บทที่ 3 สนามอารมณ์ NC+

บทที่ 3 สนามอารมณ์ NC+

“ทำไมเพิ่งกลับ ฉันมานั่งรอเธอสองชั่วโมงแล้ว!!”

ทันทีที่ชนกชนม์เปิดประตูคอนโดเข้ามาก็พบกับเสียงแสบแก้วหูของผู้ชายที่นั่งอยู่กลางห้องเพื่อรอสะสางเอาความกับเธอ

มันคล้ายเป็นภาพที่เคยชินที่มักจะเจอในชีวิตประจำวัน หากเคลย์ตัน วินด์ กลับมาที่นี่แล้วไม่เจอเธอ

ชนกชนม์เรียนอยู่ที่กรุงเทพฯ เป็นนักศึกษาคณะบริหารธุรกิจสาขาการบัญชี ชั้นปีที่ 4

“เธอเลิกเรียนบ่ายสาม นี่มันกี่โมงแล้ว รู้ไหมว่าเวลาฉันมีค่า!”

หากเป็นเมื่อก่อนชนกชนม์คงผวาจนตัวสั่น ไม่ก็วิ่งไปร้องไห้ที่มุมไหนสักมุมในห้องนี้

แต่เพราะอยู่กับเขาจะครบครึ่งปีในอีกไม่กี่วันนี้แล้ว ต่อให้เขาโมโหถึงขั้นขว้างปาข้าวของผ่านหน้าหรือศีรษะเธอไป

ชนกชนม์ก็เชื่อว่าตัวเธอเองจะยืนเฉย ๆ รอให้พายุความโกรธของเขาเบาลง เธอก็จะเดินไปหยิบไม้กวาดมาทำความสะอาดห้อง และทำเหมือนทุกอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้นเช่นเดียวกันกับเขา

“ชนม์มีไปคุยเรื่องทุนกับอาจารย์…” หญิงสาวตอบออกไปก่อนจะถอดรองเท้าผ้าใบออกและหยิบมันเตรียมจะเอาเข้าไปเก็บในตู้รองเท้า

“ฉันบอกกี่รอบแล้วว่าไม่ให้ใส่รองเท้าเน่า ๆ พวกนี้ชอบนักหรือไงเลอะดินเลอะโคลน! เอาออกไปข้างนอกสกปรก!”

มือบางอีกข้างที่กำลังเปิดตู้รองเท้าชักกลับมาก่อนจะไปเปิดประตูห้องแทน เธอวางรองเท้าคู่เก่งไว้ที่ด้านนอกห้อง และพาตัวเองกลับเข้ามาอีกครั้ง

“คุยเรื่องทุนหรือแอบไปคุยกับผู้ชายกันแน่!”

“เรื่องทุนค่ะ”

“อยากได้มากหรือไงทุนห่านั่น ชอบมากหรือไงของฟรี!”

ไร้การตอบกลับจากร่างเล็กที่เดินหายเข้าไปในห้องครัว ร่างสูงหยัดกายลุกขึ้นเดินตามเข้าไปในทันที

“ฉันถามไม่ได้ยินหรือไง! ชอบมากใช่ไหมของฟรี! ถ้าชอบก็มาเอาเงินที่ฉันนี่! อยากไปเรียนมากใช่ไหมอังกฤษเดี๋ยวจะส่งให้เรียนก็ได้ แต่ห้ามทำตัวไร้ศักดิ์ศรีเที่ยวไปขอเงินคนอื่นเหมือนขอทาน! นิสัยพี่ชายเธอเลิกเอามาใช้ได้แล้ว!”

เคลย์ตันระเบิดอารมณ์ใส่หญิงสาว เพราะเขาโทร. หาชนกชนม์หลายสายเธอไม่รับทั้งยังไม่โทร. กลับ

“ชนม์ขอทุนไม่ได้หมายความว่าชนม์ไร้ศักดิ์ศรี และขอร้องว่าอย่าพูดถึงเฮียแบบนั้น…เรื่องมันก็จบไปแล้ว คุณเลิกตั้งแง่กับเฮียได้แล้วค่ะ” คล้ายว่าเป็นประโยคขอร้องแต่เคลย์ตันรู้ดีว่าไม่ใช่ เพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องเดียวที่ชนกชนม์จะไม่มีวันลงให้เขา!

“เธอไม่น่ากล้าพูดว่าตัวเองมีศักดิ์ศรีนะ ลืมอะไรไปหรือเปล่าว่าที่อยู่กับฉันทุกวันนี้ก็เพราะเธอไม่เคยมีศักดิ์ศรีอะไรนั่น!”

แค่คำพูดประโยคเดียวของเคลย์ตันก็ทำเอาชนกชนม์พูดไม่ออกเพราะมันคือเรื่องจริง

“และไม่ต้องมายอกย้อนฉัน ไอ้พี่เหี้ยของเธอน่ะนะ ถ้าไม่มีลี่อินฉันเป่าหัวมันไปนานแล้ว!”

คำพูดของเขาแทงใจดำของเธอ ชนกชนม์เผลอบีบแก้วน้ำในมือ ขอบตาร้อนผ่าว ทุกครั้งที่วนกลับมาเรื่องนี้ไม่มีสักครั้งที่เธอจะทำใจให้ชินได้

“ทำเป็นไล่สอบเอาทุน คิดว่าตัวเองเก่งมากหรือไง! เธอไม่ได้เก่งหรอกนะอย่างมากก็แค่ความจำดี วัน ๆ นอกจากอ่านตำราเรียนพวกนั้นฉันก็ไม่เห็นว่าเธอจะทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันสักอย่าง อ่านมันอยู่ได้ไอ้หนังสือหนา ๆ นั่นระวังจะเป็นบ้า!”

เขาระเบิดคำพูดทั้งยังเท้าเอวมองเธออยู่แบบนั้น ชนกชนม์ช้อนสายตาขึ้นไปมองคนพูด ก่อนจะเทรินน้ำในขวดลงในแก้วด้วยหัวใจที่ด้านชา

แต่เมื่อเธอเงียบกลับกลายเป็นว่าเคลย์ตันเองที่จะต้องทำทุกวิถีทางให้ชนกชนม์พูดกับเขาจนต้องเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาเธอเอง

“ช่วงนี้เป็นอะไรชอบท้าทายฉันมาก! อยากเห็นฉันเป็นแบบนี้ใช่ไหม! ได้!” เขากระชากแก้วน้ำก่อนจะสาดออกไปและเขวี้ยงแก้วในมือลงพื้น

เพล้ง!

การแสดงออกอย่างรุนแรงเอาแต่ใจ ชนกชนม์ชินชากับมันเสียแล้ว แต่เพราะเขาย่างสามขุมเข้ามาคุกคามชนกชนม์จึงเงยหน้ามองเขา เคลย์ตันไม่ทำอะไรมากไปกว่าหายใจแรงใส่

“พอใจหรือยัง! เห็นฉันเป็นแบบนี้พอใจยัง!” เธอมองเขาก่อนจะก้มหน้าลงและหมุนตัวเดินเอาขวดน้ำไปเก็บในตู้เย็น หญิงสาวเม้มริมฝีปากสะกดกลั้นความปวดร้าวที่อยู่ในใจ

เสียงฝีเท้าที่ย่ำเข้ามาใกล้ก่อนท่อนแขนหนักจะสอดเข้ามากอดเอวคอด ริมฝีปากร้อนจัดซุกไซ้เข้ามาบริเวณซอกคอ

เพราะแรงสั่นของไหล่บอบบางกับการสะอื้นที่ไร้เสียงนั่น อารมณ์เดือดดาลของหายวับไปกับตา

“ทำไมฉันโทร. หาแล้วไม่รับ ไม่รู้หรือไงว่าฉันไม่ชอบ”

ชนกชนม์ยืนนิ่งอยู่แบบนั้นจนเมื่อร่างกายเธอโดนกระชากให้หันกลับไปเผชิญหน้า เธอจึงยกมือขึ้นเช็ดหยาดน้ำตาที่ไหลเปรอะเปื้อนลงมา

เพราะเรื่องนี้เขาจะมาเอาเป็นเอาตายกับเธอ...

“ทีชนม์โทร. หาคุณ…คุณยังไม่คิดจะรับเลย แล้วทำไมชนม์ต้องรับสายคุณด้วย” แววตาตัดพ้อที่ส่งผ่านมา เคลย์ตันแค่นยิ้มก้มหน้าลงไปสบตามองแววตาลูกกวางน้อยนั่น

“คิดจะเอาคืนฉัน ถ้าฉันเอาคืนบ้างแน่ใจว่ารับไหวเหรอ”

ฝ่ามือหนาจับล็อกที่ต้นคอของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารินรดผิวแก้ม

“คุณจะมาสนใจชนม์ทำไม…”

“อย่ามาหึงไร้สาระ นั่นคู่ค้าฉัน”

เพราะเขารู้ว่าคนตรงหน้าคิดอะไร ยัยเด็กนี่ก็แค่หึงไม่เข้าเรื่อง มือหนาสอดเข้าไปสัมผัสบั้นท้ายอวบฟอนเฟ้นจนเกิดห้วงอารมณ์

ใบหน้าคมคายซุกไซ้ลงมากับซอกคอ เคลย์ตันกดปลายจมูกกับลำคอขาวผ่อง ขบกัดดูดเม้มจนเกิดร่องรอย

เขามักจะแสดงความเป็นเจ้าของบนเรือนร่างของเธอ

“ชะ ใช่เหรอคะ…ชนม์เห็นเขาลงรูปคุณตั้งเยอะ”

“แล้วเธออยากลงรูปฉันบ้างไหมล่ะ…ถ้าเธอกล้าลงฉันก็จะไม่ถ่ายรูปกับผู้หญิงคนอื่น”

ชนกชนม์ไม่มีทางทำแบบนั้น เพราะทำแบบนั้นไม่ได้ ผู้ชายตรงหน้าคืออดีตคู่หมั้นเก่าของพี่สะใภ้เธอ

เคลย์ตันเป็นคู่หมั้นเก่าของลี่อิน

ลี่อินเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของสรวิช

สรวิชเป็นพี่ชายของเธอ แต่มีศักดิ์เรียงตามลำดับญาติคือน้า นั่นคือน้องชายของแม่

“ถ้าเธอทำไม่ได้ก็อย่ามาทำตัวไร้สาระ วันนี้ฉันเหนื่อยจะตาย แต่ก็มาอยู่กับเธอ…” แพนตี้ตัวบางถูกรูดรั้งออกไป ก่อนท่อนขาข้างหนึ่งจะถูกจับแยกออก

ปากร้อนประกบจูบเข้ามาอย่างดูดดื่ม เรียวลิ้นสากตวัดต้อนเข้ามาในโพรงปากอย่างเชื้อเชิญ เสียงน้ำลายของการแลกลิ้นดังกึกก้องไปทั่วห้องครัว

“ถ้าคุณเหนื่อยก็ไม่ต้องมา…”

“อย่าท้าทายความอดทนของฉันนะชนม์ เธอรู้ดีว่าเวลาฉันมีอารมณ์เธอจะโดนอะไร!” พอได้ยินคำพูดของเขาร่างกายของเธอก็หดเกร็งขึ้น

ดวงตากลมโตมองเขาอย่างตัดพ้อ ก่อนจะเบนสายตามองไปทางอื่น เมื่อลำแขนหนาวาดเอวบางของเธอไปกอดไว้

“ฉันตามใจเธอจนเสียคนจริง ๆ” เคลย์ตันพูดจบและโดยที่ชนกชนม์ยังไม่ทันตั้งตัว จุมพิตเร่งเร้าก็ประกบปากจูบเข้ามาอย่างอุกอาจ

เสื้อนักศึกษาโดนฉีกกระชากอย่างไม่ไยดี กระโปรงพลีตคลุมเข่าถูกถลกขึ้นพร้อมกับนิ้วมือหยาบที่กดใส่เข้ามาในร่องรักที่คับแน่น

“ไม่โดนสามวันแน่นเลยนะ เปิดรับฉันหน่อยสิ ไม่คิดถึงกันเลยหรือไงชนม์”

“เคลย์…ชนม์เจ็บ อึกกก”

เพราะแรงจุ่มจ้วงที่ขยับเข้าออกอย่างเร็วรี่ ไม่นานเธอก็พร้อมสำหรับเขา น้ำสีใสจากร่องรักที่คับแน่นไหลเคลือบนิ้วมือหนาแทบทั้งหมด

“เสียวก็ร้องจะกลั้นไว้ทำไม ฉันชอบมองเธอเสร็จ กระตุกแรงหน่อยสิชนม์ ตอดขนาดนี้จะเสร็จแล้วใช่ไหม”

ชนกชนม์กัดปากกลั้นเสียงครางสะอื้น เธอมองแววตาสีน้ำข้าวที่กำลังหลอมละลายเธอ

ปากหยักร้อนดูดปทุมถันเม็ดเล็กนั่น ก่อนจะละเลงลิ้นร้อนตวัดเลียจนความนุ่มนิ่มแข็งเกร็งเป็นตุ่มไต

ความเสียดเสียวที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ทำให้ร่างกายบอบบางสะบัดร้อนสะบัดหนาว เธอจิกปลายเท้าที่ยืนอยู่บนพื้นก่อนจะสุขสมด้วยนิ้วมือที่เข้าไปในร่างถึงสามนิ้ว

เขากรีดปลายนิ้วถูไถซอกซอนกลีบดอกไม้ฉ่ำแฉะ ชนกชนม์มองเขาด้วยแววตาร่ำร้อง

เคลย์ตันรู้หากเธอไม่ถูกเติมจนเต็ม ก็ไม่มีวันพอ…เขากดปลายนิ้วโป้งบดขยี้จุดเสียวจนเธอครางออกมาดังลั่น

“เคลย์…”

“อยากได้อะไร”

“ยะ อยากได้คุณ”

มุมปากหยักของเขายกขึ้น ก่อนที่ท่อนแขนแกร่งจะสอดรัดร่างเธอเข้ามากอด เคลย์ตันหลอกล่อให้เธอหลงหลุดเข้าไปในรสพิศวาสที่ยากจะถอนตัว

เสียงรูดรั้งของซิปกางเกงที่เขาสวมใส่ มันหลุดออกไปพร้อมกับหัวใจดวงน้อยที่หลุดออกจากร่างของเธอ

ความใหญ่โตเกินมาตรฐานที่ยัดเข้ามาเติมเต็มจนมิดด้าม สอดใส่เข้าออกจนหัวสั่นคลอน แผ่นหลังที่เสียดสีกับแผ่นอกแกร่ง ในท่ายืนที่แนบชิดกันอย่างลึกซึ้ง

ชนกชนม์กัดปากจนได้กลิ่นคาวเลือด สองมือยึดเกาะกำแพงห้องครัวไว้

ตึก! ตึก! ตึก!

เสียงตอกกระแทกใส่ย้ำเข้ามาไม่มีลดละ เขาจับแขนเธอทิ้งไปด้านหน้า และสอดใส่เข้าหาอย่างรุนแรงและลึกซึ้ง

ท้องน้อยของหญิงสาวปวดหน่วง แต่ก็สลับกับความเสียดเสียวไปพร้อมกัน

“อือออ เคลย์”