บทที่ 1 กลับไปเจออะไรเดิมๆ (2)

“พ่อก็คิดถึงไลลาเหมือนกันนะลูก ไหนดูสิผอมลงหรือเปล่า” มืออวบจับไหล่ของลูกสาวแล้วดันออกเล็กน้อยเพื่อดูว่าสองปีที่ผ่านมาลูกสาวคนนี้เปลี่ยนแปลงไปมากแค่ไหนแล้ว

“คุณพ่อ...” ไลลาส่งยิ้มให้กับบิดาของตัวเอง

“ไม่ผอมลง...แสดงว่าอาหารที่นู่นดีสิ มีน้ำมีนวลขึ้นเยอะเลย” อัครพลส่งยิ้มให้ลูกสาวคนสวย

“คุณพ่อว่าหนูอ้วนเหรอคะ” ใบหน้าหวานงอง้ำเมื่อโดนพ่อบอกว่ามีน้ำมีนวลขึ้น

“เปล่าสักหน่อยลูก แบบนี้ดีแล้ว ไลลาน่ารักที่สุดสำหรับพ่ออยู่แล้ว”

ขณะที่กำลังกอดร่างเล็กอยู่นั้น สายตาคมของอัครพลก็เห็นชายร่างสูงโปร่งหน้าตาตามแบบฉบับชาวต่างชาติที่เดินทางมาพร้อมลูกสาว

“ว่าแต่คนนี้ใครเหรอลูก” อัครพลชี้ที่เควินอย่างสงสัยเพราะแค่แปลกใจกับการมาของฝรั่งตาน้ำข้าวคนนี้

“เควินเป็นแฟนหนูเองค่ะคุณพ่อ ไหนๆ ก็กลับมาเมืองไทยแล้วเลยอยากจะพามาให้คุณพ่อรู้จักเควินค่ะ” ไลลาหันไปขยิบตากับเควินเพื่อเป็นสัญญาณว่าช่วยตามน้ำด้วย

“หนูมีแฟนแล้วเหรอ” อัครพลมองชายร่างสูงอย่างประเมินว่าคนนี้จะสามารถดูแลลูกสาวของเขาได้หรือไม่

“ค่ะ เราคบกันมาสักพักแล้ว ใช่ไหมเควิน” ร่างเล็กของไลลาย้ายตัวเองไปอยู่ข้างๆ ของเควินและจับที่แขนใหญ่แสดงเหมือนเป็นคนรักกัน จนเควินมองเพื่อนสาวแล้วเกิดอาการใจเต้นแรงเพราะท่าทางที่น่ารักของไลลาอดทำให้เกย์หนุ่มอย่างเขาหวั่นไหวไม่ได้

อัครพลมองหนุ่มลูกครึ่งที่มองลูกสาวด้วยความรักจนเขาวางใจเพราะสายตาที่มองมามันเต็มไปด้วยความรัก ซึ่งท่านไม่รู้เบื้องหลังว่าแท้จริงเควินไม่ใช่ชายแท้

“งั้นมาเหนื่อยๆ เข้ามาในบ้านกันดีกว่า พ่ออยู่คนเดียวเหงามาก...ว่าแต่หนูจะมาอยู่กับพ่อนานแค่ไหน” อัครพลหันไปถามลูกสาวสุดที่รัก

“อาจจะประมาณสองเดือนค่ะ เดี๋ยวไลลาต้องกลับไปเรียนต่อ”

“แย่เลย ยังไงถ้าไลลาเรียนจบแล้วต้องรีบกลับมาอยู่กับพ่อเลยนะ ไม่ต้องไปหางานที่ไหนแล้ว กลับมาดูแลกิจการของครอบครัวเรา” คำว่า ‘ครอบครัว’ มันเข้ามาจี้ที่หัวใจของไลลาเพราะเธอรู้ตัวดีว่าไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับครอบครัวนี้ แต่เพราะคนที่เธอเรียกว่าพ่อ ท่านมีบุญคุณล้นหัวจนไม่สามารถทอดทิ้งท่านได้

“อย่าดีกว่าค่ะคุณพ่อ ไลลาเองไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับกิจการของครอบครัวด้วย อีกอย่างไลลาอยากจะใช้ความรู้ที่ไลลาเรียนมาให้ได้มากที่สุด”

เมื่อสองปีก่อนเธอยอมทิ้งการเรียนซึ่งตอนนั้นอยู่ปีสามเพื่อไปเริ่มเรียนใหม่ที่อเมริกา และเธอชื่นชอบงานที่เกี่ยวกับแฟชั่นมากที่สุดจนเลือกเรียนด้านนี้โดยเฉพาะ ซึ่งมันทำให้เธอมีความสุขมากๆ

“แต่...”

“นะคะคุณพ่อ ให้ไลลาได้ทำในสิ่งที่ไลลารักเถอะนะคะ” ว่าจบลูกสาวตัวน้อยก็กอดร่างท้วมของพ่อเอาไว้ เธอรักท่านแม้จะรู้ว่าท่านไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเธอเลยด้วยซ้ำ ความจริงทุกอย่างถูกเปิดเผยว่าเธอเป็นลูกของผู้ชายคนอื่น เพราะแม่ของเธอแอบอ้างว่าเธอเป็นลูกของคุณพ่อมาตลอดยี่สิบปี จนใครบางคนเกลียดเธอเข้าไส้

ขณะที่ทั้งสามกำลังนั่งคุยกันอย่างได้อรรถรสนั้น เสียงเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็เดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับโพล่งถามออกมาทันที เนื่องจากได้ยินเสียงของใครหลายคนคุยกันเลยคิดว่าน้องสาวและน้องเขยของตัวเองมาบ้าน

“ไอกับวิคมาเหรอครับคุณพ่อ”

กองทัพเงยหน้ามองตรงหน้า ร่างทั้งร่างเขาตะลึงเพราะได้เจอกับใครบางคนที่ไม่ได้เจอมาตลอดสองปี ผู้หญิงที่เขาเคยทำร้ายร่างกายและจิตใจของเธอแต่ตอนนี้มาอยู่ตรงหน้าของเขาแล้ว

“ไลลา”

ไลลาเองก็มองไปยังร่างสูงใหญ่ของคนที่ตัวเองเคยรักแบบพี่ชาย แต่ผู้ชายตรงหน้าเลวระยำเกินกว่าที่เธอจะให้อภัยกับความผิดของเขาได้ ต่อให้ตายเธอก็จะเกลียดเขาอยู่วันยังค่ำ

“อ้าว...ตาทัพ...น้องจะกลับมาอยู่กับพ่อตั้งสองเดือนเลยนะ” อัครพลที่ไม่รู้เรื่องอะไรมองสองหนุ่มสาวที่ต่างฝ่ายต่างโตขึ้นมาก

“คุณพ่อคะ...ไลลาขอไปอยู่คอนโดฯ ของเควินนะคะ พอดีเควินเขามีคอนโดฯ ที่นี่ หนูอยากไปอยู่กับแฟน” ไลลาชะงักแต่ก็ดึงสติของตัวเองกลับมาอย่างรวดเร็วแล้วหันกลับไปพูดออดอ้อนพ่อตามเดิม

“ทำไมต้องไปนอนที่อื่นด้วยลูก...บ้านเราก็ตั้งใหญ่ อีกอย่างพ่อก็ให้คนทำความสะอาดห้องนอนหนูอยู่ตลอด” อัครพลถามออกมาเพราะรู้สึกเสียดายที่จะไม่ได้ใช้เวลาอยู่กับลูกสาวเต็มที่

“ไว้หนูจะมาหาคุณพ่อทุกวันนะคะ อีกอย่างเควินไม่ได้กลับมาเมืองไทยนานแล้ว หนูเลยอยากดูแลแฟนหนูด้วย” เควินถึงกับเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นหญิงสาวย้ำคำว่าแฟนนัก จนอดสงสัยว่าผู้ชายร่างใหญ่ที่มองคนตัวเล็กจะใช่ผู้ชายที่ไลลาฝันหาบ่อยๆ หรือเปล่า

“เฮ้อ...พอมีแฟนก็ทิ้งพ่อกันหมด ไอคนหนึ่งแล้ว ไลลาอีก”

“คุณพ่อเป็นคนแก่ขี้น้อยใจตั้งแต่เมื่อไหร่คะ ไม่เอานะคะ ไลลาสัญญาว่าจะมาหาทุกวันเลยดีไหมคะ รับรองเลยว่าตลอดสองเดือนคุณพ่อไม่มีทางเหงาอย่างแน่นอน” เสียงหวานบอกอย่างออดอ้อน แม้เรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้จะทำให้เธอต้องระเห็จไปอยู่ต่างประเทศหลายปี

“ก็ได้ แต่ต้องมีบางวันที่ลูกกลับมานอนที่บ้านให้พ่อหายคิดถึงบ้างนะ”

“ได้ค่ะ งั้นไลลาไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ เดี๋ยวไลลามา” ไลลาบอกเนื่องจากเธอเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ การนั่งเครื่องบินเป็นระยะเวลายาวนานทำเอาเธอเมื่อยล้าไปหมด

“ให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหม” เควินหันไปถามเพื่อน

“ไม่เป็นไร นายนั่งคุยกับคุณพ่อของฉันดีกว่า”

ไลลาบอกอย่างไม่คิดอะไรเพราะเธอจะไปเข้าห้องน้ำไม่นาน โดยไม่รู้ว่าร่างเล็กถูกตามโดยใครบางคน และจังหวะที่หญิงสาวกำลังเดินเข้าไปในห้องน้ำ ก็มีมือหนามาผลักเธอให้เข้าไปพร้อมกับเขา

“ว้าย!!” ร่างเล็กถลาไปข้างหน้า ยังดีที่มันเป็นอ่างล้างมือมิเช่นนั้นเธอคงล้มหัวคะมำไปแล้ว

ไลลาหันกลับมาและต้องเบิกตากว้างเมื่อคนที่ผลักเธอเมื่อครู่นี้คือกองทัพนั่นเอง และไม่เข้าใจว่าชายหนุ่มต้องการอะไรกันแน่

“พี่ทัพ...” ไลลาเรียกชื่อชายตรงหน้าด้วยเสียงแผ่วเบา

“ไง...นึกว่าลืมชื่อผัวเก่าตัวเองไปแล้ว” สาวร่างเล็กเงยหน้ามองใบหน้าหล่อร้ายของกองทัพอย่างเจ็บใจ ไม่ว่าจะกี่ปีเขาก็ยังหล่อเหมือนเดิม แต่เป็นความหล่อที่เคลือบแฝงไปด้วยความอันตราย ผู้ชายที่ดูเป็นสุภาพบุรุษสำหรับทุกคน แต่สำหรับเธอเขาคือซาตานที่ต่ำช้าที่สุด

“ผัวอะไร ไลลาไม่มี” หญิงสาวบอกด้วยเสียงสั่น เมื่อร่างใหญ่ย่างสามขุมเข้ามาใกล้มากขึ้น

ดวงตาคมกริบจ้องมองสาวร่างเล็กที่ดูอวบอิ่มมากขึ้น ไม่ได้ผอมบางแทบจะปลิวเหมือนเมื่อสองปีก่อน ทำเอาความต้องการที่มีเกิดลุกโชนอีกครั้ง

“เหรอ...แล้วที่เอากันเมื่อสองปีก่อนมันเรียกอะไรวะ”

“นั่นมันอดีต ตอนนี้ไลลามีแฟนใหม่แล้ว อย่ามายุ่งกับไลลา แล้วช่วยออกไปจากห้องน้ำด้วย” หญิงสาวบอกเสียงแข็งแล้วชี้นิ้วไปที่ประตูห้องน้ำเพื่อไล่เขาออกไป