บทนำ พี่น้องท้องชนกัน (2)

“ยะ...อย่านะ อย่าทำไลลา เราเป็นพี่น้องกันนะ พี่ทัพทำไลลาลงเหรอ” ไลลาถามด้วยอาการน้ำตาคลอเบ้า ทั้งเจ็บทั้งกลัวและเสียใจที่ชายหนุ่มเคียดแค้นเธอขนาดนี้

“พี่น้องอย่างนั้นเหรอ กูไม่อยากเป็น แต่ถ้าพี่น้องท้องชนกันไม่แน่ กูจะเอามึงให้ขาถ่างไปเลยจะได้ไม่มีแรงไปมั่วผู้ชายคนไหนอีก!!!”

“ยะ...อย่านะ”

ไลลาร้องออกมาแต่เธอไม่มีแรงแม้แต่จะลุกเพราะอาการเจ็บจุกที่ท้องเป็นอย่างมากเนื่องมาจากการเหวี่ยงเมื่อครู่นี้ แววตาสวยสั่นระริกเมื่อเห็นว่ากองทัพกำลังถอดเข็มขัดของตัวเองจนเสียงหัวเข็มขัดกะเทาะกัน เสียงมันช่างน่ากลัวและหวาดผวา หญิงสาวรู้ว่ากองทัพไม่ได้รักเธอมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ตั้งแต่ที่ความจริงยังไม่ปรากฏก็ตาม แต่ชายหนุ่มไม่เคยทำตัวดิบเถื่อนอะไรแบบนี้มาก่อน จนมาคิดแล้วว่าคนที่ตัวเองคลุกคลีมาตั้งแต่เด็กแท้จริงแล้วเธอไม่เคยรู้จักอะไรเขาเลย

เคร้ง!

“พะ...พี่ทัพใจเย็นๆ นะพี่ต้องมีสติ ไลลาเป็นน้องสาวพี่ เราสองคนเห็นกันเป็นพี่น้องมาตลอด”

“กูไม่ได้เห็นมึงเป็นน้อง! แต่ถ้าเป็นเมียก็ไม่แน่ ไม่สิ...คนอย่างมึงไม่เหมาะเป็นเมียใครหรอก เพราะสำส่อนฉิบหาย ยังดีนะกูมีถุงไม่งั้นคืนนี้กูคงติดโรคจากมึง!!”

“ไลลาไม่ได้เป็นอย่างที่พี่ทัพบอกเลย ไม่เคย” ไลลาเสียใจที่กองทัพไม่เคยมองเธอในแง่ดี และเขาก็ยังคิดทุเรศๆ กับเธออย่างนี้อีก ตอนนี้ความรักแบบพี่ชายที่มีให้เขามันมลายหายไปหมดแล้ว เหลือเพียงความว่างเปล่า

“ไม่เป็นเหี้...ไร ผู้หญิงสำส่อน หรือเมียกู”

ไลลานิ่งเงียบด้วยไม่รู้จะต่อปากต่อคำกับกองทัพไปทำไมเพราะถึงยังไงคนอย่างเขาคงไม่มีทางเชื่อคำพูดอะไรของเธออยู่แล้ว

“มึงไม่ตอบ งั้นกูเลือกให้ เดี๋ยววันนี้กูจะเอามึงให้หายร่านเลย จะได้เลิกทำตัวเสื่อมเสียมาที่ตระกูลของกูสักที!!” กองทัพว่าจบก็จัดการถอดกางเกงสีดำมันวาวของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ตามมาด้วยชั้นในสีน้ำเงินเข้ม เผยให้เห็นสิ่งที่ซุกซ่อนอยู่ภายใน

ดวงตาสวยเบิกกว้างด้วยความตกใจเพราะไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน ตรงนั้นของกองทัพมันใหญ่มาก ใหญ่กว่าแขนของเธอเสียอีก มันทั้งใหญ่ ทั้งยาว และน่ากลัวมากๆ

“พะ...พี่ทัพอย่านะ พี่แค่ไม่ได้สติ พี่แค่เมา” เมื่อเริ่มมีแรงไลลาก็ค่อยๆ ถอยร่นไปข้างหลัง จนกระทั่งแผ่นหลังเล็กแนบกับพนักพิงของหัวเตียง

“กูมีสติ กูไม่ได้เมาอะไรด้วย และวันนี้กูจะเอามึงให้ขาถ่างเลยไลลา มึงชอบร่านไม่ใช่เหรอ งั้นวันนี้กูจะสละตัวเองเย...มึงละกัน”

กองทัพจัดการลากร่างเล็กลงมาที่ปลายเตียงอีกครั้ง โดยที่ร่างหนาอันเปล่าเปลือยของเขากำลังคร่อมร่างเล็กที่มีแค่ชุดคลุมปกปิดกายเอาไว้ ด้วยความที่ชุดมันเปียกเธอเลยถอดออกหมดทั้งตัวเพราะหวังว่าจะเอาไปซักก่อนกลับ

ติ๊งต่อง!!

“รูมเซอร์วิสค่ะ มารับเสื้อผ้าที่คุณผู้หญิงต้องการให้นำไปซักค่ะ” เสียงดังจากหน้าห้องทำให้ไลลาได้สติและกำลังตัดสินใจจะตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ แต่ไลลากลับช้ากว่าคนตัวโต เขาเอามือมาปิดปากของเธอไว้ มือของกองทัพใหญ่กว่าหน้าของเธอเสียอีก

“อื้อ!!”

“ไม่ต้องการแล้วครับ กลับได้เลยครับ ไม่เป็นไร” กองทัพตะโกนออกมาด้วยเสียงสุภาพ ช่างต่างจากที่พูดกับเธอเมื่อครู่เหลือเกิน

“รับทราบค่ะคุณผู้ชาย...”

เสียงเท้าที่เดินห่างออกไปทำให้ไลลาเริ่มหวาดกลัวคนตรงหน้ามากขึ้น กลัวว่าเขาจะทำอะไรที่เลวร้ายลงไป และสิ่งที่ชายหนุ่มกำลังจะทำมันไม่สามารถเรียกร้องอะไรกลับมาได้

“คิดจะร้องให้คนช่วยอย่างนั้นเหรอ หึหึ...ไว้มึงโดนกูเย...ก่อนแล้วกัน จากนั้นลองไปร้องแรกแหกกระเชอดูว่าโดนกูเอา แต่จะกล้าพูดหรือเปล่าล่ะ” มือหนาปล่อยออกจากปากเล็กจิ้มลิ้มแล้วเท้าแขนกับที่นอนหนานุ่มเพื่อป้องกันไม่ให้สาวร่างเล็กหนี

“ได้โปรดเถอะพี่ทัพ เราอย่าทำอย่างนี้กันเลย ถ้าพี่ทัพอยากให้ไลลาชดใช้อะไรบอกไลลาเลยนะ แต่ขออย่างเดียวอย่าทำแบบนี้ได้ไหม ไลลากลัว” มือเล็กยกขึ้นไหว้ชายหนุ่มอีกครั้งเพื่ออ้อนวอนและหวังให้เขาเห็นใจเธออีกครั้ง

“ต่อให้มึงมาก้มกราบตีนกูตอนนี้กูก็ไม่เมตตาคนอย่างมึง กูเกลียดมึง...มึงจำเอาไว้ด้วย!”

“เกลียดแล้วจะทำอย่างนี้กับไลลาทำไม เราต่างคนต่างอยู่เถอะนะ” เสียงหวานบอกสั่นๆ

“สะใจ การที่กูเห็นมึงทรมานกูยิ่งสะใจ และถ้าเห็นมึงดิ้นทุรนทุรายใต้ร่างกูแล้วกูก็ยิ่งสะใจ แต่จริงๆ เป็นบุญห...มึงนะที่จะได้ลิ้มรสคว...ของกู บางทีมึงอาจจะติดใจอยากให้กูเอาอีกก็ได้”

เพียะ!!

“ไอ้ทุเรศ พูดแบบนี้ออกมาได้ยังไงวะ กูน้องมึงนะ น้องมึง คนที่โตมากับมึง แต่มึงคิดเหี้...ไร” ไลลาโกรธจัดและเธอจะไม่เกรงใจอะไรเขาอีกต่อไป เธอไม่ใช่คนอ่อนแอที่จะยอมถูกกระทำฝ่ายเดียว

กองทัพที่หน้าหันเพราะแรงตบค่อยๆ หันมามองสาวร่างเล็กใต้ร่าง เขาใช้ลิ้นดุนดันกระพุ้งแก้มของตัวเองเมื่อรับรู้ถึงความเจ็บที่แก้มสาก

“มึงคิดว่าตบแล้วกูจะปล่อยมึงเหรอ งั้นมาคอยดูกันว่าแรงมึงกับกูใครจะเยอะกว่ากัน”

ว่าจบมือหนาก็จัดการกระชากชุดคลุมของไลลาออกอย่างแรง เผยให้เห็นผิวขาวเนียนของหญิงสาวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดคลุม ทำเอาคนตัวโตหอบหายใจรุนแรงออกมาอย่างตื่นเต้นที่ได้เห็นเนื้อนางแบบเต็มๆ ตา

“สวยดีนี่ แต่ข้างในคงเน่าเฟะ เอาไปคงไม่รู้สึก”

“งั้นพี่ก็ลองเอาดู ถ้าเกิดติดใจฉันไม่ให้พี่เอาซ้ำหรอกนะ เพราะฉันรังเกียจ!!” ตอนนี้ไลลารู้ว่าตัวเองไม่มีทางหนีรอดออกไปจากห้องนี้อีกแล้ว ในเมื่อไปไม่ได้ไลลาก็ทำให้กองทัพรู้ว่าคนอย่างเธอยอมเขาแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น เพราะเธอจะไม่ใช่ไลลาคนอ่อนแอที่เขาจะรังแกได้อีกต่อไป

“เหอะ...คิดว่าคนอย่างกูจะเอามึงซ้ำอย่างนั้นเหรอ ฝันไปเถอะ แยกขาเดี๋ยวนี้ ก่อนที่กูจะหมดความอดทน” กองทัพจ้องมองอกอิ่มที่ขยับขึ้นลงตามการหอบหายใจของคนตัวเล็ก ทำเอากายแกร่งขยายตัวใหญ่และแข็งขึ้นกว่าเดิมมาก จนอยากจะเห็นเบื้องล่างของเธอแล้วว่าจะเป็นยังไง จะเละเทะมากแค่ไหน แต่ตอนนี้หญิงสาวก็หนีบขาตัวเองเอาไว้ จนเขาทนไม่ไหวที่จะทำการดึงเข่าเล็กออกจากกันเพื่อให้เห็นข้างในมากขึ้น

“กรี๊ด!!” ไลลากรีดร้องเมื่อมือหนาดึงขาเล็กแรงมากจนเจ็บขาหนีบไปหมด

“สำออย เดี๋ยวถ้าโดนกูเอา กูจะให้มึงกรี๊ดทั้งคืนเลย” กองทัพไม่ได้มีความเห็นใจคนตัวเล็กแม้แต่น้อย

“พี่จำความเลวของพี่เอาไว้ สักวันฉันจะทำให้พี่มากราบตีนขอโทษฉัน คอยดู!!” ไลลาบอกอย่างเคียดแค้น ในเมื่ออยากแก้แค้นเธอนักก็เชิญทำให้พอ เพราะเมื่อไหร่ที่กลับมาเข้มแข็งอีกครั้งเธอจะเอาคืนเขาให้สาสมกับความเลวที่เธอต้องพบเจอ

“ไม่มีวัน!!!!”

ร่างใหญ่ของกองทัพโถมเข้าใส่คนตัวเล็ก ในใจเต็มไปด้วยความเกลียดชังผู้หญิงใต้ร่าง เพราะเธอคือลูกสาวของคนที่ทำให้แม่เขาต้องตาย และเธอยังเกือบจะทำร้ายน้องสาวในสายเลือดของเขาอีกด้วย

“อย่าทำแบบนี้” มือน้อยพยายามปัดป่ายและผลักไสร่างหนาที่ตัวเองคิดกับเขาเป็นพี่ชายมาตลอด ตอนนี้เธอรู้สึกรังเกียจกองทัพเหลือเกิน แม้จะรับรู้ว่าชายหนุ่มไม่เคยเห็นเธอเป็นน้องสาว ทั้งๆ ที่ยังไม่รู้ความจริง หรือแม้กระทั่งตอนนี้ชายหนุ่มก็เกลียดเธอมาตลอด แต่ที่ผ่านมาเธอพยายามมาตลอดให้เขารักเธอดังเช่นที่พี่ชายรักน้องสาวคนหนึ่ง

“มึงอย่าพยายามผลักไสกู เดี๋ยววันนี้กูจะทำให้มึงคลานลงจากเตียงเลยคอยดู”

ดวงตาวาวโรจน์มองไลลาอย่างเคียดแค้น ทำไมนะ ทำไมเธอต้องเกิดมาเป็นลูกของนังผู้หญิงใจร้ายคนนั้น

ไลลาจ้องลึกไปที่ดวงตาของกองทัพ แวบหนึ่งเธอเห็นว่าเขากำลังแสดงความรู้สึกเจ็บปวด แต่มันก็แค่ชั่วแวบหนึ่งเท่านั้น

“ไม่ต้องมามองกูแบบนั้น เพราะถึงยังไงกูก็จะไม่ปรานีมึงหรอก”