พบเจอ

เสี่ยวจูเดินตามหลังคุณหนูของตนมาติดๆ จนกระทั่งชางฉีแอบลอบใช้วิชาตัวเบาโผทะยานขึ้นสู่ปลายยอดไม้เพื่ออาบแดด ด้วยไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาผู้ใดอีก เสี่ยวจูก็พลันตกตะลึงอ้าปากค้างขึ้นมาในทันที

"คุณหนูเจ้าคะ!!" เสี่ยวจูร้องขึ้นด้วยความตกใจมือเล็กทั้งสองข้างถูกยกขึ้นมาปิดปากเอาไว้ด้วยคาดไม่ถึง

"เสี่ยวจูเจ้าไม่ต้องเป็นห่วงข้า รีบกลับไปที่จุดพักรถม้า ซื้อน้ำและอาหารไปให้ติงเกอ เหอจิ้งและข้าด้วย"

ชางฉีเอ่ยขึ้นน้ำเสียงสดใสพร้อมทั้งยกมือขึ้นโบกไปมาหวังให้เสี่ยวจูได้สบายใจ แต่นอกจากบ่าวรับใช้ของตนจะยังคงอ้าปากค้างราวคนกรามแข็งหุบไม่ลงแล้ว ยังเอาแต่จ้องมองไปที่ด้านหลังของชางฉีด้วย

"ข้าบอกให้ไปอย่างไรเล่า"

ชางฉีกล่าวย้ำขึ้นมาอีกรอบพร้อมทั้งเม้มริมฝีปากนิดๆอย่างนึก

ขัดใจ

ได้ยินดังนั้นเสี่ยวจูจึงจำต้องล่าถอยไปอย่างไม่มีทางเลี่ยงในขณะที่ชางฉีได้หันเสี้ยวหน้ามองมายังด้านหลัง นางก็ต้องตกใจแทบสิ้นสติ

เมื่อพบเจอเข้ากับบุรุษหนุ่มผู้หนึ่งที่รูปร่างสูงใหญ่กำยำเป็นอย่างมาก

หากเทียบขนาดตัวกันระหว่างบุรุษหนุ่มผู้นี้กับติงเกอและเหอจิ้งแล้วเขาสูงกว่าสองคนนั้นได้ราวครึ่งศอก (ยี่สิบห้าเซนติเมตร) ได้กระมัง

ด้วยความเป็นคนมารยาทดี ชางฉีจึงทำได้เพียงระบายรอยยิ้มอบอุ่นให้ประดับอยู่บนใบหน้าและเอ่ยออกไปว่า

"อรุณสวัสดิ์ยามเช้าเจ้าค่ะ"

แต่นอกจากบุรุษตรงหน้าจะไม่เอ่ยทักทายนางกลับคืนมาแล้ว

ยังยืนนิ่งเสียจนน่าใจหาย ร่างกายของเขาราวกับถูกแช่แข็งไปชั่วขณะ ดวงตาทั้งสองข้างเบิกโพลงราวคนตกใจแทบสิ้นสติ

ชางฉีเองรู้สึกแปลกใจเป็นอันมาก 'หรือว่าชายหนุ่มผู้นี้จะถูกพิษร้ายแรงอันใดทำร้ายเขามาหรือไม่นะ!?' ชางฉีคิดขึ้นอย่างตื่นตระหนก

พร้อมกันกับที่นางได้ก้าวขาของตนเข้าไปใกล้เขามากขึ้นอีก

จนทั้งคู่ยืนห่างกันไม่ถึงหนึ่งชุ่นแล้วในยามนี้

ไวเท่าความคิดชางฉีได้ใช้ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือของตนแนบไปที่หน้าอกข้างซ้ายของเขาพร้อมทั้งเขย่งปลายเท้าขึ้นไปอีกด้วยความพยายาม

ตั้งอกตั้งใจฟังเสียงหัวใจเขาอย่างเต็มที่

พลันนางก็ต้องเบิกตาโตกว้างขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อพบว่าเสียง

จังหวะการเต้นของหัวใจบุรุษผู้นี้เต้นเสียงกระหน่ำดังราวกลองศึก

"ท่านไม่สบายหรอกหรือเจ้าคะ?"

ชางฉีเงยหน้าช้อนสายตาขึ้นมองดูบุรุษตรงหน้าด้วยความห่วงใย

เนิ่นนานนับนาทีบุรุษผู้นั้นจึงตอบกลับมาว่า "ข้าสบายดี"

"จริงนะเจ้าคะ?" ชางฉีถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

"ไม่เชื่อเจ้าลองตรวจดูร่างกายของข้าสิ"

เขาเอ่ยออกมาน้ำเสียงสั่นไหว ทำเอาองครักษ์เงาฝีมือดีที่ติดตามเขามาด้วยต้องแทบพลัดตกลงจากบนต้นไม้

ถึงแม้ว่าท่านอ๋องของเขาจะกล่าวกับแม่นางน้อยผู้นี้เสียงเบาราวกับกระซิบกระซาบเช่นไร แต่ประสาทสัมผัสของผู้ที่ฝึกยุทธมาอย่าง

ยอดเยี่ยมเช่นเขามีหรือถ้อยคำเมื่อครู่จะรอดพ้นโสตประสาทของเขาไปได้

ด้วยความห่วงใยอันมาจากน้ำใสใจจริง ชางฉีจึงเอื้อมมือเล็ก

ของตนลงไปตรวจดูชีพจรของบุรุษตรงหน้ารวดเร็วแผ่วเบา ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก และระบายรอยยิ้มหวานออกมาประดับบนใบหน้าเมื่อพบว่าชีพจรของเขาได้เต้นเป็นจังหวะปกติแล้ว

"มิทราบแม่นางแซ่อะไร จะเดินทางไปยังที่ใดกันหรือ?"

"ข้าแช่ชาง ชื่อฉี กำลังจะเดินทางไปยังจวนท่านราชครูเหวินเฉียน เมืองหลวงของแคว้นซ่ง แล้วมิทราบท่านมีชื่อแซ่อะไรจะเดินทางไปยังที่ใดกันหรือเจ้าคะ?"

"ข้าแซ่เฉิน ชื่อลู่ กำลังจะ"

บุรุษหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่กำยำตอบออกมาได้เพียงเท่านั้น กิ่งไม้

ที่ทั้งสองคนพูดคุยกันอยู่ก็ส่งเสียงดังลั่นเปรี๊ยะออกมาได้ไม่กี่อึดใจก็หักร่วง

ลงสู่พื้นดิน

ชางฉีกรีดร้องขึ้นด้วยความตกใจ พร้อมทั้งโผเข้ากอดเฉินลู่เอาไว้เสียจนแนบแน่น ดีที่เฉินลู่คว้าตัวนางมาไว้ได้ทันในอ้อมแขนจึงสามารถ

อุ้มตัวของชางฉีเอาไว้ให้ปลอดภัยจากการโหม่งพื้นพสุธาครั้งนี้ได้

ผู้คนโดยรอบที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างหันมามองดูทั้งคู่เป็นตาเดียวกันโดยมิได้นัดหมาย

"โอ๊ะ!! มีนางฟ้าตกจากสรวงสวรรค์ตอนกลางวันแสกๆ ด้วย

หรือนี่?" ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นตะลึง

"แล้วพวกเจ้าสองคนขึ้นไปทำอันใดบนต้นไม้นั่น!?"

"หมดที่จะพลอดรักกันแล้วหรืออย่างไร!?"

"หน้าตาก็ดีทั้งคู่มิน่าจะพากันหื่นกระหายมากถึงขนาดนี้เลย!"

เสียงคำถามมากมายดังขึ้นไม่หยุดหย่อนไปทั่วทั้งสารทิศ สุดท้ายแล้วอ๋องน้อยเฉินลู่แห่งหนานจิงจึงใช้วิชาตัวเบาโผทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าพาโฉมงามในอ้อมแขนของตนหลีกหนีจากความวุ่นวายทั้งหลายทั้งปวงไปในทันที

"อ่ะนั่น รถม้าของข้าอยู่ตรงนั้นเจ้าค่ะ" ชางฉีพูดพลางชี้นิ้วไปยัง

รถม้าคันหนึ่งที่จอดรอนางอยู่ยังพื้นเบื้องล่าง

"ท่านช่วยปล่อยข้าลงตรงนี้ก่อนเถิดเจ้าค่ะ หากท่านยังคงอุ้มข้าเอาไว้เช่นนี้ผู้ติดตามมาด้วยทั้งสามคนของข้าอาจจะอกแตกตายเป็นแน่"

ชางฉีเอ่ยขึ้นน้ำเสียงติดตลก ทำเอาเฉินลู่ต้องพลอยเผลอยกยิ้มขึ้นมาด้วยความลืมตัว เขาแอบลอบมองร่างเล็กนั้นเดินไปหาผู้ติดตามของนางด้วยแววตาอาลัยอาวรณ์เป็นอย่างยิ่ง พร้อมทั้งเอ่ยกับตนเองขึ้นมา

เสียงเบาว่า

"แล้วพบกันใหม่ในอีกไม่นานนี้นะอาฉี เจ้าคือว่าที่ชายาของข้า ให้ตายข้าก็จะไม่มีวันปล่อยเจ้าให้หลุดมือไปเป็นอันขาด คนอะไรน่ารักเป็นบ้า จนหัวใจของข้าเต้นกระหน่ำไม่หยุดเลย"