บทที่ 2 ไตรสามภพ

ร่างสูงโปร่งค่อยๆ ก้าวขาลงจากรถคันสีดำราคาหลายสิบล้าน ก่อนจะหันไปเปิดประตูด้านข้างคนขับพร้อมจูงมือคนข้างกายเข้าบ้านไปด้วยกัน

ไตร นักธุรกิจหนุ่มรูปงามผู้เป็นที่หมายปองของเหล่าหญิงสาว ไม่เพียงแต่หน้าตาที่ไร้ที่ติเท่านั้น ชื่อเสียงการบริหารก็ไม่เป็นสองรองใคร

ตอนแรกที่ชายหนุ่มเปิดตัวแฟนสาวก็ทำเอาชาวเน็ตทั้งหลายต่างอึ้งที่ผู้ชายแสนเย็นชาขนาดนี้มีแฟน แต่เมื่อช่วงเดือนสองเดือนที่ผ่านมา ไตร ไตรพิภพก็ได้ตกเป็นข่าวใหญ่ไม่เว้นแต่ละวันในเรื่องการคบหากับผู้ชาย ทั้งข่าวซุบซิบและข่าวเดตจนตอนนี้เป็นกระแสอย่างมากในโลกอินเทอร์เน็ต

“เจ้าไตร! แกหยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ” ประมุขของบ้านออกคำสั่ง เมื่อเห็นเจ้าลูกชายตัวดีเดินจูงมือชายหนุ่มแปลกหน้าเข้าบ้าน ‘อาทิตย์นี้เจ้าไตรพาคนอื่นเข้าบ้านมาแล้วสามครั้ง มันน่าจริงๆ ไม่ไว้หน้าพ่อเลยสักนิด’

“อะไรพ่อ” ร่างสูงแกร่งที่กำลังก้าวขาขึ้นบันไดชะงักก่อนจะหันมาหาพ่อสุดประเสริฐด้วยแววตานิ่งๆ ไม่สะทกสะท้าน

“ฉันมีเรื่องจะคุยกับแก ส่วนนายออกไปก่อน” ท่านไพศาลปรายตามองคนข้างกายลูกชาย

ชายหนุ่มข้างกายเขาทำท่าจะผละออกแต่ไตรก็คว้าข้อมือแกร่งไว้ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำที่ทำให้คนเป็นพ่อถึงกับหัวร้อน

“คุณไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นแหละ รอผมบนห้องนะครับ เดี๋ยวผมขึ้นไปหา” พูดจบลูกชายตัวดีก็กระตุกยิ้มให้ท่านไพศาล

“ครับ” ชายหนุ่มรูปร่างอ้อนแอ้นหันมายิ้มหวานให้ก่อนจะเดินขึ้นห้องไปตามคำสั่งของไตร

“แกนี่มัน!!” ท่านไพศาลขึ้นเสียงอย่างอารมณ์ไม่ดีก่อนเดินนำเจ้าลูกชายไปคุยในห้อง ไตรยักไหล่อย่างไม่สนใจขณะเดินตามไป

ในห้องทำงาน

พอเข้ามาในห้องชายวัยกลางคนก็นั่งลงบนเก้าอี้ทำงานของตนก่อนจะสวมแว่นสายตาพร้อมมองไปที่ลูกชายของตนด้วยท่าทางจริงจัง

“แกต้องแต่งงานกับหนูกิ่ง”

“ไม่ ผมไม่แต่ง” ร่างสูงตอบกลับแทบจะทันที

“ฉันไม่ได้ถามความเห็นแก แต่ฉันบังคับแก”

“ไม่ พ่อก็รู้ว่าผมชอบผู้ชาย” ชายหนุ่มมองคนตรงหน้าด้วยสายตายากจะคาดเดา หาข้ออ้างมากมายมาขัดการแต่งงานครั้งนี้

“เพราะฉันรู้ไง ฉันถึงจะให้แกแต่งงานกับหนูกิ่ง”

“กิ่งเขาตกลงแล้วหรือ” ภาพเด็กหญิงตัวน้อยๆ ถักผมเปียคอยวิ่งตามเขาผุดขึ้นมาในหัว รอยยิ้มที่แสนสดใสกับดวงตาที่เปล่งประกายยามเธอมองมาทำเอาเขาเองก็แอบยิ้มตอบไปไม่รู้กี่ครั้ง

“อืม กิ่งตกลงแล้ว” ท่านไพศาลลอบยิ้มอยู่ในใจเมื่อเห็นท่าทีลังเลของลูกชาย

“ไม่ ยังไงผมก็ไม่แต่ง พ่อไม่มีสิทธิ์มาบังคับผม” ไตรพูดจบก็เตรียมจะหันหลังหนี ทว่าก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินประโยคต่อมา

“ถ้าแกไม่แต่ง ฉันจะปลดแกออกจากตำแหน่งท่านประธาน แล้วมรดกทั้งหมดฉันจะยกให้การกุศลทั้งหมด ส่วนแกก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพ่ออีก” ท่านไพศาลยื่นคำขาดด้วยสิ่งที่เป็นจุดอ่อนของไตรทั้งหมด ‘มรดกที่พันตราทิ้งเอาไว้ให้ก่อนเธอจะเสีย คนอย่างเจ้าไตรมันไม่ยอมให้ใครเอาบริษัทของแม่มันไปหรอก’

“คุณไพศาล!” ไตรถึงกับถอนหายใจฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ ก่อนจะหันมาจ้องหน้าพ่อเขม็ง ‘ถ้าแม่ยังอยู่นะ พ่อไม่มีสิทธิ์มาบังคับเขาหรอก’

“แกไม่ต้องมาเรียกชื่อฉัน สรุปแกจะแต่งหรือไม่แต่ง”

ชายหนุ่มหลับตาลงก่อนจะนับหนึ่งถึงสามในใจแล้วตัดสินใจเอ่ยออกมา

“แต่งก็แต่ง!” เขาจะไม่ยอมให้พ่อเอาสิ่งที่แม่สร้างขึ้นกับมือไปให้คนอื่น กว่าแม่ของเขาจะสร้างมาได้ถึงขนาดนี้ต้องลำบากมาตั้งเท่าไร

“พูดง่ายๆ อย่างนี้แต่แรกก็จบแล้ว” คนเป็นพ่อเดินไปตบไหล่ลูกชายอย่างสบายอารมณ์ก่อนจะกระซิบข้างหูเบาๆ

“เดี๋ยวพรุ่งนี้เราไปสู่ขอกิ่งกันนะ ฉันรีบ” ท่านไพศาลทิ้งข้อความไว้แค่นี้ก่อนจะเดินออกไป ทิ้งให้ชายหนุ่มยืนกำมือแน่น ดวงตาฉายแววไม่พอใจที่ถูกบังคับ

เขาเห็นกิ่งมาตั้งแต่เล็ก เอ็นดูเธอเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง ถึงแม้จะรู้ว่าเธอคิดอย่างไรกับเขาแต่เขาก็ไม่เคยคิดมากกว่านั้นเลยสักครั้ง

ชายหนุ่มนั่งคิดกับตัวเองสักพักก่อนจะเดินขึ้นไปหาคนที่รอเขาอยู่บนห้อง

กลางดึก

“ณิ ณิ ณิอย่าทิ้งผมไปณิ อย่า!!!” ชายหนุ่มตะโกนสุดเสียงก่อนจะตกใจสะดุ้งตื่นจากความฝัน

‘นี่มันกี่ครั้งแล้วนะที่เขาฝันแต่เรื่องเดิมๆ’ ภาพในอดีตที่แสนเจ็บปวดฉายขึ้นมาซ้ำๆ ราวกับไม่มีวันจบสิ้น

“เฮ้ออออ” ชายหนุ่มถอนหายใจยกมือกุมขมับท่าทางเคร่งเครียดก่อนจะล้มตัวลงนอนเข้าสู่ห้วงนิทราไปอีกหน ต่างกับหญิงสาวอีกคนที่กำลังนอนดิ้นไปดิ้นมาบนเตียงนุ่มอย่างนอนไม่หลับ ด้วยตื่นเต้นกับสิ่งที่อีกไม่นานจะเกิดขึ้น

‘ไม่รู้ว่าป่านนี้พี่ไตรจะรู้แล้วหรือยังนะ’

เธอยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอจะได้แต่งงานกับพี่ไตรจริงๆ ถึงแม้จะเคยแอบคิดเอาไว้บ้างแต่ก็ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นจริง คงเป็นโชคชะตาของเธอสินะที่มีโอกาสได้เข้าใกล้คนที่รัก เธอจะใช้โอกาสนี้ทำให้พี่ไตรหันกลับมามองผู้หญิงให้ได้ เดิมพันรักครั้งนี้เธอต้องชนะ

“พี่ไตรเตรียมตัวดีๆ นะคะ น้องกิ่งดุนะ” หญิงสาวอมยิ้ม จินตนาการว่าหลังแต่งงานเธอจะทำอะไรกับพี่ไตรบ้าง ก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราไป