแวะไปเอาเสื้อผ้ากับของใช้ก่อน"

"หรอ อืม" ตอนนี้บอสกำลังเขี่ยข้าวในจาน ไม่อร่อยหรอ ยังไม่เห็นจะตักเข้าปากเลยแม้แต่เม็ดเดียว

"ข้าวไม่อร่อยหรอคะ" อย่าบอกนะเพราะเรื่องเมื่อกี้ถึงได้มีท่าทางนอยด์ๆ

"....."

"บอสคะ" ฉันเอื้อมมือไปสะกิดที่มือบอสเบาๆ

บอสเงยหน้าขึ้นมามองฉันแล้วพูด "ผมมีหวังไหม"

"หวังเรื่องอะไรคะ"

"ก็...ที่ผมกำลังทำอยู่ตอนนี้" อ่อ ที่บอสกำลังจีบฉันอยู่ บอสนี่ก็แปลก ทำตัวเหมือนคนไม่เคยมีแฟน แต่ฉันก็ยังไม่เคยมีแฟนเป็นตัวเป็นตนเหมือนกัน อย่างมากก็แค่คุยๆ พอมันไม่คลิ๊กกันก็แยกย้าย

"บอสคะ เราเพิ่งจะรู้จักกัน ให้เวลาหน่อยนะคะ"

"คุณไม่ปิดกั้นผมใช่ไหม" ทำไมฉันรู้สึกสงสารบอสจัง นี่คนตรงหน้าใช้คนเดียวกันกับคนที่เจอวันแรกไหมเนี่ย สายตาบอสดูเหมือนกำลังผิดหวัง

"เอ่อ...เอาเป็นว่าค่อยเป็นค่อยไปละกันนะคะบอส"

"ครับ" แล้วจู่ๆบอสก็เหมือนกำลังมองหาใครอยู่ ฉันเห็นสายตาบอสโฟกัสไปยังห้องอาหารที่ไอคนลามกเข้าไปข้างในกลับผู้หญิงที่เขาพามาด้วย

ฉันเห็นไอคนลามกมันนั่งกินข้าวแนบชิดกับผู้หญิงที่เขาพามา ป้อนข้าวให้กันกระหนุงกระหนิง เดี๋ยวจากนี้คงไปป้อนกัยบนเตียงต่อ

เอ๊ะ...แล้วฉันจะไปคิดแทนเขาทำไม จะทำอะไรก็เรื่องของเขา ว่าแต่ถ้าเกิดเขาไปเอากับคนอื่น แล้วจู่ๆมา....โอ้ยไม่อยากจะคิด แล้วฉันดันมาคิดเรื่องลามกพวกนี้ได้ยังไง เห้อ!

"บอสมองคุณเดย์ทำไมคะ"

"ผมอิ่มแล้ว คุณอิ่มหรือยัง" ไม่ตอบคำถามฉันเฉยเลย

"อ่อค่ะ อิ่มแล้ว"

"งั้นไปกันเถอะ ผมไม่อยากอยู่ตรงนี้นาน" อะไรของบอส เป็นคนชวนฉันมาทานข้าวแท้ๆ

ฉันและบอสจึงลุกเดินออกจากแคนทีน โดยที่มือบอสเอื้อมมาจับมือฉันไว้แล้วจูงฉันออกไป

"บอสคะ คนมองหมดแล้ว"

"ไม่แคร์ ผมสนแค่คุณ" แต่ฉันอาย เดี๋ยวคนอื่นก็เอาเรื่องวันนี้ไปนินทากันอีก ฉันละเบื่อจริงๆ

Part เดย์

เพราะอะไรผมถึงรู้ว่าเธอมาที่แคนทีนของบริษัทใช่ไหม จริงๆมันบังเอิญมากกว่า เพราะวันนี้น้องสาวผมมาที่บริษัท น้องสาวที่ว่าจริงๆเธอเป็นรุ่นน้องที่มหาวิทยาลัย เราสนิทกัน เคยคุยๆกันอยู่ช่วงนึง แต่มันก็ข้ามขั้นไปต่อมากกว่านี้ไม่ได้ เราเลยเลือกเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันจะดีกว่า สบายใจกว่า

วันนี้ผมไปรับน้องสาวรุ่นน้องมาจากที่บ้าน เธอบอกว่าอยากมาเรียนรู้งานที่บริษัทเพิ่ม เลยขอให้ผมพามา

"พี่เดย์คะ เบสหิวแล้วค่ะ ที่นี่มีอะไรน่ากินบ้างคะ" เธอเป็นคนกินง่ายอยู่ง่าย ไม่เรื่องมาก

"พี่ก็ไม่รู้หรอก แต่เราไปกินกันข้างนอกก็ได้หนิ"

"ไม่เอาค่ะ เบสขี้เกียจออกไป กินที่นี่แหล่ะ พาเบสไปหน่อยค่ะ หิวจนไส้จะกิ่วแล้ว"

เมื่อผมกับน้องสาวเดินเขามาภายในแคนทีน ผมมองเห็นเธอแต่ไกลๆ "อลิน" ผมเปล่งชื่อเธออกมาเบาๆ แล้วนั่นเธอนั่งอยู่กับไอหน้าคม สงสัยมันคงจะเร่งทำคะแนน แต่ก็แค่พาหญิงมากินข้าวที่นี่ ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น

ก็ดีเหมือนกัน วันนี้มีจังหว่ะเหมาะๆ ผมเลยคิดอะไรดีๆออก เพราะผมจะชวนน้องสาวผมเล่นละครตบตาสักหน่อย

ผมเดินผ่านโต๊ะเธอไป ทำเป็นไม่สนใจไอพัฒน์กับเธอ แต่ปลายตาผมแอบเห็นว่าเธอกำลังมองผมกับเบสอยู่ ซึ่งเบสเดินตามหลังผมมาอีกที

"โห พี่เดย์คะ ร้านอาหารที่นี่เยอะมาก"

"เบสอยากกินอะไร เดี๋ยวพี่ไปซื้อให้ ไปรอพี่ที่ห้องอาหารก่อนนะ" ผมพูดแล้วยกฝ่ามือขึ้นยีหัวเธอ

"พี่เดย์คะ ออฟฟิศพี่มีสาวสวยขนาดนั้นด้วยหรอคะนู่นๆอ่ะ" เบสทำท่าชี้ๆไปทางอลินกับไอพัฒน์

"ก็ไม่เท่าไหร่" ผมตอบน้องสาวออกไป แต่สายตายังคงจับจ้องมองที่เธออย่างไม่คลาดสายตา

"พี่เดย์คะ พี่เดย์" น้องสาวสะกิดเรียกที่ต้นแขนผม

"มองพี่คนสวยหรอคะ ไหนว่าก็ไม่เท่าไหร่" น้องสาวแซวผม

"เดี๋ยวพี่ไปซื้อข้าวให้" ผมเลี่ยงคำถามของน้องสาว

ระหว่างที่กำลังเดินไปซื้อข้าวให้กับน้องสาวรุ่นน้อง ผมเลยเดินเข้าไปทักทายเธอซะหน่อย ตอนนี้ผมยืนอยู่ที่ด้านหลังเธอ ผมจึงโน้มต้วลงแล้วกระซิบไปที่ข้างใบหู

"เมียจ๋า" เหมือนเธอจะตกใจเล็กน้อย แล้วหันหน้ามาคุยกับผม

ผมมองหน้าเธอแล้วยิ้มให้ ตอนนี้พนักงานบริษัทต่างมองมาที่ผมกับเธอเป็นสายตาเดียว ผมไม่สนใจพนักงานพวกนั้นหรอก อยากจะนินทาอะไรก็ตามใจ ไม่แคร์อยู่แล้ว

ในจังหว่ะนั้นเธอกลับแหงนหน้ามองผมอย่างหาเรื่อง

"อ่าวหนู อย่าลืมข้าว" เหมือนเธอจะไม่อยากอยู่ตรงนี้จนเกือบลืมอาหารที่สั่ง เมื่อหยิบจานข้าวไปแล้วเธอก็รีบเดินหันหลังออกไป

"เดี๋ยว" ผมจึงเรียกเธอให้หยุดฟังสิ่งที่ผมจะบอกเธอก่อน ตอนนี้ผมเดินเข้าไปในระยะประชิดแบบตัวแทบจะติดกันแล้วใช้เป้าด้านล่างถูไปมากับก้นเธอเล็กๆน้อยๆ เพราะว่าเธอยืนหันหลังให้ผมอยู่

ผมค่อยๆก้มลงไปกระซิบที่หูเธอเบาๆ "คืนนี้เจอกัน"

เมื่อผมถอยหน้าห่างออกจากข้างหูเธอ ผมเห็นไอพัฒน์มันกำลังเดินตรงมาที่ผมกับเธอยืนอยู่

"คุณเดย์ คุณจะทำอะไร" ไอพัฒน์มองหน้าผมอย่างหาเรื่อง ไอนี่หน้าโคตรดุเลยวะ

"ก็แค่ทักทายคนเคยๆเนอะ" ผมตอบไอพัฒน์แต่สายตามองมาที่อลินตอนนี้เธอหันมาชักสีหน้าใส่ จากนั้นเธอก็เดินควงแขนไอหน้าคมนั่นออกไป

หึ! อยากจะเอาชนะฉันมากสินะ แต่แม่งใจผมตอนนี้มันแอบหงุดหงิดที่เห็นเธอเดินควงแขนไอพัฒน์นั่นโดยที่ไม่แคร์สายตาคนอื่นๆที่มองเธอ แต่กลับผมกลับทำท่าทางรังเกียจไม่อยากจะพูดคุยด้วย

"คืนนี้เธอไม่รอดแน่"