บทนำ : กุหลาบเปื้อนเลือดในคราบลูกแกะ

บทนำ : กุหลาบเปื้อนเลือดในคราบลูกแกะ

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมปนเปไปกับกลิ่นแชมเปญราคาแพงระยับและน้ำหอมแบรนด์หรู... กลิ่นเดิมๆ ที่ฉันคุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียน

"อึก... คุณหนูไอริน... ไว้ชีวิตผมด้วย!"

เสียงร้องขอชีวิตอย่างน่าสมเพชดังมาจากชายร่างท้วมที่กำลังนอนตัวงออยู่แทบเท้าฉัน ใบหน้าที่เคยเย่อหยิ่งจองหองบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดและน้ำตา ฉันหลุบตามองเขาด้วยสายตาว่างเปล่า รองเท้าส้นสูงสีแดงสดแหลมปรี๊ดเขี่ยปลายคางเขาให้เงยขึ้นมาสบตา

"ฉันบอกแกแล้วใช่ไหม ว่าอย่าโกงเงินตระกูลมังกรทอง"

น้ำเสียงของฉันเรียบนิ่ง ไม่มีความโกรธเกรี้ยว มีเพียงความเยือกเย็นที่ทำให้คนฟังหนาวไปถึงกระดูกสันหลัง ฉันขยับข้อมือเล็กน้อย ปล่อยให้ปืนพกสั้นสีเงินวาววับในมือหมุนควงเล่นราวกับของเล่นชิ้นโปรด

ฉันคือ 'ไอริน'... ลูกสาวเพียงคนเดียวของเจ้าพ่อมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในเอเชีย

โลกภายนอกมองว่าฉันคือเซเลบริตี้สาวสวย รวยล้นฟ้า ที่วันๆ เอาแต่ช้อปปิ้งและออกงานสังคม แต่ในโลกสีเทาเข้มใบนี้ ฉันคือ 'นางพญา' ที่ใครต่างก็ยำเกรง ฉันถูกฝึกให้จับปืนแทนตุ๊กตา เรียนรู้การเจรจาธุรกิจมืดแทนการเรียนเปียโน ฉันสวย... ใช่ ฉันรู้ตัว แต่ความสวยของฉันมันมาพร้อมกับหนามแหลมคมที่พร้อมจะทิ่มแทงทุกคนที่คิดไม่ซื่อ

"จัดการเก็บกวาดให้เรียบร้อย อย่าให้ป๊ารู้เรื่องนี้" ฉันโยนปืนให้บอดี้การ์ดคนสนิทที่ยืนอยู่ด้านหลัง ก่อนจะสะบัดผมลอนสวยที่ถูกจัดทรงมาอย่างดี แล้วเดินออกจากห้องวีไอพีของคลับหรูโดยไม่หันหลังกลับไปมอง

เบื่อ...

คำคำนี้วนเวียนอยู่ในหัวฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันเบื่อชีวิตที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย เบื่อการใส่หน้ากากเข้าหากัน เบื่อผู้ชายที่ดาหน้าเข้ามาจีบเพราะหวังผลประโยชน์จากพ่อของฉัน และที่สำคัญที่สุด... ฉันเบื่อการถูกคลุมถุงชน!

"ป๊าจะให้ไอแต่งงานกับลูกชายตระกูลพยัคฆ์เมฆา? ไอ้หมอนั่นที่วันๆ ดีแต่ผลาญเงินพ่อแม่เนี่ยนะ! ฝันไปเถอะ!"

นั่นคือประโยคสุดท้ายที่ฉันตะโกนใส่หน้าป๊าเมื่อเช้านี้ ก่อนจะตัดสินใจทำอะไรบ้าๆ อย่างการหนีออกจากคฤหาสน์มาเฟีย

ฉันเดินเข้ามาในเพนต์เฮาส์ส่วนตัวที่ไม่มีใครรู้ โยนกระเป๋าแบรนด์เนมราคาเหยียบแสนลงบนโซฟาอย่างไม่ไยดี ร่างเพรียวระหงในชุดเดรสรัดรูปสุดเซ็กซี่เดินไปหยุดที่หน้ากระจกบานใหญ่

ภาพที่สะท้อนกลับมาคือหญิงสาวที่เพียบพร้อมสมบูรณ์แบบ ดวงตาเฉี่ยวคม จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากอิ่มสีสด และรูปร่างที่ทำให้ผู้ชายทั้งโลกต้องกลืนน้ำลาย... นี่คือ 'ไอริน' ที่ทุกคนรู้จัก

"ลาก่อนนะ คุณหนูไอริน... ขอลองไปใช้ชีวิตเป็นคนธรรมดาดูบ้างเถอะ"

มือเรียวเอื้อมไปหยิบกล่องกำมะหยี่ที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง ภายในบรรจุ 'อุปกรณ์แปลงโฉม' ที่ฉันเตรียมไว้

สิ่งแรกที่หยิบขึ้นมาคือแว่นตากรอบหนาสีดำเชยๆ ที่เลนส์หนาเตอะจนแทบมองไม่เห็นดวงตาคู่สวยที่ซ่อนอยู่หลังเลนส์ ตามด้วยการมัดผมลอนสลวยให้เป็นมวยต่ำๆ ยุ่งๆ แบบรีบๆ และสุดท้าย... สลัดชุดเดรสสุดหรูทิ้งไป แล้วสวมเสื้อยืดตัวโคร่งสีตุ่นๆ กับกางเกงยีนส์ขาบานที่ดูยังไงก็ไม่มีรสนิยม

ฉันมองตัวเองในกระจกอีกครั้ง...

ผู้หญิงสุดเซ็กซี่เมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงยัยเฉิ่มหน้าจืดที่ดูไม่มีพิษมีภัย ไม่มีออร่าความน่าเกรงขามหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย

ริมฝีปากที่ไม่ได้ทาลิปสติกสีสดยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ

"ยินดีที่ได้รู้จักนะ... 'ริน'"

นับจากวินาทีนี้ไป จะไม่มีนางพญามาเฟียผู้สูงส่ง จะมีแค่ 'ริน' พนักงานออฟฟิศธรรมดาๆ ที่ต้องการชีวิตสงบสุข... หวังว่าโลกใบใหม่ที่ไม่มีใครรู้จักฉัน จะสนุกกว่าโลกใบเดิมที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดนะ

แต่หารู้ไม่ว่า... การตัดสินใจครั้งนี้ จะนำพาฉันไปเจอกับ 'ตัวอันตราย' ที่ยิ่งกว่ามาเฟียหน้าไหนที่ฉันเคยเจอมาทั้งชีวิต!