หากย้อนเวลาได้

หน้าห้องผู้ป่วยวิกฤต โรงพยาบาลแพทย์ กรุงเทพฯ

ปรากฏยืนมองบิดาและมารดา เขามีโอกาสเข้าเยี่ยมพวกท่านแค่สิบนาที...มีเวลาแค่นั้น

พ่อกับแม่ของเขายังนอนไม่ได้สติ มีสายต่อจากร่างกายของพวกท่านเต็มไปหมด เขาเม้มปากแน่น หน้าซีดขาว คนที่ยืนข้างเขาสังเกตเห็นอาการสั่นของปรากฏ เธอจึงสอดมือเข้าจับมือเขา พบว่ามันเย็นมากและเต็มไปด้วยเหงื่อ

“ออกไปกันก่อนเถอะค่ะ เรา...ทำอะไรไม่ได้”

เสียงหวานมีอำนาจของคนข้างๆ บอก

น้ำเสียงนั้นเข้มแข็ง มีอำนาจ และเจือไปด้วยคำปลอบโยน

เขายอมตามแรงจูงของเธอไปข้างนอก สติของเขาลอยลิ่วไปไกล เมื่อเขาและมทินาออกมาจากห้องนั้นแล้ว ก็ได้รับการต้อนรับจากการโผเข้ากอด ของย่า และยาย พวกท่านกอดเขาเท่านั้น ปรากฏก็ร้องไห้ออกมาอีกรอบ

มทินานั้นไปรายงานอาการของพวกท่าน ให้กับปู่และตาของปรากฏฟัง มือของพวกท่านเอื้อมมาลูบหัวและตบบ่าเธอเบาๆ

“ไปนอนพักก่อนลูก หน้าซีดหมดแล้ว” คุณย่าเพ็ญหอมหลานซ้ายขวา ก่อนจะเช็ดน้ำตาให้หลาน ปรากฏนั้นรู้สึกหัวใจเต้นแรงกว่าปรกติ เขาแทบจะไม่ได้นอนเลย ตลอดการเดินทางจากอเมริกามาถึงเมืองไทย และแทบไม่กินอะไรนอกจากน้ำ กับขนมปังชิ้นหนึ่ง

“ครับ”

เขาตอบเพียงสั้นๆ ย่าเพ็ญคือคนที่เลี้ยงดูปรากฏมา ส่วนหนึ่งที่สปอยจนเขานิสัยเอาแต่ใจตัวเอง ส่วนยายผินนั้น ก็สปอยหลานคนเดียวเหมือนกัน แต่โอ๋น้อยกว่าย่าเพ็ญ

นางอยากจะขยับปากด่าหลาน แต่ก็ยั้งไว้เพราะย่าเพ็ญทำตาโตใส่ ได้แต่ถอนใจ แล้วประกบหลานรักกันซ้ายขวา พาไปขึ้นรถตู้เพื่อจะพาหลานกลับบ้าน

“อยู่ได้อีกกี่วัน” คุณชา ที่ปลงได้มากแล้ว ถามขึ้นมาลอยๆ คำถามนั้นทำให้มทินาถึงกับตาแดงก่ำ เธอก็ไม่ได้นอนเท่าไหร่เหมือนปรากฏ และกินน้อยเหมือนเขา ร่างเพรียวบางได้ส่วน ตอนนี้ผอมน้ำหนักลดฮวบลงไปอีกห้ากิโลภายในเวลาไม่กี่วัน

“หมอบอกว่าให้ทำใจเตรียมพร้อมไว้ค่ะ คุณปู่”

“คนแก่ต้องมาเผาคนหนุ่ม” คุณจ้อยเองก็แอบซับน้ำตา ตามองจ้องที่ร่างของบุตรสาว ที่ใช้เครื่องช่วยหายใจอยู่ ตอนนี้อวัยวะภายในเสียหายมากแล้ว

“หนู...หนูเสียใจที่ไม่ได้ไปกับคุณพ่อคุณแม่” มทินาร้องโฮออกมาเพราะกลั้นไม่อยู่ คุณจ้อยอ้าแขนออก เธอก็โผเข้าซบอกท่านแล้วร้องไห้ออกมาเงียบๆ

“ดีแล้วที่เรายังอยู่ที่บ้าน ไม่ได้ไปกับเขา จะได้เหลือใครไว้บ้าง ไม่อย่างนั้นคงรับกันไม่ไหว” คุณชาเอ่ย ลูบหลังหลานเบาๆ แม้จะเป็นหลานเลี้ยงแต่ท่านก็รักไม่แพ้กับหลานตัวจริงอย่างปรากฏ มทินาเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงสำคัญ ของบ้านดรุณทอง ทั้งงานกิจการและงานสังคม

“ไอ้แป๋งมันกลับมาบ้านแล้วนะ ไม่ต้องห่วงมัน เจ้าชด แม่พร พวกเราจะดูแลให้มันสืบสานงานทุกอย่างต่อไป มันไม่ได้มีเมียแหม่มกลับมา พ่อนี่แหละจะจัดการหาเมียดีๆ ให้มัน มันจะได้เป็นผู้เป็นคน” ประโยคหลังเอ่ยเบาๆ ตาเหลือบมามองคนที่กำลังร้องไห้ซบกับอกของคุณจ้อย

ถึงเวลาที่เขาจะลุกขึ้นมาดูแลควบคุมหลายๆ อย่างในครอบครัวอีกหน หลังจากปล่อยวางไปนาน เขาต้องทำใจเรื่องลูกชายและลูกสะใภ้ มาดูแลควบคุมหลานชายทายาทคนเดียว ให้สืบสานงานทั้งทางด้านสังคมที่สืบทอดกันมาตั้งแต่รุ่นเขา จนมาถึงรุ่นชด และเขาจะไม่ให้มันหายไปในรุ่นของปรากฏแน่นอน

ถึงจะต้องตบต้องตีถึงจะดีได้ คุณชาเองก็พร้อมจะตบไอ้หลานตัวแสบล่ะ งานนี้เมียจะมาออดๆ เป็นมอดกันไม้ ว่าให้ใจดีกับหลาน แต่เขาคงต้องใจร้ายกับมันแล้ว ปล่อยมานาน...จนสันดานเสีย

ดีที่ยังมีมทินา

เขาก็เห็นแต่หล่อนนี่แหละจะเป็นผู้ช่วยอย่างดี ในการดัดไม้ใกล้แก่อย่างปรากฏ

..................................................................................................................................................................

ปรากฏนอนหลับไปรวดเดียวเกือบสิบสองชั่วโมงเพราะความเพลียและฤทธิ์ของยานอนหลับ เพราะถ้าลำพังแค่เพลีย เขาก็คงข่มตาไม่ได้อยู่ดี คุณเพ็ญเลยเอายานอนหลับมาให้หลานชายกิน เขาได้พักผ่อนไปมาก ร่างกายก็พอจะฟื้นฟูสดชื่นขึ้นได้บ้าง

เขาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เขาถูกพามาที่บ้านของปู่กับย่า บ้านที่เขามาพักพิงอยู่นาน มาให้ย่าเลี้ยงอีกรอบ หลังจากที่เคยงอนประชดพ่อแม่ที่รับเด็กนั่นมาเลี้ยง

มทินา...

หล่อนโตขึ้นมาก ดูเป็นผู้ใหญ่ สุขุม ดูเป็นผู้นำทั้งที่อายุยังไม่ถึง 25 ด้วยซ้ำ

เขารู้ว่าหล่อนช่วยงานพ่อแม่ทุกอย่าง ทั้งงานการเมือง และงานธุรกิจ

เรียนจบปริญญาตรีตั้งแต่อายุ 21 หึ...ได้ปริญญาตรีมาสองใบเสียด้วย แม่อัจฉริยะ!

จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่ชอบ นึกเคืองตา ขุ่นความรู้สึก เมื่อเห็นหน้าเธอ

ตอนเด็กๆ เธอชอบไปซุกในเล้าเป็ด...เขาเลยเรียกว่ายัยเป็ด เพราะมทินาทำตัวเป็นแม่เป็ด เอาไข่เป็ดมากก แม่ของมันโดนหมากัดตาย ก็...หมาตัวโปรดของเขานั่นแหละ แล้วก็เลี้ยงลูกเป็ดที่รอดฟักมาเป็นตัวทั้งเจ็ดตัว เดินไปไหนเป็ดตามเป็นฝูง

นึกถึงเรื่องนี้ ปรากฏก็ถอนใจน้อยๆ สำนึกผิดแวบขึ้นมา...เมื่อนึกถึงเรื่องวีรกรรมของเขากับเป็ดของเธอ จนเขาต้องระเห็จไปบ้านปู่ย่า เพราะโดนพ่อเฆี่ยนจนขาแตก เขาแอบขายเป็ดของเธอเพราะหมั่นไส้แค่ที่ว่าพวกมันเป็นของรักของเธอ

หลังจากนั้นเขาก็ไปตามซื้อเป็ดคืนมาให้เธอได้สี่ตัว นอกจากนั้นพวกมันกลายเป็นลาบเป็ดไปแล้ว พวกมันถูกส่งคืนมาให้กับมทินา จนทุกวันนี้เธอก็อาจจะยังไม่รู้ว่าเขาเป็นคนเอาพวกมันมาคืนให้กับเธอ ใครจะไปให้รู้ล่ะ เสียฟอร์มแย่ สำหรับเธอเขามันคือคนร้ายกาจเกิดไปเป็นคนดีคิดสำนึกผิดที่แกล้งเขา แต่ดันไปไล่ซื้อมาคืนให้เขา อายเปล่าๆ

เขากับหมาตัวที่กัดแม่เป็ดกลับดาวเป็ด เลยระเห็จไปอยู่บ้านปู่ย่าทั้งคู่ ในวัยนั้น วัยกำลังต่อต้าน โดนสปอยอวยยศขั้นสุดว่าหลานฉันเป็นคนดีใครห้ามแตะ จากย่า เขาก็ยิ่งเตลิด...ไปสุดทุกทาง สุรา นารี ยา แต่เขาไม่ได้มัวเมากับยาขั้นสุด แค่เสพเล่นๆ ลอยๆ เป็นบางหนเพิ่มอรรถรสในการนัวนารีและการดื่มปาร์ตี้

งานปาร์ตี้ของปรากฏสุดทุกรอบ รู้กันในหมู่เพื่อนฝูง โดยการสนับสนุนจากคุณย่าเพ็ญ

เขาเดินเรื่อยลงมาชั้นล่างของบ้าน คุณเพ็ญเห็นหลานก็เรียกไปหอมซ้ายขวา พร้อมกับจูงเข้าห้องกินข้าว เมนูโปรดของเขาอยู่บนโต๊ะมากมาย แน่นอนว่าท่านทำเอง

“กินเยอะๆ ย่าลุกมาทำตั้งแต่ตีสี่แนะ”

“พ่อกับแม่...จะเป็นยังไงบ้างครับย่า” เขากินข้าวไปแค่คำเดียวก็กินไม่ลง ต้องวางช้อนลิ้นไม่รู้รสเลยตอนนี้

“เดี๋ยวเราไปเยี่ยมกัน” คุณเพ็ญตบหลังมือหลานเบาๆ “กินข้าวให้หมดจานก่อนลูก ย่ามีของหวานด้วยนะ”

“ครับ”

ฝืนกินไปอีกสามสี่คำ ก็ฝืนกลืนไม่ไหว คุณเพ็ญแอบลอบถอนใจและซับน้ำตา ไม่กล้าบอกหลานตามตรง ว่าตอนนี้อาการของลูกชายและลูกสะใภ้หนักมากแล้ว

“ย่าครับ” ปรากฏที่หลังจากกินข้าวเสร็จ เขาก็ขอให้ย่าพาไปเยี่ยมพ่อกับแม่ แม้รู้ว่าจะยังเข้าไปหาพวกท่านไม่ได้ แต่เขาก็อยากไป

“ว่าไง มื้อเย็นอยากกินอะไรไหม?”

“ผม...ขอโทษที่เหลวไหลมานาน ต่อไปนี้ผมจะกลับมาช่วยงานทุกอย่าง จะไม่ทำตัวเหี้ยๆ เหมือนที่เคยทำ ย่าครับ...พ่อกับแม่ต้องใช้อะไรไหม? ถ้าผมให้ได้ ตับไตหัวใจ ผมก็พร้อมจะบริจาคให้พ่อกับแม่ ขอแค่พวกท่านหาย ให้ผมไปบวชก็ได้ บวชตลอดชีวิตก็ได้ ย่าครับมีที่ไหนบนได้ ที่ไหนขอได้ ว่าให้พ่อกับแม่คืนมาอยู่กับผม ย่าพาผมไปที”

“โธ่ลูกเอย”

ร่างสูงโผเข้ากอดก่อนจะร้องไห้โดยมีมือเหี่ยวย่นลูบหลังไหล่ เห่กล่อมปลอบโยน เหมือนตอนที่เขายังเป็นเด็ก อ้อมอกของย่าเป็นที่ปลอบโยนและซับน้ำตาให้กับปรากฏมาเสมอ

เขาตั้งใจว่าเขาจะทำทุกอย่างเพื่อพ่อกับแม่ ขอเพียงพวกท่านรอด เขายอมทุกอย่างจริงๆ

ถ้าย้อนเวลาได้ ปรากฏคงไม่ประชดประชันพวกท่านเรื่องมทินา และบินหนีไปเมืองนอก...ถ้าย้อนได้ เขาอยากใช้เวลากับพวกท่าน ถ้ารู้ว่าท่านมีเวลาอยู่กับเขาอีกไม่นาน

แต่เวลามันย้อนคืนไม่ได้

และ...ความตายไม่ได้ฟังคำขอร้องและรับสินบนจากปรากฏ