ตอนที่2 สตรีผู้มีดาวพิฆาต

“คุณหนูคิดอะไรอยู่หรือเจ้าคะ?”

“ไม่มีอะไรให้คนเตรียมน้ำอุ่นเถอะข้าอยากแช่น้ำสักหน่อย”

“เจ้าค่ะ” เสี่ยวไป๋รีบเดินไปเตรียมน้ำให้นายสาวทันที เพราะหากชักช้าอาจถูกนางดุเอาได้

จินเย่ว์นั่งมองตนเองในกระจกอยู่นาน เหตุผลของการทะลุมิติมาอยู่ที่นี่มันคืออะไรกันแน่นะ นางก็ชอบอ่านนิยายจีนดูซีรีย์ ทุกคนทะลุมิติมาก็มีแบบหลากหลายมาก ส่วนตัวนางมาอยู่ในร่างตนเอง นิสัยเดิมของร่างนี้แม้จะดื้อรั้นเอาแต่ใจ แต่จะโทษใครได้นางถูกเลี้ยงมาแบบนั้น บิดาและพี่ชายก็พยายามทำหน้าที่อย่างดีที่สุดแล้ว

แต่จะว่าไปนิสัยในยุคปัจจุบันของนางก็ไม่แตกต่างกับร่างนี้เท่าใดนัก แต่เพราะอยู่กันคนละยุคสมัย มุมมองของคนจึงอาจแตกต่างกันออกไป เพราะยุคจีนโบราณมีกฏของสตรี ที่ต้องให้ปฏิบัติตามหลักคำสอนนั้นก็คือ สามเชื่อฟัง สี่คุณธรรม ฟู่จินเย่ว์ที่ถูกเลี้ยงมาอย่างตามใจ และไม่คิดจะปฏิบัติตามคำสอน ผู้คนจึงมองว่าเป็นสตรีร้ายกาจเอาแต่ใจ และไร้การอบรมตาม ตามขนบธรรมเนียมสตรีในห้องหอ

จวนตระกูลกู้ กู้เหลียนฮวานั่งมองสำรวจตนเองอยู่หน้ากระจก นางทะลุมิติมาอยู่ในร่างของตนในช่วง17หนาวในยุคจีนโบราณ เรื่องราวแปลกประหลาดนี้ เกิดขึ้นเพราะอะไรกันนะ แต่ว่ากลับมา17อีกครั้งก็ดีเหมือนกัน อยากรู้เหมือนกันว่า บุรุษในยุคจีนโบราณ หน้าตาจะหล่อเหล่าเหมือนดั่งในซีรีย์หรือไม่?

ในยุคปัจจุบันบุรุษที่นางให้ความสนใจและคบหา พอได้พบเจอกับมะปราง ก็หันไปหานางกันแทบทุกคน นางไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าเป็นเพราะเหตุใด ทั้ง ๆ ที่นางก็สวยสดงดงาม ระดับนางเอกแถวหน้า เหตุใดบุรุษถึงให้ความสนใจแต่นาง มะปรางให้การปฏิเสธมาโดยตลอดว่า นางไม่เคยให้ท่าหรืออะไรทำนองนั้น แต่บุรุษเหล่านั้นเข้าหานางเอง แก้วขวัญคิดว่านางไม่มีทางเชื่อแน่นอน ตบมือข้างเดียวจะดังได้อย่างไร แล้วถ้าหากเป็นยุคนี้ละ บุรุษจะยังวิ่งเข้าหานางอีกหรือไม่นะ

แต่ความทรงจำของร่างนี้บอกว่า ฟู่จินเย่วเป็นสาวเทื้ออายุ22ปีแล้ว ไม่มีบุรุษใดกล้าเข้าใกล้นาง เพราะนางมีดวงชะตาดาวพิฆาต แล้วถ้าหากว่าวิญญาณดวงใหม่มาอยู่ในร่างเดิม ดวงชะตาของนางจะเปลี่ยนไปหรือไม่นะ แต่ว่าจะเปลี่ยนหรือไม่ นางก็ไม่ใส่ใจ เพราะร่างของนางนางในยุคนี้ มีอายุได้เพียง17ปี อีกทั้งงดงามหาใครเทียบได้ ความสามารถก็โดดเด่น ครอบครัววงศ์ตระกูลก็มั่นคง บิดานางเป็นถึงเสนาบดีฝ่ายซ้าย เรียกว่าไม่มีใครสมบูรณ์แบบนอกจากนางอีกแล้ว เทียบกับคุณหนูฟู่ ที่เป็นสาวเทื้อมีดวงดาวพิฆาต เหลียนฮวานึกกระหยิ่มในใจ ฟู่จินเย่ว์ข้าก็อยากรู้ เจ้าจะเอาชนะโชคชะตานี้ของเจ้าอย่างไร

“คุณหนูดื่มน้ำขิงก่อนเจ้าคะ” ลี่จูยื่นถ้วยน้ำขิงให้เหลียนฮวา นางมองอย่างชั่งใจเพราะไม่ชอบขิงเอามาก ๆ แปลกจริง รูปร่างหน้าเหมือนกันทุกอย่าง แต่นิสัยกลับไม่เหมือนกันเลยสักนิด หรือว่าจริง ๆ แล้ว เนื้อแท้ของร่างนี้ก็เหมือนกันกับนาง ทุกอย่างที่แสดงออกไปไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของนาง

ในยุคนั้นเพราะว่านางเป็นนักเเสดง และรับบทเป็นางเอกผู้แสนดี และนุ่มนวลอ่อนหวาน จนเกิดเป็นความเคยชิน ติดภาพลักษณ์ของตัวละคร จนนำไปใช้ในชีวิตประจำวัน ร่างนี้ก็เช่นกัน ทุกอย่างที่แสดงออกไป ก็เพื่อภาพลักษณ์อันดีงาม และเพื่อผลประโยชน์ที่ซ่อนเอาไว้ หาใช้เนื้อแท้ที่อยู่ภายใน

“วางไว้ก่อนเถิดเดี๋ยวข้าจัดการเอง”

“แต่ว่าคุณหนูน้ำขิงต้องดื่มตอนร้อน ๆ ถึงจะดีนะเจ้าคะ” ลี่จูแย้งขึ้น เหลียนฮวาเริ่มไม่พอใจบ่าวรับใช้คนสนิท ที่เหมือนจะเจ้ากี้เจ้าการกับนางมากเกินไป

“ข้าจะดื่มตอนไหนเจ้าจะวุ่นวายทำไมกัน ออกไปเถอะข้าอยากอยู่คนเดียว” ลี่จูมองนายสาวอย่างน้อยใจ นางหวังดีแท้ๆ แต่คุณหนูกลับไม่พอใจ

“เจ้าค่ะ”

พอลี่จูออกไปแล้วเหลียนฮวาก็ถอนใจ ร่างนี้สร้างภาพเอาไว้เสียจนเรียกว่าสมบูรณ์แบบ ที่จริงร่างนี้ก็คือนาง ต่างกันที่ยุคสมัยก็เพียงเท่านั้น นางจะยังรักษาการแสดงเป็นคุณหนูผู้งดงามและเพียบพร้อมไปได้นานเพียงใดกันนะ ร่างเดิมทำได้แต่นางไม่แน่ใจ

จวนตระกูลฟู่ ฟู่จินเย่ว์เดินเล่นคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยจนมาถึงโรงครัว จึงเดินเข้าไปเพื่อจะดูว่าพวกเขาทำอะไร แต่ก็ต้องชะงักกับมาประโยคของบ่าวรับใช้

“ได้ข่าวว่าคุณหนูเดินไปชนกับคุณหนูกู้ จนพลัดตกน้ำด้วยกันทั้งคู่จริงหรือ?”

“จริงเจ้าค่ะ”

“แล้วคุณหนูเป็นอะไรมากหรือไม่?”

“เสี่ยวไป๋บอกข้าว่า ไม่เป็นอะไรมาก ป้าก็อย่าเป็นห่วงให้มากนักเลย คุณหนูนะสร้างเรื่องได้ทุกที่นั่นแหละ ดื้อดึงเอาแต่ใจขนานนั้น ไม่รู้ว่าป้าจะรักอะไรของป้ากันนักกันหนา”

“ก็ข้ารักของข้า! เจ้าไปให้ไกล ๆ ก่อนที่ข้าฟาดด้วยไม้คนข้าว หากไม่รักไม่ชอบคุณหนูก็ไปอยู่จวนอื่น ข้าไม่ชอบคนไม่รู้จักบุญคุณคน” ป้าผินแม่ครัวที่อยู่กับตระกูลฟู่มาตั้งแต่ ฟู่จินเย่ว์ยังเล็ก ๆ จนตอนนี้นางก็22หนาวแล้ว ก็ยังคงจงรักภักดีไม่เปลี่ยนแปลง

“ป้าผินทำอะไรอยู่หรือเจ้าคะ?”

“อ้าวคุณหนูมาตั้งแต่เมื่อใดกันเจ้าคะมา ๆ นั่งตรงนี้” ป้าผินที่เห็นจินเย่ว์เดินเข้ามา จึงเรียบยกเก้าอี้มาให้นางได้นั่ง

“ข้าช่วยเจ้าค่ะ” จินเย่ว์คว้าทับพีไม้จากมือป้าจางแล้วนำไปคนข้าวในหม้ออย่างหน้าตาเฉย ป้าผินส่ายหัวอย่างอ่อนใจ แต่ก็มองด้วยความเอ็นดูเหมือนเดิม

“ได้ข่าวว่าพลัดตกน้ำหรือเจ้าคะเป็นอะไรมากหรือไม่?”

“ท่านป้าข้านะหรือจะเป็นอะไรง่าย ๆ ดาวพิฆาตเช่นข้าไม่เป็นอะไรง่าย ๆ หรอกเจ้าค่ะ” จินเย่ว์เอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะใช้ไม้พายคนข้าวในหม้ออย่างตั้งใจ แต่สายตากลับเหลือบไปเห็น บ่าวที่พูดถึงนางก่อนหน้านี้ดูท่าทางไม่ชอบนางเท่าใดนัก ก่อนจะยกยิ้มมุมปากแล้วเอ่ยขึ้น

“ท่านป้าข้าคิดว่าใกล้จะปีใหม่แล้ว ปีนี้ข้าจะทำถุงเงินแจกอังเปาบ่าวในเรือน ในถุงเงินข้าจะใส่เงินเท่าไหร่ดี อืมคนที่ทำงานและจงรักภักดี ควรให้เยอะหน่อย ส่วนคนที่ไม่ชอบข้าก็ไม่ต้องให้ ท่านป้าว่าแบบนี้ดีหรือไม่?” ป้าผินระบายยิ้ม เพราะนางเดาได้ว่าคุณหนูคิดอะไรอยู่

“ดีเจ้าค่ะ ยิ่งเสี่ยวไป๋ถึงแม้จะซื่อบื้อไปบ้างแต่ก็ขยันและจริงใจ สมควรได้รับรางวัลเจ้าค่ะ” บ่าวรับใช้นางนั้นได้ยินถึงกับหูผึง อังเปาใช่แล้ว!เทศกาลปีใหม่ใกล้จะมาถึงแล้ว แต่ว่าพอคิดมาถึงตรงนี้ ก็หน้าม่อยคอตกรู้สึกผิดขึ้นมา ก่อนจะรีบคลานเข่าเข้ามากอดขาของจินเย่ว์เอาไว้แน่น

“คุณหนูยกโทษให้บ่าวเถอะนะเจ้าคะ บ่าวสำนึกผิดแล้วต่อไปจะไม่ทำอีกแล้วเจ้าค่ะ” จินเย่ว์ก้มลงมองบ่าวรับใช้สาว ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง

“ครั้งนี้ข้าจะยกโทษให้ แต่เจ้าจงจำเอาไว้ให้ดี ไม่มีใครคิดจะจ้างคนงาน ให้มานินทานายจ้าง หากลำบากใจที่จะอยู่ ก็ไม่มีใครบังคับให้อยู่ แต่หากจะอยู่ก็จงสำนึกให้ดี ข้านะไม่เพียงแต่เอาแต่ใจ แต่จะร้ายให้สุด ๆ ไปเลยละ ใครอยู่ไม่ได้ก็เชิญป้ายหน้า”

“ขอบคุณคุณหนูเจ้าค่ะ แต่ว่าป้ายหน้าคือที่ใดหรือเจ้าคะ?” จินเย่วหลุดหัวเราะออกมา

“ป้ายหน้าก็คือไสหัวไปอย่างไรละ” บ่าวสาวรับใช้เมื่อได้ยินก็รีบลุกเดินไปทันที เริ่มหวาดกลัวท่าทีของจินเย่ว ยิ่งนางมีดาวพิฆาตนางไม่อยากตาย