ตอนที่ 9 ยูทูบเป็นแอปพลิเคชันขี้อาย

ตอนที่ 9 ยูทูบเป็นแอปพลิเคชันขี้อาย

ตื่นเช้ามาก็เช่นเดิม วันนี้เพเนียสก็ได้รับหน้าที่ให้คุมหุ่นยนต์ตัวเล็กเก็บมะเขือเทศลูกที่แดงแล้วเหมือนเดิม เมื่อรู้หน้าที่ดีแล้ว ก็ไม่ต้องมีใครย้ำอะไรกับเขาอีก เดินเข้าโรงเรือนกระจกใสมีฝ้าเกาะเต็มไปหมดพร้อมกับหุ่นยนต์แล้วเริ่มทำงานได้ทันที เหล่าพืชผักสดๆถูกบรรจุลงในลังสีเขียวเข้ม ลังแล้วลังเล่าตามจำนวนผักที่โตจนเก็บได้ จนได้ถึงเวลาออกไปส่งของตามเดิม ซึ่งก็มีพีเนียสและผู้เป็นแม่มาโบกมือลาตามหลังครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเข้าบ้านแล้วแยกย้ายไปพักผ่อน

ก่อนมื้อเย็น เช่นเดิมเพเนียสก็เข้าครัวพร้อมผู้เป็นแม่ วันก่อนๆเขาก็ได้ทำเมนูไข่มาหลายมื้อแล้ว ไม่ว่าจะเป็นไข่เจียวใส่ต้นหอมและแครอท ไข่ลูกเขย ไข่เจียวแบบแผ่นเล็กๆมีความกรอบมากขึ้น ไข่เจียวเพิ่มผักอย่างอื่นๆ ไข่เจียวเพิ่มหมูสับ ไข่เจียวเพิ่มกุ้ง เพิ่มเนื้อปูสีขาวแน่นๆ ซึ่งล้วนเป็นสารพัดไข่เจียวเลยก็ว่าได้ ถือได้ว่าเป็นการฝึกปรือการทำเจียวไข่ของเขาเลยทีเดียว เช่นนั้นแล้ววันนี้เขาเลยเว้นเมนูไข่ๆไปก่อน ก่อนที่ทุกคนจะเอียนความอาหารเมนูไข่ของเขา เลือกทำอย่างอื่นที่พอจะทำได้แล้วไม่ยุ่งยากนักแทน

เริ่มแรก เพเนียสค้นหาวัตถุดิบต่างๆที่ต้องใช้จากตู้เย็นออกวางเรียงรายบนเคาน์เตอร์ครัว มีหมูสันใน พริก กระเทียม(ไร้เปลือก) คะน้า สะระแหน่ และเครื่องปรุงอย่างน้ำตาล น้ำปลาที่พอจะมีความคล้ายกับที่ดาวโลกเป็นผลิตภัณฑ์มาจากดาวดวงอื่นที่เนื้อที่ส่วนใหญ่เป็นทะเล

“วันนี้จะทำเมนูอะไรหรือลูก” เพเรน่าเห็นลูกนำของออกมาจึงเอ่ยถาม วันนี้ไม่มีไข่แฮะ ส่วนเธอเองก็เตรียมจะทำอาหารสังเคราะห์แล้วเช่นกัน โดยในทุกๆมื้อเธอจะทำอาหารสังเคราะห์แบบเหลวเพื่อที่จะได้กินแบบสดใหม่ แล้วเหลือส่วนหนึ่งไว้ทำแบบแห้งไว้กินมื้อถัดไป ฉะนั้นแล้วทุกๆมื้อก็จะมีทั้งแบบเหลวและแห้งกรอบ(จะได้เป็นคนละรสชาติด้วย)

“หมูมะนาวครัว” เพเนียสตอบ

“มีอะไรให้แม่ช่วยไหมลูก” เพเรน่าถามอย่างกระตือรือร้น การได้ช่วยลูกชายทำอาหารก็เป็นการฝึกของเธอด้วยเช่นกัน เพราะอย่างไรงานของเธอก็แค่จัดของล้างให้สะอาดแล้วเอาเข้าเครื่องบดปั่นแค่นั้น มันทำให้เธอสามารถทำอาหารอื่นๆได้นอกจากปลาทอดแล้ว แล้วที่ผ่านมาไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยลองทำอย่างอื่นนะ เธอก็เคยลองแล้ว อย่างเปลี่ยนจากปลาทอดเป็นหมูทอดแต่มันกลับแห้งเหนียวรสชาติแย่กินไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แล้วก็ยังมีลองอย่างอื่นอยู่อีกหลายครั้ง แต่สุดท้ายก็เลิกไป เพราะเธอก็ไม่ได้มีเวลามาทำแค่อาหารหรอกนะ งานในสวนก็ยังมีรออยู่ ซึ่งจะพูดให้ถูกก็คือหัวเธอไม่ค่อยจะมีจินตนาการในการจับคู่การเข้ากันได้ของวัตถุดิบนั้นเอง ซึ่งก็เหมือนกับคนอีกมากมายหลายแสนล้านในสหพันธรัฐเซเรนิออสนั่นแหละ

“งั้นก็ แม่ช่วยหั่นหมูให้หน่อยแล้วกันนะครับ หั่นตามแนวขวางให้หนานิดหน่อย” เพเนียสรีบแบ่งหน้าที่ให้ทันที ซึ่งมีเนื้อหมูสันในอยู่หนึ่งชิ้นน่าจะประมาณ 500 กรัมได้ เขาลองทำให้ดูก่อนสองชิ้นแบบตามที่ดูมาในคลิป ซึ่งคนเป็นแม่ก็พยักหน้าเป็นอันว่าเข้าใจแล้ว

ส่วนเพเนียสก็มาทำส่วนที่ยากที่สุดอย่างน้ำราดหมูมะนาว เขานำเครื่องบดขนาดเล็กที่ไม่ค่อยได้ใช้งานออกมาเนื่องจากมันบดได้ทีละน้อยและไม่มีฟังก์ชั่นเหมือนเครื่องบดอาหารสังเคราะห์เช่นมีระบบทำให้สุก มันจึงไม่ค่อยถูกใช้งาน แต่จริงๆแล้วที่เขาดูมาในคลิปใช้สิ่งที่เรียกว่าครกในการโขลกบดแต่ที่บ้านไม่มีเลยใช้ที่บดไปก่อน นำกระเทียมและพริกในปริมาณเท่าๆกันใส่ลงไป ก่อนจะเปิดเครื่องบดให้เกือบละเอียดตามที่เห็น เนื้อพริกกับกระเทียมเล็กละเอียดลงมากถูกเทลงในชาม หันไปเทน้ำร้อน(ที่เย็นลงบ้างแล้ว)จากกาที่ต้มทิ้งไว้ประมาณหกช้อนลงในถ้วยอีกใบก่อนจะใส่น้ำตาลลงไปสามช้อน ตามที่ดูมาการทำน้ำเชื่อมแบบง่ายๆก็ยังมีหลายสูตร ทั้งน้ำต่อน้ำตาล เป็น 1:1 หรือ 1.5:1 หรือไม่ก็ 2:1 ซึ่งเขาเลือกใช้แบบสามเพราะเดี๋ยวมันจะหวานไป ถ้าไม่พออย่างไรค่อยผสมน้ำเชื่อมเพิ่มก็ได้

เมื่อได้ส่วนทำผสมน้ำราดครบแล้ว เพเนียสก็เติมน้ำมะนาว น้ำปลา น้ำเชื่อม อย่างละเท่าๆกันลงในชามที่มีพริกและกระเทียมบดอยู่ คนในเข้ากันอีกเล็กน้อย ใช้ช้อนตักขึ้นมาชิมนิดหน่อย

“คล้ายๆกับน้ำปลาพริกเหมือนกันนะเนี่ย” เพเนียสว่าเมื่อได้ชิม ก็แน่ล่ะก็ใช้ของเหมือนกันเป๊ะแบบนี้ แต่พึ่งรู้ว่าพอบดกระเทียมและพริกแล้วจะทำให้รสชาติดีขึ้น

“แม่ครับ ลองชิม” ไม่แน่ใจในรสชาตินัก เขาเลยให้ผู้เป็นแม่ช่วยชิมอีกแรง รสชาติถูกปากหลายคนย่อมดีกว่า

“อืม ก็พอได้แล้วนะลูก แต่เพิ่มมะนาวอีกสักนิดก็น่าจะดี แต่แม่แล้วแต่ลูกแล้วกัน” เพเรน่าเมื่อได้ชิมจึงออกความเห็น รสชาติเปรี้ยวหวานเค็มมีความใกล้เคียงกันแล้ว แต่ถ้าเพิ่มเปรี้ยวอีกนิดๆก็น่าจะเข้าท่า ใช่หรือไม่ แต่ก็แค่ในความคิดของเธอล่ะนะ

“ครับ ผมก็ว่างั้น” เพเนียสพยักหน้ายิ้มอย่างเห็นด้วย ก่อนจะเพิ่มน้ำมะนาวลงไปอีกนิดหน่อยเป็นอันเสร็จในส่วนน้ำราด จริงๆในสูตรที่เขาจดไว้ก็บอกไว้อยู่ว่าสัดส่วนน้ำมะนาวเยอะกว่า แต่เขาก็อยากลองในปริมาณเท่าๆกันก่อนว่าจะเป็นเช่นไร

เมื่อได้น้ำราดแล้วก็พักไว้ก่อน เพเนียสมาเริ่มหั่นผักอย่างคะน้า เขาไม่เคยหั่นแบบที่ในคลิปสอนเลย เพราะถ้าไม่ชิ้นใหญ่จนเกินไปก็ยัดๆใส่เครื่องบดได้เลย แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน เขาต้องหั่นให้ได้แบบนั้น คะน้าต้นใหญ่ใบน้อยแบบในวิดีโอคลิปซึ่งจะใช้แค่ส่วนต้น ส่วนใบนั้นไม่ต้องห่วงเขาเอาให้แม่ใส่เครื่องทำอาหารสังเคราะห์ไปแล้ว ปลอกเปลือกส่วนที่แข็งออกแล้ว ก็หั่นเฉียงๆให้มีความหนาเล็กน้อย กะง่ายๆหนาประมาณกับมีดที่เขาใช้นี่หละ ทำแรกๆอย่างไรก็ไม่เท่ากันอยู่แล้ว แต่เขาก็ตั้งใจที่สุดแล้ว ทั้งความเฉียงของผักหรือขนาดของผัก ถึงจะไม่ได้สวยงามนัก แต่ก็ให้นึกไว้ว่านี่ครั้งแรก และทำกินเอง ซึ่งพอได้แล้วเขาก็เอาไปแช่น้ำแข็งไว้เพื่อความกรอบ

“หมูนี่ทำยังไงต่อลูก” เพเรน่าก็เช่นกัน ตั้งใจหั่นหมูให้ได้เท่าๆกันไม่ต่างจากคนเป็นลูก เมื่อเสร็จแล้วเธอถึงถามออกมา

“เอาไปลวกให้สุกครับ เดี๋ยวผมทำต่อเอง” เพเนียสว่า ก่อนจะเริ่มลงมือต่อทันที หม้อใบพอดีไม่เล็กไม่ใหญ่บรรจุน้ำอยู่เกือบครึ่ง ถูกตั้งบนเตา ผ่านไปแค่หนึ่งนาทีน้ำก็เดือดได้ที่แล้ว ก่อนที่จะนำหมูลงไปลวกให้พอสุก เพเนียสก็นำกระเทียมสองกลีบที่ใช้มีดบุบพอแตกใส่ลงไป เติมเกลืออีกเล็กน้อย ยืนรออีกหนึ่งนาทีให้พอกลิ่นกระเทียมออกเพื่อดับกลิ่นคาวหมูได้บ้าง เขาก็นำหมูที่หั่นไว้แล้วเทลงไป พอหมูเริ่มเปลี่ยนจากสีชมพูเป็นขาวทั้งชิ้นดีก็รีบใช้กระชอนที่คล้ายกับทัพทีแต่ใหญ่กว่าและมีรูกลมเล็กๆกระจายอยู่จนเต็มพื้นที่ตักขึ้นทันที เพราะ Tips ก็มีบอกไว้ว่าถ้าอยากให้หมูนุ่มโดยที่ไม่ต้องหมักก็คืออย่าลวกหมูนานนั่นเอง ก่อนหน้านี้ในครัวเขาไม่มีสิ่งที่เรียกว่ากระชอนไว้ใช้ แต่เขาเห็นหลายคลิปแล้วที่มีการใช้กระชอนหรือพวกตะแกรงพักอาหาร แล้วเขาก็เห็นว่ามันมีประโยชน์จริงๆเลยทำมันขึ้นมา โดยใช้เครื่องขึ้นรูปโลหะขนาดเล็ก ดีที่บ้านเขามีเครื่องขึ้นรูปที่ว่านี้อยู่ มันมีขนาดพอๆกับตู้เย็นแบบหนึ่งประตู ที่ใช้ขึ้นรูปงานชิ้นเล็กและไม่ละเอียดได้ดี และใช้กับสาร(พวกโลหะ)ขึ้นรูปได้หลายตัว ยกตัวอย่างที่บ้านเขาขึ้นรูปมาก็เช่น ช้อน ส้อม ทัพพี กิ๊ฟติดผมแบบเรียบของเพเรน่า พลั่วพรวนดิน เป็นต้น

และสุดท้ายก็ได้ทำการประกอบส่วนต่างๆเข้าด้วยกัน จานวงรีใบใหญ่ถูกวางเต็มไว้ด้วยก้านคะน้าสีเขียวอ่อนแช่เย็นจนกรอบ ชั้นต่อมาเรียงรายไปด้วยชิ้นเนื้อหมูสีขาวลวกสุกกำลังดีแต่รสชาติจืดๆตามที่แอบหยิบชิมดู ราดด้วยน้ำราดรสชาติกลมกล่อมที่ชิมยืนยันแล้วลงไปจนชุ่มเนื้อหมูชิ้นพอดีน่ากิน ตกแต่งหน้าตาเพิ่มด้วยกระเทียมฝานบางๆและใบสะระแหน่เล็กน้อยให้สวยงามและเพิ่มกลิ่นหอมชวนกิน วันนี้เพเนียสก็พึงพอใจกับอาหารที่เขาทำอีกวันหนึ่งแล้ว ถ่ายภาพเก็บไว้อีกสองสามภาพเป็นอันเสร็จเรียบร้อย

“เออ ว่าแต่เราเอาสูตรทำอาหารพวกนี้มาจากไหนเหรอ พี่ว่าจะถามหลายครั้งแล้วแต่ก็ลืม” ระหว่างกินข้าวมื้อเย็นกับเมนูข้าวสวยหอมๆและหมูมะนาวคะน้ากรอบที่หอมน่ากินมากกว่า และที่ขาดไม่ได้ก็คืออาหารสังเคราะห์โฮมเมดนั่นเอง อ้อแล้วก็น้ำข้าวโพดสีเหลืองอ่อนกลิ่นหอมๆด้วยอีกแก้ว

“อ้อ มาจากยูทูบครับ” เพเนียสตอบพี่ชายหลังจากกลืนข้าวในปากจนหมด

“ยูทูบ คืออะไรหรอ” พี่ชายที่นั่งอยู่ข้างกันถามออกมาอย่างสงสัย คำๆนี้เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย หรือว่าเขาจะอยู่ดาวบ้านนอกไปจริงๆ

“มันคือแอปพลิเคชันหนึ่งครับ เป็นของดาวโลก นี่เดี๋ยวผมเปิดให้ดู” เด็กหนุ่มว่าแล้วเข้าแอปพลิเคชันที่ว่าพร้อมเปิดภาพโฮโลแกรมให้พี่ชายดูและเห็นชัดๆทันที เขามีหลายอย่างอยากจะให้พี่ชายได้ดูด้วยกันด้วยนะ มีสอนสิ่งต่างๆมากมายเลย แม้แต่ตัวเขาทั้งชีวิตนี้ก็ไม่อาจดูได้หมดหรอก

“ไหนล่ะ”

“ก็นี่ไงเปิดแล้วไง หน้าหลักก็จะมีหลายหัวข้อหลายช่องให้เราเลือกเข้าไปดูด้วย มีทั้งเพลง การ์ตูน ทำอาหาร ทำสวน สัตว์เลี้ยง เกม” เพเนียสว่าแล้วใช้นิ้วเลื่อนอากาศตรงหน้าขึ้นๆลงๆให้พี่ชายดู

“พี่ไม่เห็นอะไรเลย” แต่คนเป็นพี่กลับส่ายหัวไปมาพร้อมหน้าที่ย่นคิ้วลงอีกนิดหน่อย เพราะคิดว่าน้องชายกำลังแกล้งตัวเองเข้าแล้ว

“จะไม่เห็นได้ยัง ก็นี่ไงผมกำลังเปิดให้ดูอยู่”

“นายกำลังแกล้งพี่แล้วเพเนียส” คนพี่ก็ยืนยันว่าออกมาเสียงเข้ม จนเพเนียสต้องหันไปมองหน้าพี่ชายอย่างสงสัย เขาไม่ได้แกล้งหรือหลอกอะไรเลยนะ ก็เห็นๆอยู่ว่าเขากำลังเปิดแอปพลิเคชันนี้อยู่ แล้วทำไมพี่ชายถึงไม่เห็น

“แล้ว แล้วตอนนี้พี่เห็นผมเปิดอะไรอยู่ล่ะ”

“กล้องนะสิ ตอนนี้พี่เห็นแค่นายกับหน้าตัวเองเนี่ย”

“ฮะ!!” เพเนียสว่าออกมาอย่างตกใจ เขาไม่เห็นแบบที่พี่ชายว่าเลยนะ

“ให้พ่อกับแม่ดูก็ได้ ว่าพี่พูดจริงไหม” เพวิสว่าออกมา เพื่อยืนยันว่าเขาพูดจริงและกำลังโดนน้องชายกลั่นแกล้งเลยหาแนวร่วมอีกหน่อย

“ใช่นะลูก นี่มันเข้าโหมดถ่ายภาพไม่ใช่หรือ” และคนเป็นแม่ก็ว่าออกมา เช่นเดียวกับผู้เป็นพ่อที่ก็พยักหน้ายืนยันอีกเสียง

“จะเป็นอย่างนั้นไปได้อย่างไง ก็” เพเนียสถึงกับยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ ที่ผ่านมาเขาเห็นภาพหลอนไปเองอย่างนั้นหรือ แล้วที่เขาทำอาหารออกมาได้จริงๆนี่ล่ะคืออะไรกันแน่

“แล้วดาวโลกที่ว่าคืออะไรกันพี่ไม่เห็นได้ยินเลย ค้นหาดูก็ไม่เจอ แล้วแอพที่ชื่อยูทูบก็ไม่มี” แล้วก็คนเป็นพี่อีกนั่นหละที่เอนภาพโฮโลแกรมจากคอนโทรลแบนด์ของเขาให้น้องชายดู ว่าคำที่พึ่งพูดออกมาเขาหาไม่เจอสักอย่าง หรืออาจจะเป็นเพราะคอนโทรลแบนด์หรือสิทธิของเขาสามารถเข้าถึงข้อมูลได้แค่เท่านี้นะ แต่เป็นไปได้หรอก ระดับของเขาน่านะสูงกว่าผู้เป็นร้องชายด้วยซ้ำไม่ใช่หรือ แต่เขาก็ได้แต่เก็บคำถามนี้เอาไว้ในใจไม่ได้ถามออกไป ตอนนี้เขาก็อยู่ในระดับ Gold+ เอง คงอีกสักสามถึงห้าปีจึงจะได้ไปถึงระดับ Platinum