บทที่ 7 ปลาติดเบ็ด 4

“พี่มีความสุขจัง”

เขาพูดขณะที่ไล้ปลายนิ้วไปตามลาดไหล่เล็กของคนที่นอนซบอยู่บนอก วีรดายิ้มกว้าง เธอก็มีความสุขไม่น้อยไปกว่าเขา สุขที่เป็นคนที่คีรีรัก สุขที่ได้มอบกายและมอบหัวใจให้เขาได้ครอบครอง

“วุ้นว่าวุ้นต้องรักพี่คีแล้วแน่ ๆเลยค่ะ”

“ทำไมครับ” ชายหนุ่มหลุบตามองข้ามศีรษะของเด็กสาว ก่อนที่วีรดาจะเป็นฝ่ายแหงนหน้าขึ้นมามองตอบ

“วุ้นนึกว่าวุ้นแค่ชอบพี่คี แต่ตอนนี้วุ้นมั่นใจแล้วค่ะว่าวุ้นไม่ได้แค่ชอบพี่คี แต่วุ้นรักพี่คีต่างหาก” เด็กสาวเอ่ยเสียงหวานปนออดอ้อน นัยน์ตาทอประกายสดใสอย่างคนที่กำลังอิ่มเอมกับความรัก

“เด็กดี”

คีรีหอมไปที่หน้าผากกลมมน ยิ่งวีรดารักเขามากเท่าไหร่ ความแค้นที่ฝังลึกอยู่ในจิตใจก็ยิ่งหนาแน่นเข้าไปอีก ให้เธอรักเขาให้มาก ๆพี่ชายของเธอจะได้เจ็บปวดจวนเจียนตายยามที่ได้เห็นว่าน้องสาวที่มันรักสุดหัวใจต้องมาเสียใจเพราะคำว่ารักที่มอบให้แก่เขา

“วุ้นดีใจที่ได้เป็นของพี่คี”

“พี่ก็ดีใจที่ได้น้องวุ้นเป็นเมีย” เมียที่ไม่มีวันได้ตบแต่ง เมียที่มีไว้เพื่อใช้เป็นเครื่องมือในการเอาคืนพี่ชายของเธอ ใครจะกล่าวหาว่าเขาเป็นผู้ชายที่เห็นแก่ตัว เป็นผู้ชายที่ร้ายกาจ ทำลายได้แม้กระทั่งชีวิตที่บริสุทธิ์ของเด็กสาวคนหนึ่ง เขาก็ไม่สนใจ ก็ในเมื่อโชคชะตากำหนดให้วีรดาเกิดมาเป็นน้องสาวของไอ้วรวิทย์ ต่อให้เรื่องที่พี่ชายของหล่อนเป็นคนก่อขึ้น วีรดาจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องก็ตาม แต่เหตุผลเดียวที่เด็กสาวต้องรับกรรมแทนพี่ชายก็เพราะเธอเป็นสายเลือดเดียวกันกับไอ้สารเลวนั่น

“พี่นี่แย่จัง เอาแต่ใจกับน้องวุ้นจนลืมไปเลยว่าเรายังไม่กินข้าวเย็นกันเลย หิวไหมครับ”

“นิดหน่อยค่ะ”

“จะให้พี่อุ้มออกไปกินข้าวหรือจะเดินไปเอง” เขาทำสีหน้าล้อเลียน กวาดตามองร่างกายเปล่าเปลือยด้วยสายตาที่หื่นกระหาย คืนนี้มันยังไม่จบเพียงแค่นี้แน่ ถ้ากินของคาวเสร็จ ก็ต้องกินของหวานลงท้องตามไปอีกหลายรอบ

วีรดายิ้มเขิน วาดแขนคล้องไปที่คอของเขา เอื้อนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

“วุ้นอยากให้พี่คีอุ้มค่ะ”

คีรียิ้มพราย รั้งใบหน้างามเข้ามารับจูบที่ดูดดื่มของเขา ก่อนที่จะช้อนอุ้มกายบางก้าวลงไปจากเตียงด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่าทั้งคู่

มื้อเย็นผ่านพ้นไปด้วยกลิ่นอายของความรักของคู่รักข้าวใหม่ปลามัน เป็นวีรดาเองที่ยังไม่คุ้นชินยามที่ต้องเปลือยล่อนจ้อนอยู่ต่อหน้าคีรี ผิดกันกับเขาที่ไม่มีท่าทีกระดากอายใด ๆ นอกจากนั้นแล้วทั้งใบหน้าและท่าทางของชายหนุ่มยังดุเรียบเฉยคล้ายกับว่ามันเป็นเรื่องปกติที่เขาทำอยู่ประจำ

“เวลาพี่คีอยู่ที่ห้อง เอ่อ...พี่คีได้ใส่เสื้อผ้าไหมคะ”

“ทำไมถามพี่แบบนั้นครับ” คีรีเลิกคิ้ว หัวเราะขำกับคำถามที่วีรดาถาม มันก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าตกใจอะไร ถ้าจะแก้ผ้าเดินอยู่ในห้องตัวเอง ก็ในเมื่อมันเป็นพื้นที่ส่วนตัว ใครก็ไม่มีสิทธิมาก้าวก่าย

“ก็วุ้นดูพี่คีไม่อายวุ้นเลย หรือว่า... เอ่อ...ตอนที่พี่นอนกับผู้หญิงคนอื่น พี่คีก็ทำแบบนี้เหมือนกัน” วีรดาไม่ได้นึกหึงหวงกับอดีตของเขา คีรีอายุปู่นนี้แล้ว ไม่แปลกที่จะเคยคบหากับใครหรือเคยผ่านผู้หญิงมาก่อน แต่เธอแค่อยากรู้ว่าเขาปฏิบัติตัวแบบนี้กับผู้หญิงที่เคยผ่านมาทุกคนหรือเปล่าก็เท่านั้น

“พี่ไม่เคยแก้ผ้ากินข้าวกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน เคยแต่แก้ผ้าอยู่บนเตียงกับผู้หญิงเท่านั้น” ไม่ใช่สาระสำคัญอะไร ในเมื่อวีรดาอยากรู้เขาก็ยินดีตอบ เด็กสาวพยักหน้า อย่างน้อยเธอก็เป็นคนแรกที่คีรีแก้ผ้ากินมื้อเย็นด้วย ถึงจะดูแปลกไปสักหน่อยและคิดว่าอาจจะไม่มีใครทำก็เถอะ

“พี่อายุจะ 35 แล้ว จะให้บอกว่าไม่เคยแก้ผ้านอนกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน น้องวุ้นก็คงไม่เชื่อ พี่แค่อยากให้น้องวุ้นรับรู้เอาไว้ว่าตอนนี้พี่คบกับน้องวุ้นแค่คนเดียว ไม่ได้แอบซ่อนใครไว้”

“วุ้นไม่สนใจอดีตของพี่คีหรอกค่ะ วุ้นรู้ว่ามันเป็นเรื่องปกติของชายหญิงทั่วไป ไม่ว่าพี่คีจะผ่านผู้หญิงมากี่คน วุ้นไม่เอามาคิดให้รกสมองหรอกค่ะ ขอแค่ตอนนี้พี่คีรักและมีวุ้นคนเดียวก็พอแล้ว” จะมีประโยชน์อะไรไปตามหึงหวงกับอดีตของเขา ก็ในเมื่อตอนนั้นเธอกับคีรีต่างก็ไม่รู้จักกัน ต่างคนต่างใช้ชีวิต เรื่องที่เกิดขึ้นในปัจจุบันต่างหากที่เธอควรใส่ใจ

“ทำไมถึงได้ขยันทำตัวน่ารักอย่างนี้ แค่นี้พี่ก็หลงรักจนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว” คีรีรวบเอวบางเข้ามากอด ก่อนที่จะยกกายบางให้ขึ้นนั่งบนโต๊ะกินข้าว แทรกตัวไปอยู่ตรงกลางระหว่างสองขาเล็ก ลูบไล้ฝ่ามือไปกับสะโพกเปลือยเปล่า

“กินของคาวเสร็จแล้วต้องตามด้วยของหวานต่อ”

“แต่พี่คีกินไปหลายรอบแล้วนะคะ” วีรดาช้อนตามองคนที่จ้องแต่จะกินของหวาน ใบหน้างามแดงระเรื่อเมื่อเห็นแก่นกายของเขาขยายตัว

“พี่ชอบกินของหวาน โดยเฉพาะของหวานที่เป็นวุ้น ยิ่งวุ้นนี้ยิ่งอร่อย” คีรีไต่นิ้วมือลงกับทรวงอกนุ่มนิ่มที่ยังมีรอยแดงเป็นปื้นจากฝีมือของเขา หมุนวนปลายนิ้ว สะกิดเบา ๆที่ปลายยอดคัดแข็ง

“แต่นี่มันโต๊ะกินข้าวนะคะ”

“ถึงจะเป็นโต๊ะกินข้าวก็ใช้กินอย่างอื่นได้ด้วย ถ้าไม่เชื่อเดี๋ยวพี่ทำให้ดู”

พูดแค่นั้น คีรีก็ปิดปากเล็กบางด้วยปากของเขา เรียกร้องให้วีรดาจูบตอบกลับมา แม้จะยังไม่ช่ำชอง แต่ทว่าเด็กสาวก็ตอบสนองเขาด้วยรสจูบที่แสนอ่อนหวาน ความซาบซ่านกลับเข้ามาทำให้คนอ่อนหัดในเรื่องกามได้ลิ้มลองรสชาติอีกครั้งและไม่อาจจะล่วงรู้ได้เลยว่าวุ้นแสนหวานชิ้นนี้จะถูกกินไปอีกกี่ครั้งและจะจบลงเมื่อไหร่