บทที่ 10 แบ่งหน้าที่ทำงานบ้าน

หลังจากบ่นแม่สามีไปเวินจื่อหนิงจึงกลับเข้ามานั่งในห้องนอน เธอกำลังคิดว่าพรุ่งนี้ต้องทำอะไร ตอนนั้นหลิวสวี่ซานกลับเข้ามาตามหลัง สีหน้าของเขาตึงกว่าปกติ แต่ไม่ได้ทำให้เวินจื่อหนิงหวั่นไหว

ระหว่างเตรียมฟูกพร้อมนอน ปากเอ่ยถามสามี“ทำไม อายเหรอ?”

“ทั้งที่คุณรู้ว่าผมต้องอาย แต่ยังสั่งให้ผมไปซักผ้า ของพ่อแม่ผมจะไม่ว่าเลย นี่ของภรรยานะ จื่อหนิงอย่าทำให้ผมหมดความอดทน”

“ฉันก็เริ่มหมดความอดทนกับคุณแล้วเหมือนกัน ถ้างานบ้านมีแต่ผู้หญิงทำ แล้วผู้ชายสามารถทำงานหาเลี้ยงครอบครัวคนเดียวได้ไหม อย่าคิดว่าส่งเงินมาให้บ้านหลิวแล้วมันจะจบ สุดท้ายทุกคนก็เท่ากัน”

“...”

“บางทีคุณคงถูกพ่อแม่ยกขึ้นเหนือศีรษะและเลี้ยงลูกชายเหมือนทองคำ จนหลงลืมไปว่าลูกชายหรือลูกสาวล้วนเป็นลูกเหมือนกัน ผู้ชายทำงานนอกบ้าน ผู้หญิงทำงานในบ้านและยังต้องไปทำงานนอกบ้านอีก มันเท่าเทียมกันไหม”

“ผู้หญิงต้องช่วยสามีหรือเปล่า”

“ใช่ แล้วสามีช่วยผู้หญิงไม่ได้ใช่ไหม ถ้าคุณแยกบ้าน เอาเงินเดือนของคุณมาให้ฉันทั้งหมด ฉันจะทำงานบ้าน ทำอาหาร และทำทุกอย่างให้คุณเลย แล้วมารอดูกันว่าแค่การทำงานของสามีคนเดียว ฉัน หรือลูกในอนาคตคุณจะดูแลไหวหรือเปล่า”

“แยกบ้าน?” นี่ไม่ใช่สิ่งที่หลิวสวี่ซานคิดเลยสักนิด การแยกบ้านจะเกิดขึ้นหลังลูกในบ้านแต่งงานกันหมด หรือพ่อแม่จากไปพวกเขาจึงจะแยกบ้าน

และถ้าเป็นอย่างนั้นจริงในฐานะลูกชายคนโต เขาต้องเลี้ยงพ่อแม่ เงินเดือนสุดท้ายต้องอยู่กับแม่เขาอยู่ดี เป็นไปไม่ได้ที่เวินจื่อหนิงจะเป็นคนถือเงิน

“ทำไม่ได้น่ะสิ งั้นก็หุบปากคุณไปเลย”

“...”

เวินจื่อหนิงขึ้นไปบนเตียงเตาแล้วขยับเข้าไปด้านใน ดึงผ้าห่มมาคลุมศรีษะก่อนพลิกตัวหันหลังให้สามีที่นิ่งอึ้งไปกับคำพูดของเธอ

ได้ยินแค่เสียงขยับเบา ๆ ก่อนประตูจะเปิดและปิด เวินจื่อหนิงโผล่หน้าออกจากผ้าห่มและหันไปดู หลิวสวี่ซานออกไปข้างนอกแล้ว ทำให้หญิงสาวถอนหายใจและหลับไปในที่สุด พรุ่งนี้เป็นวันหยุดของทุกคน เวินจื่อหนิงรีบนอน ไม่รอกินข้าวมื้อเย็นด้วยซ้ำ โอกาสพักผ่อนแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อย และดูเหมือนจะไม่มีใครเรียกหญิงสาวไปรับประทานอาหารมื้อเย็นด้วยเช่นกัน

เป็นวันหยุดในรอบครึ่งเดือนทำให้เวินจื่อหนิงไม่ลุกขึ้นไปปลุกให้ทุกคนมาช่วยกันทำงานบ้าน แต่ถึงอย่างนั้นกลับเห็นว่าพวกเขาตื่นมาทำงานบ้านเหมือนกับทุกวัน

“เป็นสะใภ้ที่ล้างผลาญจริง ๆ คนอื่นตื่นมาช่วยกันทำงานบ้าน แต่หล่อนกลับนอนตื่นสายจนคนอื่นไม่ได้กินข้าว”

เวินจื่อหนิงตอบแม่สามี “วันหยุดก็คือวันหยุด ใครให้พวกคุณตื่นล่ะ”

“ถ้าไม่ตื่นสุดท้ายก็ถูกเธอปลุก”

“อ้าว ที่ผ่านมาก็ตื่นกันนี่ แล้วทำไมถึงต้องรอให้ฉันไปปลุกอยู่ล่ะ หรือความจริงทุกคนรู้หน้าที่ของตัวเองแต่ไม่ยอมทำ ถึงว่า... ก่อนหน้านี้ให้ฉันทำงานบ้านคนเดียว”

เมื่อคืนเธอนอนเต็มอิ่มในรอบหลายวันต่อให้หิวก็ยังไม่ยอมตื่นมากินอะไร ทำให้สายของวันนี้เวินจื่อหนิงต่อปากต่อคำคนในบ้านอย่างอารมณ์ดี

“...”

หลิวสวี่ซานสะกิดภรรยา “พูดให้น้อย ๆ หน่อย ไว้หน้าสามีของเธอบ้าง”

“คุณเคยบอกไม่ใช่เหรอ มีเรื่องอะไรให้คุยในบ้าน อย่านำไปคุยข้างนอก วันนี้กลับบอกให้ไว้หน้าตัวเองบ้าง ฉันตามคุณไม่ทันจริง ๆ”

พ่อหลิวนวดขมับ “พวกเธอสองคนอย่าชวนกันทะเลาะได้ไหม”

“ฉันไม่ได้ชวนเขาทะเลาะนะคะ เป็นเขานั่นแหละพูดแล้วกลับลืมคำของตัวเอง ฉันก็เหนื่อยเหมือนกันนะ เป็นทหารซะเปล่า”

“จื่อหนิง”

“อะไร”

“ช่างเถอะ แล้วที่บอกว่ามีเรื่องจะคุยคือเรื่องอะไร”

ก่อนหน้านี้หนึ่งชั่วโมงทุกคนกินข้าวมื้อเช้าและเวินจื่อหนิงบอกทุกคนว่าเธอมีเรื่องพูดด้วย แต่ให้ทุกคนไปทำธุระของตัวเองในเสร็จก่อน จากนั้นค่อยกลับมารวมกับทุกคน

“อ้อ ฉันคิดว่าพวกเราควรแบ่งหน้าที่กันใหม่ ตอนนี้สะใภ้รองท้องได้สามเดือนแล้ว ฉันจะให้เธอกวาดบ้าน ทำอาหารทุกมื้อเหมือนที่คุยกันเอาไว้ ฉันกับสะใภ้สามจะดูแลเรื่องแปลงผัก น้องสาวสามีซักชุดทำงาน ส่วนผู้ช่วยดูเล้าไก่ กับหาบน้ำมาให้ผู้หญิงใช้”

“อะไรนะ จะให้พวกเราซักเสื้อผ้าเหรอ! ฉันไม่ทำนะ” หลิวซือเหยียนโวยวาย “ไหนบอกจะให้พี่สะใภ้รองเป็นคนทำงานบ้านทั้งหมดไง พี่สะใภ้ใหญ่ลืมแล้วเหรอ หล่อนก็เอาเปรียบพวกเราทุกคนสิ”

หลิวซือเหยายกแขนขึ้นกอดอก ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “ฉันไม่ยอมนะ”

“ฉันเห็นทุกคนบ่นเรื่องตื่นเช้าไม่ใช่เหรอ ถ้าแบ่งกันแบบนี้ทุกคนก็ตื่นช้ากว่าเดิมได้ สะใภ้รองทำอาหารให้ทุกคน สาย ๆ หล่อนค่อยกวาดบ้าน แบบนี้ก็สามารถพักผ่อนได้ในระหว่างพวกเราไปช่วยกันทำงาน”

ซูหัวคิดว่านี่เป็นเรื่องที่ดีเลยล่ะ “หรือพี่สะใภ้รองจะไปดูแลแปลงผักแทนฉันคะ ให้ฉันทำอาหารกับกวาดบ้านแทน ยังไงฉันก็ถนัดพวกนี้อยู่แล้ว”

แม่หลิวกลับเห็นต่าง “สะใภ้ใหญ่เอาแต่ใจจริง ๆ อยากให้ใครทำอะไรตามใจตัวเองทั้งนั้น ไม่ถามความเห็นคนอื่นเลย”

“แม่สามีมีปัญหากับฉันหรือเปล่า จริงอยู่ว่าฉันไม่ปรึกษาใคร จับคนนั้นไปตามที่ต้องการ แต่ก็ถามความเห็นทุกคนอยู่นี่ไง สะใภ้รองท้องอยู่จะให้ไปหาบน้ำ เดินเยอะ ยกของหนักจะได้เหรอ” เวินจื่อหนิงอธิบายให้พวกเขาฟังอย่างชัดเจน

“หน้าที่ซักเสื้อผ้าปกติเป็นของสะใภ้นะ ลูกสาวของฉันยังไม่แต่งงาน ซักเสื้อผ้าผู้ชายคนอื่นได้ยังไง ใครรู้เข้าพวกเขาจะคิดเห็นอย่างไร”

“เสื้อผ้าที่ว่าคือเสื้อผ้าพ่อแม่ พี่ชาย พี่สะใภ้ของพวกหล่อน แม่สามีคิดว่าไม่ควรยังไง แล้วฉันเป็นพี่สะใภ้นี่ยิ่งไม่สมควรมากกว่าเดิมเหรอ”

“เจ้าใหญ่ไม่พูดอะไรบ้าง”

หลิวสวี่ซานนั่งเงียบเพราะว่าอีกไม่นานเขาต้องกลับไปทำงานอยู่แล้ว ไม่มีผลได้ผลเสียแต่ว่าสิ่งที่ภรรยาเขาแบ่งนับว่าเท่าเทียมกันอย่างยิ่ง หากเขาเข้าไปวุ่นวายภรรยาจะมีปัญหามากกว่าเดิม

“ภรรยาผมต้องทำอาหารทุกมื้อ กวาดบ้าน แต่พี่สะใภ้ทั้งสองแค่ดูแลแปลงผัก เท่าเทียมกันตรงไหนครับ เห็นพวกเราไม่พูดก็จะเอาเปรียบกัน” หลิวสวี่เซียวหันมาตอบโต้

“อ้อ แล้วเธอได้ทำงานนอกบ้านไหม หรือว่าให้พี่ชายของนายแยกบ้านให้มันจบ ต่อจากนี้ทุกคนทำงานบ้านใครบ้านมัน ไม่ต้องวุ่นวาย”

“ไร้สาระ พ่อแม่ยังอยู่พูดเรื่องแยกบ้านทำไม” พ่อหลิวไม่พอใจ

แม่หลิวรีบพยักหน้า “เจ้าใหญ่เป็นลูกชายคนโต ต่อให้แยกบ้านแล้วยังไงฉันกับสามีก็ต้องอยู่ให้พวกเธอสองสามีภรรยาเลี้ยง เรื่องแยกบ้านอย่าเพิ่งพูดถึงกันดีกว่า”

เวินจื่อหนิงยกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นท่าทางของแม่สามี สุดท้ายแม่หลิวก็ยังคงห่วงลูกชายอีกสองคน เพราะรายได้หลักของบ้านมาจากหลิวสวี่ซาน

“ผมคิดว่าจื่อหนิงแบ่งหน้าที่ให้ทุกคนเท่าเทียมกันครับ” หลิวสวี่ซานออกความเห็น คนที่อยู่บ้านไม่ได้ช่วยกันหาเงินก็ต้องทำงานในบ้านหนักกว่าคนอื่น

“สะใภ้รองอยู่บ้านอาจได้ทำงานบ้านมากกว่า แต่คนอื่นต้องทำงานในบ้านและนอกบ้าน อีกอย่างอาเหยา อาเหยียนอีกไม่นานต้องแต่งงานออกไปแล้ว ให้หล่อนทำงานบ้านตอนนี้เลยจะดีกว่า”

“พี่ใหญ่” หลิวซือเหยียนตัดเพ้อ “ฉันไม่เคยต้องลำบากขนาดนี้มาก่อน”

“เชื่อฟังพี่สะใภ้ของเธอเถอะ”

แม่หลิวแค่นเสียงหัวเราะ “ฮึ ทุกวันนี้อะไรก็ให้เชื่อแต่สะใภ้ใหญ่ ยังเห็นแม่คนนี้บ้างไหม ทุกวันนี้เหยียบหน้าฉันจนไม่มีหน้าไปพบคนอื่นแล้ว”

“ฉันก็เห็นแม่ไปนินทาคนอื่นทุกวัน”

“สะใภ้ใหญ่”

หลิวสวี่ซานเห็นภรรยาของเขาถูกแม่บ่นจึงบอกว่า “ทุกคนแบ่งหน้าที่กันตามนี้เถอะครับ ใครทำหน้าที่ตัวเองเสร็จก็จะได้พักผ่อนด้วย”

ในที่สุดหลิวสวี่ซุนก็พยักหน้าบอก “เอาตามนั้นครับ”

แม้ไม่พอใจแต่ในเมื่อลูกชายเข้าข้างภรรยากันทุกคน พ่อหลิวแม่หลิวต่างสะบัดหน้าเข้าห้องนอน คนอื่นแยกย้ายกลับเข้าห้อง บางคนออกไปข้างนอก เวินจื่อหนิงเลือกออกไปเดินย่อยอาหารมื้อเช้านอกบ้าน