บทที่5. เรื่องว้าวุ่น

กีณรินนั่งลงอย่างเหนื่อยๆ ในร้านขายข้าวแกงริมถนนอพาร์ท-เม้นท์ที่พักอยู่ เธอสั่งข้าวราดแกงง่ายๆ และน้ำเปล่าหนึ่งแก้ว เอกสารสมัครงานถูกเปิดออกช้าๆ ในขณะที่จิตใจเต็มไปด้วยความหดหู่ เมื่อครู่เพิ่งไปสอบสัมภาษณ์บริษัทแห่งหนึ่งและดูท่าจะรู้ผลโดยไม่ต้องรอให้เขาติดต่อกลับ หญิงสาวจัดการอาหารตรงหน้าพลางเปิดดูหนังสือพิมพ์สมัครงานไปด้วย ทำไมชีวิตมันไม่เหมือนในนิยายบ้างนะ เวลานางเอกสู้ชีวิตจนเรียนจบแล้วก็มีงานดีๆ มารอรับแต่นี่เธอสมัครงานไปตั้งหลายแห่งยังเงียบอยู่เลยหรืออุปสรรคเหล่านี้มาเพื่อทดสอบชีวิตเรากัน

กีณรินเผลอยิ้มให้ตัวเอง คงต้องมีสักวันที่เป็นวันของเราบ้างล่ะ! เธอให้กำลังใจตัวเองแล้วเก็บเอกสารบนโต๊ะกำลังจะลุกขึ้นเพื่อไปจ่ายค่าอาหารแต่โทรศัพท์มือถือกลับดังขึ้นก่อน เบอร์ที่โทรเข้าทำให้เธอยิ้มกว้างออกมาก่อนจะกรอกเสียงตอบรับ

“สวัสดีค่ะลุงพงษ์”

“หนูรินอยู่กับลูกอรหรือเปล่า”

“เปล่าคะ” น้ำเสียงร้อนรนทำให้กีณรินอดกังวลไม่ได้ “หนูไปสมัครงานเพิ่งกลับค่ะ ยังไม่ได้เข้าบ้านเลย ลุงพงษ์มีอะไรหรือคะ”

“ลุงติดต่อลูกอรไม่ได้” ปลายสายทำน้ำเสียงเหนื่อยใจ “ลุงมีปัญญาเรื่องที่ดินบนเกาะของเรามีคนมากว้านซื้อเห็นว่าจะทำรีสอร์ท เอ่อ...”

“ลุงพงษ์หนูก็รักและเคารพลุงเหมือนพ่อแท้ๆ ถ้ามีเรื่องอะไรไม่สบายใจก็พูดกับรินก็ได้ค่ะ”

“ก็ลุงก็ไม่อยากขายที่ดินของเราหรอกนะ มันเป็นที่ดินของบรรพบุรุษเราและมันเป็นสมบัติชิ้นเดียวที่จะให้ยัยอรแต่ตอนนี้ พวกที่มากว้านซื้อที่ดินบีบเราเหลือเกิน ลุงพยายามแล้วลุง”

“ลุงพงษ์ทำใจดีๆ ก่อนค่ะ” กีณรินได้ยินเสียงสั่นเครือของลุงพงษ์ก็อดตกใจไม่ได้ “ขอรินคุยกับยัยอรก่อนนะคะ แล้วรินกับอรจะรีบกลับบ้านเกาะทันทีค่ะ”

“ขอบใจรินมาก ถ้าไม่มีรินลุงก็ไม่รู้จะทำยังไงติดต่อลูกสาวตัวเองก็ไม่ได้”

“ไม่เป็นไรค่ะ ลุงพงษ์ไม่ต้องคิดมากนะคะ ทำใจให้สบายเดี๋ยวจะล้มหมอนนอนเสื่อเสียก่อน”

เสียงลุงพงษ์ยังพร่ำบ่นถึงความโง่เขลาของตัวเองอีกสองสามประโยคก่อนจะวางสายไป กีณรินก็ยังจับใจความไม่ได้แน่ชัดว่าเรื่องเป็นอย่างไรกันแน่ หญิงสาวรีบจ่ายค่าอาหารและหอบแฟ้มสมัครงานเดินเร็วๆ เพื่อกลับที่พัก แต่ห้องที่ล็อกอยู่แสดงว่าลูกพี่ลูกน้องของเธอยังไม่กลับ

“ไปไหนน่ะ นี่ก็หกโมงเย็นแล้ว น่าจะเลิกเรียนแล้วนี่” กีณรินบ่นอุบอิบพลางเหลียวมองรอบข้าง ห้องพักที่รกได้แทบทุกวันซึ่งเธอก็ยังงุนงงว่าทำไม ทั้งที่เธอก็ตามเก็บทุกวันเช่นกัน มีจานชามที่ยังไม่ได้ล้างอีกถ้าจะกลับบ้านที่เกาะตอนนี้ก็คงต้องจัดการเรื่องพวกนี้ก่อนไม่อย่างนั้นกลับมาหนอนต้องขึ้นแน่ๆ แต่ที่สำคัญกว่าคืออรพิมไปไหนน่ะ อย่างอรพิมนะหรือจะปิดมือถือได้ ลำพังค่าโทรศัพท์แต่ละเดือนก็มากอยู่แล้ว แถมต้องโกหกเพื่อโทรบอกคนที่บ้านว่าขอเงินเป็นค่าเรียนพิเศษหรืออะไรทำนองนั้นเสมอๆ เพื่อใช้จ่ายในการเที่ยวเตร่และดูท่าอรพิมจะไม่เดือดร้อนที่เธอเรียบจบช้าด้วยซ้ำไป

“หรืออาจจะกำลังเดินทางกลับอยู่เลยไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์” กีณรินบอกกับตัวเองพลางจัดการล้างถ้วยชามที่แช่ในอ่างล้างจานเสร็จแล้วก็เก็บห้องทำความสะอาดอย่างง่ายๆ แต่กว่าจะทำอะไรเสร็จเรียบร้อยกว่าทุ่มเศษเข้าไปแล้วและไม่มีวี่แววว่าอรพิมจะกลับมาห้องพัก เธอลองโทรศัพท์หาอรพิมอีกหลายครั้งก็ยังไร้คนรับสาย เธอจึงเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางพลางคิดว่าอรพิมอยู่ที่ไหน หรือจะติดต่อใครเพื่อตามหาอรพิมได้บ้างเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นจนกีณรินสะดุ้งแล้วรีบคว้าโทรศัพท์รับสายทันทีโดยไม่ได้ดูหมายเลขปลายทาง

“ยัยอร อยู่ไหนทำไมติดต่อไม่ได้เลย”

“หนูรินนี่พี่แป๋มเองจ๊ะ”

“เอ่อขอโทษค่ะพี่แป๋ม”

“ยัยอรทำเรื่องอะไรไว้อีกล่ะ” พี่เลี้ยงเอ่ยถามอย่างรู้ทัน

“ก็ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ เอ่อ...พี่แป๋มมีธุระอะไรเหรอคะ จะนัดซ้อมรำเหรอค่ะ”

“ฮืม...มีงานด่วนจ๊ะ งานเลี้ยงอำลาผู้จัดการบริษัทฯ วันเสาร์นี้”

“วันเสาร์” กีณรินหันไปมองปฏิทิน วันนี้วันพฤหัสบดีแล้วนี่ “เสียดายจังงานนี้รินคงไปไม่ได้หรอกค่ะ”

“พูดเป็นเล่น” อีกฝ่ายพูดเสียงสูงอย่างไม่เชื่อ “รินไม่เคยปฏิเสธงานยกเว้นติดสอบหรือติดเรียนนะเนี่ย”

“รินต้องกลับบ้านด่วนนะคะ มีธุระด่วนจริงๆ”

“มิน่าละ แล้วยัยอรไปด้วยไหม”

“คือ...รินติดต่ออรไม่ได้ค่ะ พยายามโทรติดต่อตั้งหลายหนน่าจะเลิกเรียนนานแล้วด้วย”

“ยัยอรเนี่ยนะจะเรียนจนหมดคาบได้” พี่เลี้ยงหัวเราะคิกคัก “ป่านนี้ไม่ไปแดนซ์กระจายตามผับตามบาร์แล้วเหรอ”

“ผับบาร์หรือคะ?” กีณรินใจหายวูบ นี่เข้าผับเข้าบาร์อีกแล้วเหรอ “พี่แป๋มพอทราบไหมคะว่าอรจะไปที่ไหน มีเรื่องด่วนที่บ้านจริงๆ ค่ะ”

“น่าจะแถวอาร์ซีเอนั้นแหละ เคยเห็นอยู่แถวนั้นนี่ คงเป็นร้านของบอยนั้นแหละได้ยินว่าตามจีบบอยอยู่นี่ จำบอยได้ไหมที่เราเคยไปรำอวยพรวันเกิดของพ่อเขาเมื่อสองเดือนก่อนไง”

“จำได้ค่ะ ร้านของพี่บอยชื่ออะไรอยู่ตรงไหนค่ะ เดี๋ยวรินจะลองไปตามหาดู”

กีณรินรีบจดชื่อร้านและที่อยู่ของร้าน เธอไม่เคยไปถนนเส้นนั้นตอนกลางคืนเลย แต่นี่ก็ยังหัวค่ำแท้ๆ อรพิมจะเข้าผับบาร์เร็วขนาดนี้เชียวหรือ? หลังจากวางสายโทรศัพท์แล้วเธอก็รีบผลัด เปลื่ยนเสื้อผ้าเป็นเสื้อยืดสีชมพูหวานกับโปรงยาวคลุ่มเข่าแล้วรีบไปตามแผนที่ที่จดไว้ทันที

นาฬิกาในร้าน ‘บีทผับ’ บอกเวลาสองทุ่ม แต่พนักงานส่วนใหญ่ก็ประจำหน้าที่ของตัวเองแล้วเว้นแต่หญิงสาวในชุดเสื้อสายเดี่ยวสีขาวเข้ากับกระโปรงสั้นพลิ้วสีดำลายตารางหมากรุก ใบหน้าคมแต่งหน้าจัดจ้านผมก็เซ็ทเป็นทรงทันสมัยแทบดูไม่ออกเลยว่ายังเป็นนักศึกษาอยู่

อรพิมดูจะไม่สนใจคำนินทาของบรรดาสาวเสิร์ฟที่จ้องมองเธอนัก ช่างประไรสมัยนี้ถ้าผู้หญิงไม่ไล่จับผู้ชายก่อนแล้วจะเหลือผู้ชายหล่อๆ รวยๆ ให้ตะครุบเหรอนี่เธอลงทุนมานั่งเฝ้าเจ้าของร้านขนาดนี้ก็เพราะเรื่องนี้หรอกนะ รถสปอร์ตสุดหรูเข้ามาจอดหน้าร้านเรียกสายตาของอรพิมให้หันไปมองได้อย่างรวดเร็ว เธอรีบคว้าตลับแป้งมาดูความเรียบร้อยของใบหน้าแล้วฉีกยิ้มหวานฉ่ำทันทีที่ชายหนุ่มเจ้าของร้านเดินเข้ามา

“พี่บอยมาร้านเร็วจังค่ะ” อรพิมปรี่เข้าไปเกาะแขนอย่างเอาอกเอาใจทันที

“น้องอร” บอยหรือบารมีทำหน้าเลี่ยนๆ ที่เห็นหญิงสาวคนนี้ เขามั่นใจในเสน่ห์ของตนเองแต่บางทีมันก็น่ารำคาญที่ต้องเจออะไรแบบนี้ “น้องอรมาเร็วจังครับ”

“ก็น้องอรรีบมาเผื่อว่าจะช่วยงานอะไรพี่บอยได้ไงคะ” ‘อย่างเธอจะช่วยอะไรได้นอกจากนั่งอ่อยเรียกลูกค้า’

บารมีนึกต่อว่าในใจแต่ก็ยิ้มแย้มออกมา “ขอบคุณน้องอรมากเลยครับ น้องอรแค่นั่งเฉยๆ ยิ้มหวานๆ ตรงเคาน์เตอร์หรือจะแดนซ์ด้วยก็ได้นะครับ...พี่ชอบ”

“พี่บอยชอบเหรอคะ งั้นน้องอรจะทำให้เต็มที่เลยค่ะ”

“ดีครับ เดี๋ยวพี่ขอตัวสักครู่นะครับ”

บารมีแกะมือที่เกาะแขนตนเองออกแล้วเดินไปด้านในซึ่งเป็นห้องทำงานของผู้จัดการร้าน ผู้หญิงแบบอรพิมมีเยอะแยะจนคร้านจะใส่ใจ พวกนี้ชอบคิดว่าตัวเองสวยแต่ทำตัวไร้สมองเพราะคิดว่าผู้ชายจะยอมสยบเพราะความสวย หารู้ไม่ว่าไม่มีใครอยากจริงจังกับผู้หญิงแบบนี้นัก จะหาแม่ของลูกทั้งทีก็ต้องได้ ‘ดีๆ’หน่อยซิ ไม่ใช่ผู้หญิงประเภทพร้อมจะขึ้นเตียงกับผู้ชายคนไหนก็ได้ จะว่าไป ‘ผู้หญิงดีๆ’ ในประเทศนี้ก็หายากเหลือเกิน แต่ที่แน่ๆ คงไม่โผล่มาแถวนี้หรอกชายหนุ่มมีนึกขำกับความคิดตัวเองแล้วโทรเรียกรองผู้จัดการร้านเข้ามาพบ

“เดี๋ยวผมจะออกไปหาอะไรกินแล้วจะเข้ามาอีกทีนะ”

“ครับผม”

บารมีสั่งงานอีกเล็กน้อยแล้วลุกออกมาจากห้องแต่เลี่ยงที่จะเดินมาด้านหน้าร้าน เขายังไม่อยากเจอเด็กสาวๆ ที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อใกล้ชิดเขาในเวลานี้ชายหนุ่มตั้งใจจะเดินไปที่ร้านอาหารญี่ปุ่นซึ่งอยู่ถัดไปอีกสองบล็อกซึ่งก็เป็นร้านอาหารของเพื่อนสนิทร่วมรุ่นอีกคนหนึ่ง ผับบาร์หลายแห่งเริ่มคึกคักแต่ผู้คนจะมาก กว่านี้เมื่อหลังสามทุ่มไปแล้ว เขาตัดสินใจทำผับก็แค่หาอะไรทำแก้เบื่อก่อนจะไปเรียนเมืองนอกเท่านั้น แต่ขณะที่เดินอยู่นั้นสายตาของเขาก็สะดุดกับหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังเหลียวซ้ายแลขวาเหมือนกำลังหลงทาง

‘หลงทาง’ หลงทางในอาร์ซีเอบ้านะซิ! ไม่มีใครมาหลงทางในนี้หรอก แต่เอ๊ะ หน้าคุ้นๆ แหะ?

บารมีขมวดคิ้วอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มที่มุมปากออกมา เขาเดินตรงไปหาเธออย่างมั่นใจว่าจะทักไม่ผิดคน เพราะเขามีความสามารถพิเศษที่จดจำผู้หญิงสวยๆ ได้แม้จะเจอกันเพียงหนเดียวก็ตาม

“น้องรินใช่ไหมครับ”

“ใช่ค่ะ เอ่อ คุณ...”

“พี่บอยไงครับ น้องรินเป็นนางรำของแป๋ม ตอนนั้นพี่จ้างให้รำอวยพรในงานวันเกิดของพ่อพี่”

“อ้อ...สวัสดีค่ะพี่บอย” กีณรินยกมือไหว้รู้สึกโล่งอกขึ้นมา ถึงแม้ว่าเธอจะทำงานกลางคืนแต่เธอก็ไม่ชอบสถานที่เสียงดังและแสงน้อยแบบนี้เลย แค่เดินเข้ามาไม่กี่นาทีเธอก็เริ่มรู้สึกมึนศีรษะแล้ว

“น้องรินมาทำอะไรแถวนี้ครับ อย่าบอกนะว่ามาเที่ยว”

“เปล่าค่ะ” กีณรินส่ายหน้าไปมาจนผมยาวสยายพลิ้วไปมา “รินกำลังจะไปร้านของพี่บอยแต่ไปไม่ถูกค่ะ”

“ไปร้านพี่นะเหรอ?” บารมีทำหน้างุนงง ผู้หญิงแบบกีณรินนะเหรอจะไปผับของเขาได้

“รินจะไปตามหาอรค่ะ พี่บอยเห็นอรไหมคะ”

กีณรินเอ่ยถาม วันที่เธอไปรำในงานวันเกิดของพ่อคุณบารมีก็เจออรพิมไปที่งานด้วย แต่ไปในฐานะของเพื่อนคุณบารมี ท่าทางอรพิมจะอายมากที่รู้ว่าเธอมางานเดียวกันแต่คนละสถานะกัน แต่บารมีกลับแสดงความชื่นชมเธอออย่างออกนอกหน้าทำเอาอรพิมไม่พอใจโกรธเธอไปหลายวันทีเดียว

บารมีร้องอ้อ! อยู่ในใจ แล้วพยักหน้ารับ “เห็นซิครับ นั่งอยู่ที่ร้านของพี่นั้นแหละ”

“จริงหรือคะ” กีณรินทำหน้าโล่งอก “ขอบคุณมากค่ะพี่บอย รินขอตัวไปหาอรก่อนนะคะ”

“เดี๋ยวเข้าไปพร้อมพี่ดีกว่า” เขายิ้มแล้วพากีณรินกลับเข้ามาในร้าน บารมีรู้สึกชอบนิสัยซื่อๆ ของกีณรินและออกจะแปลกใจที่อรพิมกับกีณรินเป็นลูกพี่ลูกน้องทั้งที่นิสัยต่างกันสุดขั้ว

“อร!” กีณรินเรียกอย่างดีใจแต่ก็ตกใจเมื่อเห็นอรพิมกำลังดื่มเหล้ากับผู้ชายแปลกหน้าแถมคลอเคลียกันอีกด้วย

“ยัยริน!” อรพิมทำหน้าเหม็นเบื่อ “เธอมาทำอะไรที่นี่”

“ก็มาตามอรนะซิ”

“ตาม...ตามทำไม ถึงเวลาฉันก็กลับเองนั้นแหละ”

“ก็ลุงพงษ์โทรมาให้กลับบ้านด่วน มีเรื่องที่บ้าน”

“เหรอจ๊ะ” อรพิมหัวเสีย แต่พอมองเห็นบารมียืนอยู่ด้านหลังกีณรินก็รีบปรับน้ำเสียงใหม่ “คงไม่มีอะไรหรอก พ่อก็คงแค่คิดถึงพวกเราแล้วหาเรื่องมาอ้างให้เรากลับบ้านนั้นแหละ”

“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก” กีณรินรู้สึกปวดหูเพราะเสียงเพลงในผับที่เปิดดังลั่นและยังต้องตะโกนคุยกันอีก “กลับบ้านเถอะ”

“ถ้าไม่มีธุระด่วนพ่อคงไม่โทรมามั่งครับน้องอร” บารมีนึกอยากหัวเราะอรพิมจริงๆ ที่แสร้งตีสองหน้าแบบนี้

“ดีใจจังที่พี่บอยเป็นห่วงอร” เธอปราดเข้ามาเกาะแขนบารมี แต่ส่งสายตาดุๆ ไปที่กีณริน “แต่อรรู้นิสัยพ่อของอรดีค่ะ ก็อรเป็นลูกนี่คะ”

คำพูดของอรพิมกรีดหัวใจของกีณรินนัก เธอรักและเคารพลุงพงษ์พ่อของอรพิมประดุจพ่อแท้ๆ เพราะถ้าไม่มีลุงพงษ์เธอก็ไม่รู้จะเป็นอย่างไร อาจจะถูกส่งไปอยู่บ้านเด็กกำพร้าที่ไหนสักแห่งก็เป็นได้

“ถ้างั้น รินกลับไปดูลุงพงษ์นะ”

“แหมริน รินไม่ต้องเดือดร้อนกับเรื่องในครอบครัวอรก็ได้” อรพิมหัวเราะเสียงรื่นที่เห็นสีหน้าทุกข์ใจของกีณริน แต่ก็พอนึกได้ว่าอาร์พาเม้นท์จะว่างไม่มีใครมาเป็นก้างขวางคออีก “แต่ถ้ารินอยากไปก็ได้นะ”

กีณรินพยักหน้ารับเนืองๆ แล้วยกมือไหว้ลาบารมี ที่ไม่ทันรั้งกีณรินไว้ได้ทัน หญิงสาวรีบเดินเร็วๆ จนเกือบจะเป็นวิ่งออกมาแต่ก็ปะทะเข้ากับร่างสูงของใครคนหนึ่งเข้า

“ริน”

“นัท” กีณรินเงยหน้ามองแผงอกที่ชนเข้าอย่างแรง นัทธีมีสีหน้าแปลกใจที่เห็นเธอ

“รินมาทำอะไรที่นี่ ผมมางานวันเกิดเพื่อน”

“รินมาตามอรค่ะ” เธอพยายามกลั้นเสียงสะอื้นข้างใน

“แล้วเจออรหรือยังครับ”

“เจอแล้วค่ะ รินกำลังจะกลับบ้าน”

“งั้นให้ผมไปส่งรินน่ะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ รินกลับเองได้ นัทไปงานวันเกิดเพื่อนเถอะ”

“เพื่อนไม่สนิทไม่เป็นไรหรอก หน้ารินซีดๆ ให้ผมไปส่งดีกว่านะ”

กีณรินรู้สึกย่ำแย่ในใจจึงไม่อยากปฏิเสธนัทธี เขาพาเธอเดินไปขึ้นรถที่จอดไว้ไม่ไกลนักโดยไม่รู้ว่ามีสายตาของใครคนหนึ่งจ้องมองผ่านร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง

“มองอะไรคะราฟาเอล”

“ก็ไม่มีอะไร”

ราฟาเอลเอ่ยตอบแล้วหันมายกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม คาร่าไม่อยากเซ้าซี้จึงได้แต่เบียดประชิดเข้าไปใกล้อีก

เธออุตส่าห์ลงทุนตามเขามาถึงเมืองไทยแบบนี้แล้วยังไงต้องจับเขาให้อยู่หมัดให้ได้ แต่ก็ดูเหมือนผู้ชายที่ร้อนแรงยามอยู่บนเตียงจะมีแต่ความเย็นชามอบให้

ช่างเถอะ ขอให้เขารวยพอจะเลี้ยงดูเธอไปตลอดชีวิตก็พอแล้ว”.