สิ้นสุดความอดทน ตอนที่ 1

สามเดือนก่อนหน้านั้น

“พี่เพชรมีคนอื่น...จริงๆ เหรอคะ” ฉัตรอรุณเผลอกอดลูกที่กำลังหลับอยู่บนบ่าแน่น จนเด็กน้อยร้องอู้อี้พลางขยับตัวด้วยความอึดอัด หญิงสาวจึงได้สติ เธอกลืนน้ำลายลงคอ มองหน้าสามีด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจและไม่อยากเชื่อหูตัวเองในสิ่งที่ได้รับฟัง หญิงสาวรีบพาเจ้าตัวเล็กไปนอนในเปลเสียก่อน

หัวใจ...ยังไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน สามีซึ่งอยู่กินกันมาสามปี และเพิ่งมีลูกอายุแค่หนึ่งขวบครึ่ง วันนี้เขากลับมาจากบริษัทเหมือนอย่างเคย แล้วเข้ามาในห้องขณะที่เธอกำลังกล่อมลูกนอน...มาบอกเธอหน้าตาตื่นปนเปกับความสับสน...ว่าเขามีผู้หญิงอีกคน

ฉัตรอรุณคิดว่าเธอกำลังฝันร้าย มันไม่ใช่ความจริง...

“พี่ขอโทษที่บุ่มบ่าม...เราออกไปคุยกันข้างนอกดีกว่านะ” เพชรชาติเองก็เหมือนจะมีสติขึ้นมาบ้างแล้วเหมือนกัน จากที่หน้ามืดตามัวรีบสารภาพบาปกับภรรยาแบบทันทีทันใด โดยที่เธอไม่ได้ตั้งตัว เพราะเขาเอง...ก็ไม่คิดว่าเรื่องจะบานปลายมาไกลขนาดนี้

ฉัตรอรุณไม่ตอบ มืออันสั่นเทากำสายเปลแน่นแล้วไกวลูกเบาๆ ทั้งที่น้ำตาร่วงเผาะ ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งสิ้น หญิงสาวกำลังภาวนาขอให้ทุกอย่างเป็นเพียงความฝัน ประเดี๋ยวเธอคงตื่น แล้วทุกอย่างก็จะดำเนินไปเหมือนเดิม ครอบครัวของเธอยังคงอบอุ่นมั่นคงไม่เปลี่ยนแปลง...

“ฉัตร...พี่ขอร้องเถอะ นี่มันเรื่องคอขาดบาดตายเลยนะ พี่...พี่จำเป็นต้องรับผิดชอบเขาจริงๆ”

“พี่เพชรโกหกฉัตร...กำลังล้อเล่นกันใช่ไหม” เธอเอ่ยถามเสียงสั่นเจือสะอื้น

“นี่...ฟังพี่นะ ออกไปคุยข้างนอกดีกว่าเดี๋ยวลูกจะตื่น มาเถอะ...จะได้พูดให้จบๆ วันนี้เลย” พูดพลางก็เข้าไปจับแขนภรรยาแล้วลากเธอออกจากห้องนอนไปยังห้องรับแขก

ฉัตรอรุณนั่งลงบนโซฟาอย่างสงบ ไม่ใช่เพราะทำใจได้ แต่เพราะเธอกำลังเจ็บปวดอย่างหนัก จนไม่มีเรี่ยวแรงเหลือแม้แต่จะเอ่ยปากถามว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอ แล้วผู้หญิงคนนั้นเข้ามาแทรกอยู่ในใจเขาตอนไหน

เมื่อไหร่กัน...ที่หัวใจของเขามันทรยศต่อความจงรักภักดีของเธอ...

“ฉัตร...พี่ขอโทษ แต่มันเกิดขึ้นแล้วพี่ก็ทำอะไรไม่ได้” เพชรชาติกล่าวโดยยืนเท้าสะเอวหันหลังให้กับภรรยา ไม่กล้าสู้หน้าเธอ...ทั้งๆ ที่กล้าทำเรื่องเลวร้ายลงไปมาเนิ่นนานจนเกิดเป็นปัญหาลุกลามใหญ่โต

“แล้วยังไงคะ...พี่เพชรจะเลิกกับฉัตรเพื่อจะไปอยู่กับเขาเหรอ” เธอกลั้นใจถาม ทั้งตัวเย็บวาบจนมือที่กำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อยังไม่รู้สึกรู้สา ด้วยเพราะความเจ็บปวดทั้งหมดมันไปรุมเร้าอยู่ที่กลางหัวใจทั้งหมดทั้งมวล

“ไม่ใช่อย่างนั้น...พี่ไม่มีวันทิ้งฉัตรกับลูกได้ลงคอหรอก เพียงแต่...ตอนนี้...” เขาหยุดคำพูดไว้เพียงเท่านั้นแล้วถอนหายใจแรง ใช้ความคิดว่าควรจะเอ่ยอย่างไรให้คนฟังเข้าใจมากที่สุด

“แล้วจะให้ฉัตรทำยังไงคะ...ถ้างั้นพี่เพชรก็จะเลิกกับเขาใช่ไหม ได้ค่ะฉัตรรับรู้แล้วว่าถูกนอกใจ แต่ไม่เป็นไร พี่เพชรก็ไปจัดการกับเขาให้จบๆ นะคะ ฉัตรสัญญาว่าจะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีกเลยตลอดชีวิต จะไม่รื้อฟื้น...”

“ฉัตร...มันไม่ใช่อย่างนั้น” เขารีบตัดบทเมื่อเห็นว่าหญิงสาวกำลังพร่ำเพ้อไม่ได้ศัพท์

ฉัตรอรุณกัดริมฝีปากแน่น น้ำตายังคงไหลเป็นทางโดยไม่มีทีท่าว่าจะสิ้นสุดเมื่อไหร่ เธอหวังให้เขาทำตัวเหลวไหลเพียงเท่านี้แล้วสำนึกได้ สารภาพกับเธอ...จากนั้นก็จะกลับมาทำตัวเป็นหัวหน้าครอบครัวที่แสนดีเหมือนเดิม แล้วตัวเธอจะลืมมันให้หมดว่าเขาเคยทำอะไรเอาไว้ให้เจ็บปวดตรึงจิต

“แก้มกำลังท้อง...สองเดือนแล้ว...”

“ท้อง...พี่เพชรไปมีอะไรกับคนอื่นแล้วยังปล่อยให้ท้องอีกเหรอ แล้วลูกของเราล่ะ ลูกของเราจะทำยังไง” หญิงสาวเริ่มสติหลุด เธอลุกขึ้นตรงปรี่ไปที่เขา จับคอเสื้อสามีแล้วเขย่าแรง ๆ แต่กลับเป็นตัวเองที่น้ำตาร่วงเผาะ ประหนึ่งถูกฟ้าผ่าในวันที่อากาศสดใส เธอไม่เคยระแวง ไม่เคยระแวดระวังเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย

เธอผิดอะไร...

“ฉัตรใจเย็นๆ ก่อนสิ...ถ้าเอาแต่โวยวายแบบนี้จะคุยกันรู้เรื่องได้ยังไง” สองมือจับไหล่ของอีกฝ่ายแล้วผลักออกเอาๆ เพื่อเรียกสติ

“ใจเย็น...เรื่องพี่มีเมียน้อย แล้วเมียน้อยก็กำลังท้องเนี่ยนะ” “เสียงเอะอะอะไรกัน...ดังไปถึงหลังบ้านเลย อ้าวฉัตร...แล้วนั่นฉัตรร้องไห้ทำไม” พริมพัตรแม่ของเพชรชาติเอ่ยถามพลางรีบเดินไปดูลูกสะใภ้ โดยที่ลูกชายของนางรีบหลบหน้าไม่กล้าสบตาด้วย “คุณแม่...” สองมือคว้ากอดแม่สามีเอาไว้แน่น รั้งไว้ให้เป็นที่พักพิงความเจ็บปวด แม้จะไม่อาจใช้สิ่งใดเยียวยาได้เลยก็ตาม เพราะอย่างน้อยๆ แม่สามีก็รักและเอ็นดูเธอเหมือนลูกตลอดมา เป็นห่วงเป็นใยไม่เคยขาดเหลือ นางคือคนเดียวที่จะประโลมความบอบช้ำยามนี้ของเธอได้

“เกิดอะไรขึ้นตาเพชร...แกทำอะไรหนูฉัตร” พริมพัตรถลึงตาใส่ลูกชาย ทั้งตกใจทั้งงงงวยว่ามีเหตุร้ายแรงอันใดให้ต้องมีปากมีเสียงขนาดที่อีกฝ่ายต้องร้องห่มร้องไห้ เพราะโดยปกติแล้วสองสามีภรรยาไม่เคยทะเลาะกันเลย ไม่แม้แต่จะขึ้นเสียงใส่กันด้วยซ้ำ

“คุณแม่มาก็ดีแล้ว...จะได้คุยทีเดียวให้จบๆ ไปเลย” เขาถอนหายใจแรง เพราะนี่คงเป็นปราการด่านใหญ่อีกด่านที่เขาต้องเจรจาต่อรอง พริมพัตรรักและเอ็นดูฉัตรอรุณมาก ทั้งคู่เข้ากันได้ดีตั้งแต่สมัยเขาคบหากับหญิงสาวแรกๆ แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นลูกแท้ๆ ยังไงก็ต้องฟังที่เขาพูดบ้าง

“มีอะไรก็ว่ามา ชักช้าพิรี้พิไร” “คือผม...จะพาเมียอีกคนเข้ามาอยู่ที่บ้านเราครับ” ชายหนุ่มรวบรัดตัดความ ผู้หญิงสองคนที่กำลังกอดประคองกันอยู่ผละออกจากกัน แล้วมองหน้าเพชรชาติด้วยสีหน้าตะลึงงัน ต่างก็อึ้งจนพูดไม่ออกเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยมาเช่นนั้น ไม่มีการไถ่ถามความเห็น ไม่มีการร้องขอคำปรึกษาใดๆ ทุกอย่างคือสิ่งที่เขาได้ตัดสินใจไปแล้ว

“เมียแกอีกคน หมายความว่ายังไงเพชร! นี่แกแอบไปมีเมียเล็กเมียน้อยตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”

“คุณแม่! มันมาถึงขั้นนี้แล้วผมปัดความรับผิดชอบไม่ได้จริงๆ เขากำลังท้องอ่อนๆ แล้วพ่อเขาก็เป็นลูกค้าสำคัญของบริษัทเจ้านายผมด้วย ถ้าผมทำเฉย...เราจะแย่กันหมด”

“แกทำแบบนี้กับแม่กับหนูฉัตรได้ยังไงเพชร...ไหนจะทอป่านอีก ไม่คิดถึงใครก็น่าจะคิดถึงลูกแกบ้าง”

“ผมผิดไปแล้ว...ผมก็กำลังพยายามหาทางแก้ไขอยู่นี่ไงครับ” ชายหนุ่มพยายามอธิบาย ไม่ใช่ไม่หนักใจ ไม่ใช่ไม่เครียดกับเรื่องที่เกิดขึ้น หากเป็นไปได้คงไม่ให้ทุกอย่างรู้ถึงหูที่บ้านแบบนี้หรอก แต่ตอนนี้เขาทำไม่ได้แล้ว ไม่มีทางเลือกอื่นเลย

ในขณะที่สองแม่ลูกกำลังถกเถียงกันอยู่นั้น ฉัตรอรุณก็รู้สึกเสียงของพวกเขาพร่าเลือนไปหมด สายตาก็มองอะไรมัวหมองเอนเอียง เธอรู้สึกคลื่นไส้และอึดอัดหายใจไม่ออกขึ้นมากะทันหัน แล้วทุกอย่างก็ดับสนิทลงในบัดดล

เหมือนกับชีวิตของเธอ...

“หนูฉัตร! หนูฉัตรทำใจดีๆ ไว้ลูก!”