บทที่ 4 หลงเด็ก (1) NC25+

บทที่ 4

หลงเด็ก

ติ๊ด!! ติ๊ด!! ติ๊ด!!

ขณะที่ทั้งสองกำลังทำกิจกรรมเข้าจังหวะกันอยู่นั้นเสียงโทรศัพท์ของไลลาก็ดังขึ้น โดยกองทัพเป็นคนเห็นก่อน ชื่อที่ปรากฏอยู่ที่หน้าจอคือเบอร์ของบิดาของเขานั่นเอง

“พี่ทัพโทรศัพท์” เสียงหวานบอกคนตัวโตอย่างขาดห้วงเหมือนจะขาดใจ

“อืม…รู้แล้ว…ไม่รับได้ปะ”

“ไม่…คุณพ่อโทร.มา”

“งั้นรับสิ…แต่อย่าเผลอครางนะ เดี๋ยวพ่อจะรู้ว่าเธอโดนพี่เย…อยู่” กองทัพกระซิบบอกที่ข้างหูจากนั้นก็เอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ให้กับไลลาทันที

“อื้อ…เอาออกไปก่อน” มือบางดันหน้าท้องแกร่งเบาๆ เพราะถ้ายังอยู่ในท่านี้ก็กลัวเผลอครางให้คุณพ่อรับรู้

“ไม่…รับสิ”

กองทัพไม่รอช้า เขาเป็นคนกดรับสายบิดาเองจนไลลาหันมามองค้อนอย่างตกใจและต้องข่มอารมณ์ของตัวเองเอาไว้

(ไลลา…หนูยังไม่ไปหาไอเหรอลูก เมื่อกี้พ่อโทร.ไปไอบอกว่าหนูยังไม่มาเลย)

“อื้อ…พะ…พอดีพี่ทัพมีธุระที่คลับ ไลลาเลยมากับพี่ทัพก่อนค่ะ” ไลลาพยายามควบคุมเสียงของตัวเองให้เป็นปกติมากที่สุด ขณะที่ช่องทางรักด้านล่างยังคงถูกกระทุ้งอย่างรุนแรงอยู่

(อ้าวเหรอ…มันด่วนมากเลยเหรอลูก)

“ค่ะ…พอดีที่คลับมีพนักงานยักยอกเงิน พี่ทัพเลยมาจัดการก่อนค่ะ”

(หนูให้พ่อส่งคนไปรับไหม มันค่ำแล้ว)

“คะ…คือมารับไล…” หญิงสาวกำลังบอกบิดาให้ส่งคนมารับแต่มือหนาของกองทัพกลับดึงโทรศัพท์ออกไปจากมือของเธอก่อนจะพูดจบ

“ไม่เป็นไรครับพ่อ เดี๋ยวถ้าดึกผมให้ไลลานอนที่คลับก็ได้ครับ รับรองว่าผมจะดูแลน้องทั้งคืน” กองทัพบอกแล้วยักคิ้วให้กับไลลาอย่างยียวนเพราะชายหนุ่มดักทางไลลาทุกอย่างเพื่อไม่ให้เธอกลับบ้านในคืนนี้

(จะดีเหรอลูก…เดี๋ยวพ่อส่งคนไปรับน้องดีกว่าจะได้ไม่กวนเวลาทัพทำงานด้วย) อัครพลบอกลูกชายเพราะรู้ดีว่าทั้งสองเคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อนเลยกลัวว่ากองทัพจะทำอะไรกับไลลา

“ไม่เป็นไรครับ ไลลาไม่เป็นอะไรหรอก น้องออกจะชอบที่นี่ จริงไหมไลลา” กองทัพเงยหน้ามองใบหน้าหวานแล้วแสยะยิ้มออกมาเพราะไลลาพยายามสะกดกลั้นเสียงหวานของตัวเองไม่ให้หลุดเข้าไปในสายจนบิดาสงสัย

(อย่างนั้นเหรอ…งั้นทัพอย่ารังแกน้องนะ พ่อเห็นทัพกับน้องเข้ากันได้พ่อก็สบายใจ) อัครพลบอกอย่างสบายใจเพราะว่าไม่อยากให้ลูกสาวลูกชายต้องทะเลาะกัน โดยที่ไม่รู้เลยว่าตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกับไลลาบ้าง

“ครับ…ผมเลิกรังแกไลลาแล้ว ลืมไปหมดแล้วครับ”

(ถ้าทัพบอกแบบนั้นพ่อจะได้สบายใจ งั้นดูแลน้องด้วยนะ ถ้าเสร็จงานแล้วรีบมาส่งน้องนะ)

“ครับ”

ติ๊ด!!

กองทัพตัดสายทิ้งจากนั้นเอามือมาโอบเอวบางเอาไว้แล้วจูบซับที่ต้นคอระหงอย่างกระหาย

“พ่อบอกให้พี่ดูแลเราดีๆ”

“แต่พี่ไม่ทำ พี่โกหกคุณพ่อ พี่รังแกไลลา” เสียงหวานบอกปานจะขาดใจตาย

“แต่ไลลาก็ชอบ ข้างล่างของไลลาแฉะไปหมดแบบนี้ยังจะมาหาว่าพี่รังแกอีกเหรอ”

“พี่ใช้ความช่ำชองรังแกฉัน พี่ใจร้ายมาก…อื้อ” ความเจ็บแผ่ซ่านเมื่อเอ็นร้อนสอดแทงเข้ามาในโพรงสาวจนสุดทางกระทั่งมันไปชนผนังมดลูกสาวทันที

“เพราะพี่เป็นผัวเธอยังไงล่ะ จำเอาไว้ไลลา ร่างกายนี้เป็นของพี่คนเดียว ถ้าคิดจะเอาไปให้ใครเชยชมพี่จะฆ่ามัน” กรามแกร่งขบเข้าหากันเมื่อนึกถึงภาพที่สาวสวยนอนอยู่ใต้ร่างชายอื่น ซึ่งเขายอมไม่ได้

“ฉันเคยมีอะไรกับคนอื่นไปแล้ว มันคงไม่ทันแล้วล่ะ”

“โกหก!! เธอไม่เคยมีอะไรกับใครไลลา เลิกตอแหลใส่พี่สักที พี่ตามเธอมาตลอดสองปี พี่รู้ว่าเธอไม่มีใคร”

สิ่งที่ทำให้ไลลาต้องเบิกตากว้างคือความลับที่เธอเพิ่งรู้ เขาตามสืบเรื่องราวของเธอมาตลอดสองปี เขาทำแบบนี้ไปทำไมกัน

“พี่ให้คนตามฉันเหรอ”

“ใช่…และอย่ามาโกหกอะไรพี่อีก เพราะเธอไม่มีทางฉลาดกว่าพี่เป็นแน่”

กองทัพปรามาสคนตัวเล็กจนไลลารู้สึกเจ็บจุกที่ไม่เคยเอาชนะอะไรผู้ชายคนนี้ได้ แต่สักวันเธอจะทำให้เขามาสยบแทบเท้าของเธอให้จงได้ กองทัพจะต้องเปลี่ยนคำพูดที่ดูถูกเธอเอาไว้

“พี่แม่งโคตรเลว…”

“เลวก็ผัวเธอ อย่ามาด่าพี่เพราะพี่ว่าเธอเก็บเสียงไว้ครางคืนนี้ทั้งคืนดีกว่า”

กองทัพจัดการอุ้มคนตัวเล็กลงจากเตียงกว้างทำเอาเธอต้องล็อกที่ต้นคอหนาด้วยมือทั้งสองข้างเพราะกลัวตกลงไปเบื้องล่าง

“จะ…จะทำอะไร”

“พาไปตื่นเต้น”

“เฮือก…”

แผ่นหลังบางถูกมือหนารองเอาไว้ไม่ให้คนตัวเล็กหงายหลัง จากนั้นชายหนุ่มก็พาเธอเดินมาแนบกับกระจกใสที่มองเห็นว่ามีนักท่องเที่ยวกำลังโยกย้ายส่ายสะโพกอยู่เบื้องล่าง

“พี่ทัพ…ไม่เอาแบบนี้” เธอร้องอย่างตกใจเพราะกลัวคนข้างนอกจะเห็นว่าเธอกับกองทัพทำอะไรกัน ภาพตรงหน้ามันวาบหวิวเกินกว่าจะเปิดเผยให้ใครเห็นได้

“ไม่ชอบเหรอ ตื่นเต้นดีออก” กองทัพถอดถอนตัวตนออกจากร่องสาวจากนั้นก็วางเธอจนเท้าติดพื้น แต่ยังไม่ทันได้หายใจหายคอมือหนาก็จับคนตัวเล็กพลิกหันหลังทันที

“พี่ทัพ…ไม่เอาแบบนี้” ใบหน้าหวานหันหน้าเข้าหากระจกที่มองเห็นเบื้องล่างอย่างชัดเจน มันทั้งตื่นเต้นและน่ากลัวในเวลาเดียวกัน แม้กองทัพจะบอกว่าไม่มีใครเห็นแต่เธอเห็นคนเบื้องล่างก็หวาดเสียวอยู่ดี

“แล้วเอาแบบไหนล่ะ แบบนี้หรือเปล่า”

สวบ!!

ยังไม่ทันที่คนตัวเล็กจะทักท้วงอะไร กายร้อนผ่าวก็กระแทกแทรกเข้าในโพรงสาวจากทางด้านหลังอย่างแรงจนมันเข้าไปสุดทาง เธอถึงกับสะดุ้งเฮือกเลยทีเดียว

“เฮือก…เจ็บนะ”

“อ๊า…แน่นจัง” ใบหน้าหล่อเหลาเหยเกเมื่อท่านี้ทำให้เขารับรู้ถึงความแน่นของกลีบบางมากขึ้นจนแทบจะขยับไปไหนไม่ได้เลย

“อ๊า…อ๊ะ…ออกไป” มือน้อยจับที่กระจกเบื้องหน้าเพื่อจะช่วยพยุงร่างกายของเธอเอาไว้ไม่ให้ลู่ไถลลงไป ยังดีที่มีมือแกร่งรวบเอวบางเพื่อคอยประคองเอาไว้

“ให้เอาออกจริงๆ เหรอไลลา…เธอยังไม่แตกเลยนะ” ปากหยักจูบที่แผ่นหลังบางขณะสะโพกสอบกระหน่ำแทงเข้าไปไม่มีพัก

พลั่บ!! พลั่บ!! พลั่บ!!

บั้นท้ายงามงอนกระทบกับหน้าขาแกร่งทุกจังหวะที่โดนกายแกร่งโยกเข้าใส่

“อื้อ…”

“แน่นเหลือเกิน”

เพียะ!!

มือหนาฟาดลงบนบั้นท้ายเด้งอย่างแรงจนเกิดรอยแดงไปทั่ว ยิ่งเห็นยิ่งมันเขี้ยวจนอดที่จะทำรุนแรงกับเธอไม่ได้จริงๆ ไลลาทำให้เขาเสพติดกายของเธอ แม้จะเคยมีสัมพันธ์สวาทกันมาแล้วแต่เขากลับไม่เคยลืมความหอมกรุ่นจากกายสาว

“ยะ…อย่านะ”

“เธอชอบความรุนแรงพี่รู้ไลลา เราสองคนเหมือนกัน เราเข้ากันได้ดีเป็นไหนๆ” ทุกตารางนิ้วของกายสาวเขารู้จักหมด ตรงไหนที่สามารถทำให้เธอเสียวซ่านได้บ้าง

ยิ่งฝ่ามือหนาฟาดลงบนแก้มก้นมากเท่าไหร่ไลลายิ่งกระตุกตอดท่อนเนื้อของเขามากเท่านั้น แล้วแบบนี้เธอจะปฏิเสธว่าไม่ต้องการเรื่องแบบนี้ได้ยังไง

“ตลอดสองปีที่เราไม่ได้เอากัน พี่รู้ว่าเธอเองก็โหยหาพี่เหมือนกัน”

“มะ…ไม่จริงๆ”

“งั้นบอกมาสิว่าไม่เคยช่วยตัวเองแล้วคิดถึงพี่” กองทัพแสยะยิ้มออกมา เขารู้ว่าไลลาชอบสัมผัสนี้มากแค่ไหน เขาคือคนเดียวที่รู้จักร่างกายของเธอดีที่สุด

“คะ…คือ” ไลลาหน้าซีดเผือดเพราะไม่อยากเชื่อว่ากองทัพจะรู้ทันเธอทุกอย่างขนาดนี้ ชายหนุ่มเหมือนเข้ามาอยู่ในความคิดของเธอยังไงยังงั้น

“คืนนี้พี่เอาเธอไม่พักแน่ คิดถึงจังวะ…” จมูกโด่งโน้มลงมาหอมแก้มนุ่มจากทางด้านหลัง