บทที่ 7 อารมณ์ชั่ววูบ

"ฝ่าบาท...ทรงฟังหม่อมฉันก่อนเพคะ ที่หม่อมฉันบอกให้ปล่อยมัน มิใช่เพราะหม่อมฉันคำนึงถึงบุรุษผู้นั้น แต่มันเป็นเพียงสัตว์ตัวหนึ่งที่ไม่รู้ความก็เท่านั้นเพคะ"

น้ำเสียงของถังจื่อหรงสั่นเครือด้วยความตระหนกและตกใจ นางพยายามจะก้าวเข้าไปหาผู้เป็นฝ่าบาทที่ยืนกำคอจิ้งจอกขาวจนมันดิ้นลนลาน หายใจรวยริน ทว่าสายตาของฉินมู่เหยียนในยามนี้กลับมืดดำราวกับคลื่นสมุทรที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง เขาไม่เหลือเค้ารางของฮ่องเต้หมาเด็กผู้ยียวนอีกต่อไป

"เป็นสัตว์ไม่รู้ความ...หรือใจของเจ้ากันแน่ที่ไม่ยอมลืม!"

เขาสบถขึ้นด้วยเสียงเหี้ยม ก่อนจะโยนร่างของไป๋อิ๋งลงกับพื้นอย่างไม่ไยดี จิ้งจอกน้อยส่งเสียงครางด้วยความเจ็บปวด แต่มิอาจหลบหนี เมื่อองครักษ์กู่ หยาง และจ้าวเฉิงรุดเข้ามาในทันทีที่สุรเสียงเฉียบขาดดังขึ้น "เอามันไปมัดไว้ด้านหน้าตำหนัก หากผู้ใดกล้าปล่อยมัน ข้าจะบั่นคอผู้นั้นเสีย!"

"พ่ะย่ะค่ะ"

"ฝ่าบาท อย่าทำเช่นนั้นเลยเพคะ" ถังจื่อหรงถลาลงจากเตียงเพื่อจะตามไป๋อิ๋งไป แต่นางกลับถูกลำแขนแข็งแกร่งคว้าหมับเข้าที่เอวสอบแล้วเหวี่ยงลงบนเตียงจนร่างบอบบางของนางกระแทกกับฟูกนอนจนรู้สึกจุกเสียด

"หาผ้าขาวมาให้ข้าผืนหนึ่ง...แล้วไสหัวออกไปให้หมด หากผู้ใดกล้าเข้าใกล้ตำหนักเสวียนฮวาแม้แต่ก้าวเดียว ข้าจะประหารเสีย!"

ฉินมู่เหยียนตะโกนลั่น เขาเอ่ยปากสั่งให้ขันทีเฒ่าที่ยืนตัวสั่นอยู่หน้าประตูไปจัดการนำบางสิ่งมา เมื่อได้ยินรับสั่งที่ทรงอำนาจ ร่างวัยชราของเขาก็แทบจะกลับมาเป็นหนุ่มอีกครั้ง และวิ่งหายไปจากบริเวณตำหนักอย่างรวดเร็วจนลืมความเหน็ดเหนื่อย

เมื่อผ้าขาวถูกวางลง ขันทีเฒ่าก็รีบรุดถอยห่างออกไป ซ้ำยังปิดบานประตูที่หนักอึ้งให้ปิดลง พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่สลายไปราวกับหมอกควัน ความเงียบที่น่าอึดอัดเข้าครอบงำตำหนัก ฉินมู่เหยียนหยิบผ้าผืนนั้นขึ้นมาฉีกด้วยฟันแหลมคม ก่อนจะพันผ้ารอบฝ่ามือที่ชุ่มด้วยโลหิตจากคมเขี้ยวจิ้งจอกดุร้ายอย่างลวก ๆ ดวงตาคมปลาบยังคงจับจ้องสตรีบนเตียงราวกับราชสีห์ที่จ้องจะฉีกเหยื่อออกเป็นชิ้น ๆ ก่อนที่เขาจะขยับกายเข้าหานางช้า ๆ

ดวงตากลมโตยามนี้สั่นระริกน้อย ๆ เมื่อท่าทีของเขานั้นเปลี่ยนไปจากหมาเด็กที่แสนอ่อนแอ ยามนี้กลับมีดวงตาที่แข็งกร้าวเดือดดาลราวกับหมาบ้า ที่นางไม่อาจจะต้านทานได้ ถังจื่อหรงยังคงพะวงกับไป๋อิ๋งอยู่ไม่น้อย ทว่าเขากลับรวบข้อมือของนางตรึงรั้งกับเตียง แล้วโน้มใบหน้ากดเสียงต่ำราวกับคำรามในลำคอ "มันไม่ตายหรอกน่า"

"ฝ่าบาท...จะทรงทำอันใดเพคะ" ถังจื่อหรงพยายามดิ้นหนี

"ทำในสิ่งที่สามีควรทำกับภรรยาอย่างไรเล่า" เขากดร่างระหงให้นอนราบลงกับเตียง ร่างกายที่กำยำโถมถั่งลงมาจนนางรู้สึกหายใจไม่ออก สองมือแกร่งตรึงข้อมือของนางเอาไว้เหนือศีรษะ ริมฝีปากกดลึกอย่างน่ากลัว "ขิงแก่อย่างเจ้า...เห็นทีข้าคงจะต้องพิสูจน์ให้แจ้งแก่ใจเสียแล้ว ว่าสตรีที่ถูกส่งมาเป็นฮองเฮาข้างกายของข้า จะยังบริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่หรือไม่ หรือว่าแท้จริงแล้วสิ่งเหล่านั้นแหลกสลายด้วยน้ำมือของคนรักไปนานแล้ว!"

เพียะ!

ฝ่ามือเรียวสะบัดให้หลุดจากการพันธนาการ ก่อนจะสาดเข้าที่ใบหน้าคมคายอย่างแรงจนใบหน้าของฝ่าบาทสะบัดไปตามแรง สัมผัสที่แสบร้อนคุกรุ่นขึ้นบนแก้มของฉินมู่เหยียนในทันที ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ หันกลับมามองนางด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น โลหิตสีแดงสดซึมอยู่ที่บริเวณมุมปาก เขายกมือขึ้นเช็ดเลือดช้า ๆ พร้อมกลับยิ้มเยาะ แววตาที่มองนางในยามนี้ดูน่ากลัวจนใจสั่น

"กล้าดีนัก...เดือดดาลมากเลยหรือที่ข้าแตะต้องคนรักของเจ้า"

ยังไม่ทันที่นางจะได้ตั้งตัว ฉินมู่เหยียนก็โน้มใบหน้าลงมาบดขยี้ริมฝีปากของนางอย่างบ้าคลั่ง มันไม่ใช่จุมพิตที่อ่อนหวานเย้ายวนใจ แต่มันคือการลงทัณฑ์ที่เต็มไปด้วยโทสะและแรงหึงหวงที่แม้แต่ตัวของเขาก็มิอาจควบคุม ร่างบางพยายามขัดขืน ดิ้นรน กลีบปากบางเม้มแน่น แต่ผู้เป็นฝ่าบาทกลับบีบปลายคางของนางให้รับรสจูบที่ป่าเถื่อนและร้ายกาจ กลิ่นคาวเลือดจากแผลที่ฝ่ามือ และมุมปากของเขาคละคลุ้งไปทั่วตำหนัก

"ฝ่าบาทอย่าทำกับหม่อมฉันเช่นนี้เพคะ"

ใบหน้าหวานหันหนีด้วยความไม่ยอม หยาดน้ำตาสีใสไหลอาบแก้ม แม้จะรู้ดีว่าการถูกส่งตัวมาเป็นฮองเฮาของเขาย่อมไม่อาจหนีพ้นการร่วมเตียงฉันท์สามีภรรยา แต่ด้วยสภาพอารมณ์ที่ไร้เหตุผลของเขา ทำให้นางไม่ยินดีจะมอบกายแด่ฝ่าบาทที่กำลังคลุ้มคลั่งเช่นนี้

"เจ้ามีสิทธิ์ปฏิเสธข้าตั้งแต่เมื่อใดกัน..."

"หม่อมฉันไม่ได้คิดจะปฏิเสธพระองค์ แต่ต้องไม่ใช่ในยามที่ฝ่าบาทเต็มไปด้วยโทสะเช่นนี้" ดวงตาหงส์จับจ้องพระพักตร์คมคายที่ขึ้นสีแดงก่ำด้วยความโกรธ

"เจ้าก็แค่ประวิงเวลาก็เท่านั้น" ฉินมู่เหยียนกัดฟันแน่น เอ่ยกับนางด้วยเสียงลอดไรฟัน

"หม่อมฉันเปล่าเพคะ"

ปลายจมูกโด่งคมสันแตะไล้ไปตามพวงแก้มอิ่ม เขาค่อย ๆ จูบซับไปตามใบหน้าและลำคอของนาง กลิ่นกายที่หอมเย้ายวนทำให้เขาเกือบไร้สติ ภายในศีรษะเอาแต่ครุ่นคิดว่า หากร่างกายนี้ตกเป็นของชายอื่นมาก่อน เขาควรจะทำตัวเช่นไร จะซ้ำรอยคนผู้นั้นได้จริงหรือ ความคิดไม่ดีมากมายไหลหลั่งในความคิดจนรู้สึกโมโห ทว่าเมื่อสตรีใต้ร่างแน่นิ่งไปเขากลับต้องผละใบหน้าขึ้นมอง

ฮึก

ดวงตาที่เคยงดงามยามนี้ฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำตา นางไม่คิดจะมองสบตากับเขาเลยด้วยซ้ำ ท่าทางที่นิ่งเฉยเหล่านั้นทำให้เขาไม่อาจสงบจิตสงบใจลงได้ สุรเสียงทุ้มจึงเอ่ยถามนางด้วยความดุดัน

"เสียใจนักหรือที่เป็นสตรีของข้า" เขาถอนริมฝีปากออกมาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยวาจาทิ่มแทง "ข้าอยากรู้นัก...ว่าเด็กหนุ่มอย่างข้า จะสู้ชายคนรักรุ่นราวคราวเดียวกับเจ้าได้หรือไม่ ร่างกายนี้จะจำสัมผัสของข้าหรือคนรักของเจ้าได้มากกว่ากัน!"

"เช่นนั้นก็แล้วแต่ใจของพระองค์จะต้องการเถิดเพคะ หม่อมฉันต้องการเพียงให้พระองค์ปล่อยไป๋อิ๋ง..."

น้ำตาของถังจื่อหรงไหลอาบแก้ม นางสะอึกสะอื้นด้วยความอัปยศและความเจ็บปวดที่ถูกเขาดูแคลนถึงเพียงนี้ สตรีที่เคยเข้มแข็งและสุขุม ยามนี้กลับใจสลายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่คิดเลยว่าบุรุษที่นางหวังจะพึ่งพิงในต่างแคว้น กลับเป็นคนเดียวกับคนที่เหยียบย่ำเกียรติของนางอย่างโหดร้ายที่สุด

"หึ ท้ายที่สุด เจ้าก็ยอมเป็นของข้าเพียงเพราะต้องการช่วยเจ้าจิ้งจอกนั่น ถังจื่อหรง เจ้าคงจะรักบุรุษผู้นั้นมากสินะ" น้ำเสียงของเขาแผ่วลง ราวกับนึกเสียใจที่ฮองเฮาของเขายังมีบุรุษอื่นอยู่ภายในใจ

"แล้วแต่ฝ่าบาทจะทรงคิดเถิดเพคะ สุดแล้วแต่ใจของพระองค์ ว่าจะทำกับหม่อมฉันเช่นไร..." ถังจื่อหรงไม่ตอบโต้ใด ๆ นางรู้ดีว่าอารมณ์ของฝ่าบาทในยามนี้ไม่คงเส้นคงวาเท่าใดนัก ไม่ว่านางจะเอ่ยสิ่งใดออกไปก็ย่อมส่งผลร้ายอยู่ดี

ฉินมู่เหยียนมองเห็นหยาดน้ำตาที่ร่วงหล่นนั้น นัยน์ตาของเขาวูบไหวไปชั่วขณะ เมื่อความรู้สึกบางอย่างที่ตีตื้นขึ้นมาในใจ ทว่าทิฐิและโทสะของเขากลับมีมากกว่า ไม่ว่าอย่างไรนางก็ได้ชื่อว่าเป็นสตรีของเขา หากเขาจะมีความสัมพันธ์โดยไร้ซึ่งความรักก็คงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกอันใด กลีบปากหยักบดจูบลงไปอีกครั้งอย่างหนักหน่วง ราวกับต้องการประทับตราความเป็นเจ้าของลงบนทุกอณูในกายของนาง เขามองสตรีที่แหลกสลายอยู่ใต้ร่าง ด้วยสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งค้าง แล้วเอ่ยวาจาที่กรีดลึกลงในใจของถังจื่อหรง

"ข้าไม่ต้องการสตรีที่แปดเปื้อนมาเคียงข้างกาย จำใส่ใจของเจ้าเอาไว้ให้ดี ว่าต่อให้ข้าจะไม่ได้รักเจ้า แต่ข้าก็ไม่ใจดีพอให้เจ้าคำนึงถึงบุรุษอื่น หากเจ้าอยากจะเก็บคนผู้นั้นเอาไว้ในใจ ก็จงเก็บซ่อนมันให้ดี เพราะคนที่จะพินาศไม่ได้มีเพียงเจ้า แต่คนที่เจ้ารักก็ต้องพินาศด้วยเช่นกัน!"