ตอนที่ 7 แล้วแต่คุณ

ตึกตึก...

ปลายส้นสูงกระทบกับพื้นลานจอดรถบริษัท ใจบัวหิ้วงานกลับไปทำที่คอนโดต่อเพราะนี่ก็เลยเวลาเลิกงานมาสักพักแล้ว

ทว่าเสียงใสที่ดักรออยู่ตรงหน้าทำให้เธอหยุดก้าวเท้าชะงักทันที

“ใจบัว” ไอซ์เรียกเพื่อนด้วยเสียงอ่อนหวาน แบบปกติที่ใช้คุยกันมาตลอด

“...” แต่ใจบัวไม่ตอบกลับเพราะสายตาเธอกำลังกวาดตามองชู้รัก ไม่สิ! เธอกับผู้ชายคนนั้นเป็นแค่แฟนกัน ไม่เคยเลยเถิดเกินสถานะ เพราะงั้นคนตรงหน้าไม่ใช่เล่นชู้ แต่หักหลังความไว้ใจของเธอต่างหาก

“บัว ฟังเค้าก่อนนะ” คราวนี้กายพูดบ้าง ทั้งสองยืนอยู่ข้างรถใจบัว มาดักรอเพื่อเคลียร์ให้เข้าใจ

“...” คนตัวเล็กหมดคำพูด ได้แต่ยืนนิ่งกับที่ จ้องมองคนตรงหน้าไม่วางตา

“ใช่บัว ฟังฉันก่อน แกกำลังเข้าใจผิดนะ ฉันกับกายเราไม่ได้ทำอะไรอย่างที่แกคิด...”

“พอเหอะ” ใจบัวยกมือขึ้นมาห้ามปราม ไม่อยากฟังคำพูดเหล่านั้นอีก “ออกไป ฉันจะกลับบ้าน”

“พี่ รปภ.คะ...”

“เฮ้ย! แกบ้าไปแล้วเหรอ นี่ยังเห็นเราเป็นเพื่อนอยู่ไหม” ไอซ์โวยวายใหญ่โตที่เห็นเพื่อนโทรแจ้งรปภ.บริษัท

“...ช่วยเข้ามาที่ลาดจอดรถพนักงานหน่อยค่ะ พอดีมีคนนอกเข้ามาจอดรถโดยไม่ได้รับอนุญาตน่ะค่ะ” คนตัวเล็กไม่ได้สนใจเสียงโวยวายยังคงรายงานอีกฝ่ายออกไป

“เรากลับกันก่อนเถอะ” กายไม่อยากมีปัญหาเพิ่มจึงยอมถอย

ทว่า...

ไอซ์ไม่ยอมจบดี ๆ เธอก้าวเท้ามาเผชิญหน้าใจบัวทันที

“พอได้แล้วไอซ์” กายยิ่งเข้ามาห้าม เห็นสายตาของไอซ์ที่ไม่เหลือภาพลักษณ์เก่า ๆ

“ไม่กาย ไหน ๆ มันก็รู้ความจริงแล้ว โกหกต่อก็คงไม่มีประโยชน์ งั้นฉันก็จะเล่าให้แกฟังเอง ว่าคนที่แกคบเป็นแฟนมาตลอดน่ะคือผัวฉัน เป็นผัวฉันก่อนเป็นผัวแกซะอีก”

“...” ทั้งที่รู้ความจริงมาก่อนแล้ว แต่พอเพื่อนรักที่ไว้ใจมาตลอดแสดงท่าทีแบบนี้ ใจบัวก็ยิ่งคุมอารมณ์ตัวเองได้ยาก มันเสียความรู้สึกอย่างบอกไม่ถูก

“ทำไม อึ้งเหรอ!? ใช้ผัวคนเดียวกับเพื่อน ฉันอุตส่าห์แบ่งให้ใช้มาเป็นปี เป็นไง!! ยังอยากได้ของคนอื่นอยู่อีกไหม” ไอซ์กอดอกป่าวประกาศเสียงดัง โชคดีที่วันนี้ใจบัวเลิกงานช้ากว่าคนอื่นเลยทำให้ตรงนี้ปลอดคน

“งั้นแกก็เอาไปเลย เพราะเขาไม่เคยเป็นผัวฉันตั้งแต่แรก”

“...” คำพูดของใจบัวทำให้อดีตเพื่อนรักขมวดคิ้ว ก่อนที่จะแสยะยิ้มออกมา “แกนี่ยังชอบทำตัวใสซิงตลอดเลยเนอะ ทำไม!? นิสัยแบบนี้เลิกไม่ได้เหรอหรือเก็บไว้ล่อเหยื่อคนใหม่”

“พอเถอะไอซ์”

“นั่นมันนิสัยของแกหรือเปล่า” ใจบัวตอกกลับไม่สนเสียงของอดีตแฟนที่ห้ามปรามเพื่อนเก่าอยู่ “แกจะเชื่อก็ได้ว่าฉันเคยมีผัวคนเดียวกับแก ฉันไม่ห้ามความคิดสกปรกหรอก ทีนี้จะถอยไปได้ยัง”

“บัว...กายไม่ได้คบกับไอซ์นะ คนเดียวที่กายรู้สึกดีด้วยคือใจบัว” แต่แล้วกายก็ก้าวเท้ามาหาใจบัว สะบัดตัวเองที่ห้ามปรามคู่นอนออกอย่างเร็ว

“กาย!! พูดงี้ได้ไง เราเป็นเมียกายนะ”

“แต่เราตกลงกันแค่เซ็กซ์”

ตึกตึก...ใจบัวรีบก้าวเท้าเบี่ยงตัวหนีเช่นกัน จากที่เคยเสียใจ มาตอนนี้ที่รับรู้อีกเรื่องยิ่งสมเพชตัวเองที่เคยตกไปอยู่ในความสัมพันธ์สามคนมาเป็นปี แถมยังเป็นความสัมพันธ์ที่มีแค่เธอคนเดียวที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรเลย

บรื้นนนน!!

รถคาเยนน์เหยียบคันเร่งปาดหน้าทั้งสองเพื่อหนีวงจรเลวร้าย หลังจากนี้คงต้องหนีไปทำบุญเผื่อจะช่วยให้ความเลวร้ายหายไปจากชีวิตเธอบ้าง

....

เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้นโดยที่เจ้าของห้องยังไม่ทันวางกระเป๋าด้วยซ้ำ ใจบัวที่มีเรื่องไม่สบายใจมาจากบริษัทถึงกับกรอกตามองบน อยากจะพักผ่อนเต็มทีแต่ดูเหมือนเพื่อนบ้านจะไม่ปล่อยให้เธอได้พักยังคงกดกริ่งหน้าห้องไม่เลิก

“มีอะไรรึเปล่าคะ”

“เรานัดกัน...คุณลืมแล้ว!?” ไนท์ในชุดลำลองสบาย ๆ สำหรับอยู่บ้านเอ่ยถามเสียงละมุน

“เอ่อ ไว้วันหลังได้ไหมคะ”

“ไม่ว่างเหรอครับ” เขาถามหน้าเศร้า

“ฉันอยากพักผ่อน” ใจบัวตอบไปตรง ๆ ท่าทางเหนื่อยล้าของเธอชัดขนาดนี้ เขาคงดูไม่ยากถึงจะใจอ่อนไปกว่าครึ่งเมื่อเห็นแววตาของเขา

“ผมทำเอง คุณแค่นั่งเฉย ๆ หรือจะนอนก่อนก็ได้ เสร็จแล้วผมปลุกเอง”

“ได้ไงคะ ทานด้วยกันก็ต้องช่วยกัน แต่วันนี้ฉันอยากพักผ่อนจริง ๆ”

“ไม่ต้องเกรงใจ มาครับ” ว่าจบ ร่างสูงก็ลากมือเล็กไปที่ห้องตัวเองอย่างไว ไม่รอให้อีกฝ่ายตอบตกลงใด ๆ

จนในที่สุดห้องที่มีเพียงผนังกั้นกันในวันนี้เธอได้เข้ามาเหยียบและเห็นด้วยตา ห้องที่ตกแต่งโทนขาวดำ เรียบหรู ดูแพง สมกับเจ้าของห้อง

เพราะต่อให้เขาจะพูดจานุ่มละมุนแค่ไหน แต่แววตาร้าย ๆ คู่นั้นก็ฉายให้เห็นตลอด

“คุณนั่งก่อน เดี๋ยวผมจัดการเอง”

“ไม่เอาค่ะ” ใจบัวปฏิเสธ

“นั่งก่อนครับ” มือหนาเอื้อมมากดคนตัวเล็กให้นั่งลง ส่วนเขาหนีเข้าครัว ปล่อยให้แขกนั่งเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก

ใจบัวทอดสายตามองดูรอบ ๆ คั่นเวลาไปพลาง ๆ เพราะเธอไม่ได้เอามือถือติดมาด้วย เลยไม่รู้จะทำอะไรนอกจากพยายามไม่ทำตัวให้สบายจนเกินไป เดี๋ยวเจ้าของห้องจะว่าลับหลังเอาได้

กระทั่งมื้ออาหารมื้อนี้สำเร็จด้วยฝีมือผู้ชายทรงแบดที่ดูไม่น่าเชื่อว่าจะทำอาหารหน้าตาน่าทานเป็นกับเขาด้วย

“มีเรื่องไม่สบายใจ ระบายกับผมได้นะครับ” เสียงนุ่มเอ่ยถามระหว่างทานอาหารไปด้วย

“ไม่มีนี่คะ” ใจบัวตักกุ้งกระเทียมที่หั่นเป็นชิ้นพอดีคำเข้าปาก ปฏิเสธสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังให้ความสนใจ

“รู้ตัวไหมว่าโกหกไม่เก่ง”

“...” คราวนี้ใจบัวเงยหน้าสบตาร่างสูง

“ถึงจะเพิ่งเจอกันไม่กี่ครั้ง แต่ผมดูออก”

“...” ใจบัวเลือกที่จะเงียบ

“เรื่องแฟนเก่า!?” เขาเดาไปเรื่อย ดูท่าทีคนตัวเล็กตลอดเวลา

“...ก็ไม่ได้ไม่สบายใจอะไรขนาดนั้น” ความจริงเรื่องแฟนเก่ามันเล็กไปเลยถ้าเทียบกับเรื่องครอบครัวของเธอ การรับรู้ว่าตัวเองเป็นกาฝากของบ้าน มันเจ็บปวดกว่าโดนสวมเขาหลายเท่า

“โดนแฟนนอกใจ!?” ไนท์โยนหินถามทางต่อ

“เดาเก่งเนอะ เคยทำ!?” ดวงตากลมโตหรี่ตามองแกล้ง ๆ เขาเคยเห็นแฟนเก่าเธอนี่ เห็นแค่นั้นก็เดาถูกแล้ว

“ผมไม่เคยมีแฟน” ไนท์ตอบเสียงจริงจัง

“ดีแล้วล่ะ อย่างคุณถ้ามีก็อาจทำให้แฟนเสียใจได้” ใจบัวเผลอพูดสิ่งที่คิดออกไป

“เพราะ?” ร่างสูงเลิกคิ้วถาม

“เอ้า ขนาดเราเพิ่งเจอกันครั้งแรก คุณยังพาฉันขึ้นห้องไป...เอ่อ...นั่นแหละ” พอจะพูดตรง ๆ ก็รู้สึกอายขึ้นเลยต้องใช้ความเข้าใจสื่อเอา เจอกันครั้งแรกของเราเขายังจัดเต็มเหมือนคบกันมาสิบปี

“หึ” ไนท์หัวเราะออกมา วางช้อนแล้วจ้องคนตรงหน้าไม่วางตา “เขินเหรอ”

“บ้า! ใครเขิน” ใจบัวเฉไฉไม่มีทางยอมรับหรอก

“งั้นผมถามหน่อยว่าถ้าเกิดขึ้นอีกครั้ง... คุณจะว่ายังไง” คราวนี้น้ำเสียงไนท์จริงจังขึ้นมา แววตาไม่มีความล้อเล่น

“หลอกฉันมาทานข้าว ที่แท้คุณก็ต้องการจะคุยเรื่องนี้” ใจบัววางช้อน เข้าใจสถานการณ์แล้วว่ากำลังเผชิญอยู่กับอะไร

“ผมไม่ใช่แฟนเก่าคุณ ผมไม่ได้หลอก แค่ถามตรง ๆ เท่านั้น”

“ให้มันจบแค่ครั้งเดียวเถอะค่ะ ฉันไม่คิดจะทำมันอีก”

“ทำไม” ร่างสูงก็ถามกลับทันควันเหมือนกัน “ไม่ติดใจ!?”

“นี่คุณ! ฉันว่าฉันกลับห้องดีกว่า” ว่าแล้วใจบัวก็ลุกขึ้นเพื่อหนีกลับ

“ที่เราทำมันไม่ผิดเลยนะ เราแค่หาความสุขให้ตัวเอง เราไม่มีพันธะนี่ ทำไมไม่ลองคิดอีกที” ร่างสูงยื้อเอาไว้

“คุณอยากนอนกับฉัน!?” ในเมื่อเจ้าของห้องไม่ยอมจบง่าย ๆ เธอจึงถามตรง ๆ ทั้งที่รู้คำตอบดี

“อยาก” แล้วคำตอบก็ตรงแสนจะตรง จนคนตัวเล็กถึงกับต้องหลบสายตาด้วยความอาย

“คบเป็นแฟน คุณยังโดนหลอกเลย แต่นี่ผมยอมรับตรง ๆ ว่าอยากนอนกับคุณ” ไนท์เอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับแฟนเก่าของเธอ เพื่อให้ตัวเองได้ในสิ่งที่ต้องการ

“แล้วความสัมพันธ์ของเราคือ?”

“แล้วแต่คุณจะนิยาม...” ร่างสูงลุกขึ้นเดินไปหาคนตัวเล็ก โอบเอวบางเข้าหาตัว “...รับรอง หลังจากนี้คุณจะมีความสุขมากกว่าคืนแรกของเราหลายเท่า!!”

“...” ใจบัวอมยิ้มกับคำพูดเจ้าเล่ห์ของคนตรงหน้า เพราะเขาอยากได้เธออีกครั้ง ไม่แปลกที่จะโน้มน้าวให้เธอเคลิ้มตาม “แล้วแต่ฉันนิยาม!?”

“ครับ แล้วแต่คุณ” ไนท์ตอบรับแล้วสาวเท้าเข้าหาเรื่อย ๆ มือหนาที่โอบเอวบางดันร่างเธอให้นั่งลง เชยคางให้ขึ้นมาสบตากัน ก่อนที่จะโน้มใบหน้าหล่อลงมาใกล้จนสัมผัสลมหายใจกันและกัน

ริมฝีปากหนาเลื่อนลงใกล้จนแนบกับริมฝีปากอวบอิ่ม ทว่า...ใจบัวกลับเบี่ยงหน้าหนีซะก่อน

“เร็วเกินไปรึเปล่าคะ”

“คืนนั้นมันก็เร็วกว่านี้ จำไม่ได้เหรอ” ไนท์พูดไปเขี่ยไรผมข้างหูไป นิ้วเรียวลูบไล้ใบหูสร้างความปั่นป่วนให้คนอ่อนประสบการณ์หลับตาเคลิ้มตาม

“ก็คืนนั้น ฉะ...ฉันเมา” เพราะใจที่ไม่กล้าข้ามความจริงบางอย่าง เลยต้องหาเหตุผลให้เอาตัวรอด

“ครั้งแรกเมา แล้วครั้งสอง สามล่ะ จำได้ไหม” ไนท์เอ่ยถามไปพลางปลายจมูกสูดดมแก้มคนตัวเล็กไปด้วย

“อื้อ! คุณไนท์”

“ว่าไงครับ จำได้ไหม?” ร่างสูงยังคงต้องการคำตอบ

“...” จำได้ แต่จะให้ตอบเหรอ ไม่มีทาง!!!

“ถ้าจำไม่ได้ ผมจะได้ทบทวนให้คุณบัวใหม่”

“มะ...ไม่เป็น...อื้ออ!” ไม่ทันปฏิเสธจบประโยคริมฝีปากหนานุ่มก็ประกบจูบแนบชิด

ไนท์เผยอปากงับดูดดึงริมฝีปากล่าง กระทั่งใจบัวร้องประท้วงก็เป็นจังหวะที่เรียวลิ้นสากสอดเข้าไปทำความคุ้นเคยกับลิ้นเล็ก ตวัดดูดคลึงให้ใจบัวเสียววูบวาบ

“พะ...พอแล้วค่ะ”

“...” ไนท์ยอมถอดจูบตามคำขอ ซบหน้ากับไหล่มน เคลื่อนหน้าเข้าซอกคอขาวเนียน

“ฉันจะกลับห้อง”

“สัญญากับผมก่อนว่าจะไม่หลบหน้าผม”

“...” ใจบัวเม้มปากทันที จ้องดวงตาคู่คมที่รู้เท่าทันเหมือนมาอยู่ในใจของเธออย่างงั้น

“ถ้าไม่สัญญาก็อยู่อย่างนี้แหละ” ไนท์กดหน้าซุกไซ้ซอกคอต่อ สองมือลูบไล้แผ่นหลัง ก่อนจะเลื่อนมาด้านหน้า ไต่ปลายนิ้วขึ้นเรื่อย ๆ กระทั่งฝ่ามือวางกอบกุมหน้าอกขนาดพอดีมือ

“คุณไนท์! ถ้าไม่อยากให้ฉันหลบหน้าก็เอามือออกจากหน้าอกฉัน”

“...” ไนท์อมยิ้มเจ้าเล่ห์ แต่ก็ยอมปล่อยมือจากความนุ่มนิ่มแล้วยืดตัวตรง

ใจบัวถอนหายใจฟึดฟัดออกมา ลุกขึ้นยืนเพื่อเตรียมกลับห้องตัวเอง คนตัวเล็กจึงเดินผ่านหน้าร่างสูง

หมับ!

“ตอนเช้าอยากทานอะไรครับ” ไนท์กอดคนตัวเล็กจากด้านหลัง วางใบหน้าคมบนไหล่แล้วกระซิบถาม

“จะทำแบบนี้นานแค่ไหน” ใจบัวถามตรง ๆ

“...” ไนท์นิ่งไม่ตอบ

“ถ้าฉันยอมนอนด้วยอีกครั้ง จะจบทันทีไหมคะ”

“ผมบอกแล้วไงว่าขึ้นอยู่กับคุณ...”

“...และระหว่างนี้ไม่ต้องกลัวว่าผมจะไปทำเรื่องพวกนี้ลับหลังคุณกับใคร...ไว้ใจผมได้”

“ฉันจะเชื่อได้ยังไงคะ” ใจบัวถามต่อ

“ก็ต้องเสี่ยงดู” ไนท์ตอบกลาง ๆ ไม่รับปากอะไรตรง ๆ

“...” ทำให้คนตัวเล็กสลัดมือหนาออกจากเอว ชีวิตเธอไม่พร้อมจะเสี่ยงอะไรตอนนี้

“คุณเคยมีประสบการณ์มีแฟนมาแล้ว ยังโดนหักหลังเลย แล้วทำไมกับผมถึงไม่กล้าลองเสี่ยง ทั้งที่ระหว่างเรามันไปไกลกว่าแฟนเก่าคุณซะอีก!?”