ผู้อื่นมีสิทธิ์โกรธองค์ฮ่องเต้ด้วยเช่นนั้นรึ?

ชางฉีเดินตามหลังอ๋องน้อยเฉินลู่ไปด้วยใจที่เหม่อลอย  ดูเอาเถอะเดินทางมาถึงวันแรกนางก็เจอคนใจร้ายใช้คำพูดทำร้ายจิตใจเข้าเสียแล้ว

'อีกทั้งเขายังบอกว่าจะเข้าเรียนที่สถานศึกษาของพี่เฉียนด้วยเช่นนั้นหรือ?'  ชางฉีขบคิดขึ้นมาในใจพร้อมทั้งสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆหวังเรียกความเข้มแข็งและความเชื่อมั่นของตนกลับคืนมา

"แม่นางชางฉี  แม่นางชางฉี"  อ๋องน้อยเฉินลู่พูดพลางดึงตัวของชางฉีที่ยังคงเดินหน้าต่อไปด้วยอาการเหม่อลอยให้หยุดเดินเสียที

"ถึงเรือนจวี๋ฮวาแล้วนะ ส่วนเรือนอิงฮวาอยู่ถัดไปทางฝั่งโน้นราวหนึ่งลี้" 

อ๋องน้อยเฉินลู่พูดพลางผายมือไปยังทิศตะวันตกที่มีต้นไม้ขึ้นเขียวชะอุ่มและมีดอกไม้นาๆพรรณปลูกอยู่

"ขอบคุณมากขอรับที่ช่วยนำทาง"  ติงเกอและเหอจิ้งกล่าวคำขอบคุณพร้อมทั้งค้อมกายลงคำนับขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงกัน  ก่อนจะเดินมุ่งหน้าแยกไปทางเรือนอิงฮวาที่อ๋องน้อยเฉินลู่ชี้บอก

"เอ่อ คือ"  ชางฉีขยับกายไปมาด้วยความอึดอัดที่อ๋องน้อยเฉินลู่ยังคงยืนโอบอยู่ทางด้านหลังและจับต้นแขนเล็กของนางเอาไว้มั่นเช่นนี้

"ข้าต้องขออภัยแม่นางชางฉีด้วยนะ"  อ๋องน้อยเฉินลู่กล่าวขึ้นด้วยความเสียดายพร้อมทั้งรีบปล่อยมือของตนออกและถอยห่างออกจากข้างกายของชางฉีได้ราวสองศอก

"ข้าชางฉีขอขอบใจท่านมาก  ทั่วทั้งแคว้นซ่งนอกจากพี่เฉียนแล้วก็ยังมีท่านอีกคนที่ให้ความช่วยเหลือข้า"  ชางฉีพูดพลางค้อมกายลงคำนับ

อ๋องน้อยเฉินลู่อีกครั้ง

"แม่นางชางฉีกล่าวหนักเกินไปแล้ว  ตัวข้าเองก็เดินทางมาจากต่างถิ่น  นับได้ว่าเป็นเพียงผู้อาศัยคนหนึ่งในจวนของอาเฉียนเช่นเดียวกัน 

แม้เพียงสักน้อยนิดที่แม่นางชางฉีมองว่าข้ามีความเป็นมิตร  ข้าก็รู้สึกดีใจอย่างหาที่สุดมิได้แล้ว" 

คำพูดอ้อนอ้อนที่แสดงถึงความจริงใจอันขัดกับรูปลักษณ์ใหญ่โตประดุจดั่งยักษ์ปักหลั่นและหน้าตาคมเข้มคมคายนั่นแล้ว  ทำเอาชางฉีถึงกับหลุดกิริยาหัวเราะคิกคักขึ้นมาเล็กน้อยด้วยความตื้นตันใจและพูดต่อไปว่า

"ยินดีที่ได้รู้จักนะเจ้าคะท่านเฉินลู่แห่งหนานจิง"

"หากไม่รังเกียจจะเรียกข้าว่าพี่ลู่ก็ได้นะ"  หลังกล่าวจบคนร่างใหญ่โตตรงหน้าก็พลันมีใบหน้าซับสีขึ้นมาเล็กน้อยด้วยความเขินอาย

ชางฉีได้ยินดังนั้นจึงเม้มริมฝีปากตนเองเป็นเส้นตรงกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้อย่างเต็มความสามารถพยักหน้าขึ้นลงเร็วๆ  และเอ่ยขึ้นมาน้ำเสียงหนักแน่นว่า  "ข้าต้องขอขอบคุณพี่ลู่ด้วยนะเจ้าคะ"

ทางด้านของชางฉีและเฉินลู่สถานการณ์นั้นดูผ่อนคลายเป็นอย่างมาก  ด้วยความที่ทั้งสองคนเป็นคนต่างถิ่นเช่นเดียวกันจึงรู้สึกว่าพูดคุยกันได้ถูกคอมากเป็นพิเศษ 

เสี่ยวจูเองก็รู้งานของสาวใช้ข้างกายเป็นอย่างยิ่งถึงกับนำขนมหวานขึ้นชื่อของเมืองลั่วหลางที่ชางฉีทำขึ้นเองและนำติดตัวมาด้วยจัดใส่จางวางเรียงให้สวยงามนำมามอบให้กับเฉินลู่และชางฉีที่เปลี่ยนจากการยืนคุยกันมาเป็นนั่งคุยกันยังโต๊ะไม้หน้าเรือนจวี๋ฮวาแล้วในตอนนี้

แต่ในทางกลับกันทางด้านขององค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงเองกลับมีความตึงเครียดเกิดขึ้นเป็นอย่างมาก  พระองค์ทรงตรัสถามถึงประวัติความเป็นมาของชางฉีโดยละเอียดจากเหวินเฉียน  ก่อนจะสะบัดชายชุดคลุมจากไปด้วยความหงุดหงิดเต็มหัวใจ

ณ ตำหนักสุขภิรมย์   ตำหนักที่ประทับส่วนตนขององค์ฮ่องเต้

ผิงกงกงถูกตามตัวให้มาเข้าเฝ้าโดยเร่งด่วน  เมื่อมาหยุดยืนนิ่งหลังกล่าวคำถวายพระพรเสร็จแล้ว  ผิงกงกงก็แทบจะเป็นลมล้มจับลงไปกับพื้นเมื่อพบเจอเข้ากับคำถามแรกที่ว่า

"อาการมีหยดน้ำตาซึมอยู่ปรายหางตาของผู้หญิงหลังข้าพูดจบคืออะไร?"

ผิงกงกงอยากจะถามออกไปใจแทบขาดว่า  แล้วองค์ฮ่องเต้ทรงตรัสคำใดออกไปบ้างเช่นนั้นหรือ  แต่ด้วยสังเกตพบสีพระพักตร์อันบึ้งตึงและบูดจัดนั่นแล้วจึงได้แต่กลืนคำถามนั้นลงคอไปเสีย  และตอบอ้อมแอ้มขึ้นมาเสียงเบาว่า

"โกรธพ่ะย่ะค่ะ  น้อยใจพ่ะย่ะค่ะ"

"บังอาจ!!" 

เสียงบริภาษอันดังก้องและเสียงฝ่าพระหัตถ์ที่กระแทกลงบนโต๊ะทรงพระอักษรเสียงดังสนั่นหวั่นไหว  ทำเอาผิงกงกงถึงกับขาอ่อนแรงลงไปทั้งสองข้าง  ทรุดนั่งก้มศีรษะลงต่ำจนหน้าผากกระแทกลงกับพื้นพระตำหนักด้วยความหวาดกลัวจับใจ

"ขอพระราชทานอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ  กระหม่อมสมควรตาย 

กระหม่อมสมควรตาย  ฝ่าบาททรงมีพระเมตตาด้วยพ่ะย่ะค่ะ" 

ผิงกงกงเอ่ยขอความเมตตาปากคอสั่น

‘โอ้  สวรรค์!!  ฝ่าบาททรงไปเสวยรังแตนจาก ณ ที่ใดมา  เหตุใดถึงได้มีอารมณ์ขุ่นมัวได้มากขนาดนี้’ 

ผิงกงกงร้องไห้คร่ำครวญขึ้นมาในใจ

"ผู้อื่นมีสิทธิ์ที่จะโกรธองค์ฮ่องเต้  โอรสสวรรค์ด้วยเช่นนั้นรึ?" 

ฮ่องเต้จูอี้เหลียงเอ่ยถามขึ้นน้ำเสียงเยือกเย็นจับขั้วหัวใจคนฟัง

ยิ่งนัก

"ไม่มีสิทธิ์พ่ะย่ะค่ะ  ไม่มี"  ผิงกงกงเอ่ยขึ้นเป็นปี่เป็นขลุ่ย

"หากแม้นว่ามีเล่า?"  องค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงถามกลับ

"ผู้นั้นมีโทษต้องประหารพ่ะย่ะค่ะ  จำต้องสั่งลงโทษประหารบุคคล

ผู้ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงนั่นโดยทันทีพ่ะย่ะค่ะ" 

หลังกล่าวจบผิงกงกงก็เงยหน้าขึ้นมานั่งตัวตรงทอดสายตาลงมองพื้นต่อ

"ประหารไม่ได้  ข้าชอบนาง!"  คำพูดที่กลั่นออกมาจากใจโดยมิได้อาศัยความยั้งคิดมาเป็นตัวหยุดยั้งเอาไว้  ทำให้ผิงกงกงขันทีอาวุโสที่ถวายงานรับใช้ใกล้ชิดองค์ฮ่องเจ้จูอี้เหลียงตั้งแต่พระองค์ยังทรงพระเยาว์เป็นลมล้มพับไปในทันที

"เด็กๆ  มีใครอยู่ข้างนอกบ้าง  มานำตัวขันทีแก่ผู้ไร้ประโยชน์คนนี้ออกไปจากตำหนักของข้าบั่ดเดี๋ยวนี้" 

หลังฮ่องเต้จูอี้เหลียงกล่าวจบประโยค  เหล่าองครักษ์ก็ได้พากันกรูเข้ามานำตัวผิงกงกงไปพักผ่อนต่อยังที่พักของตน

"น้อยใจข้าเช่นนั้นรึ  โกรธเคืองข้าเช่นนั้นรึ?"  ฮ่องเต้จูอี้เหลียงกล่าววนเวียนซ้ำไปซ้ำมากับตนเองอยู่นับสิบรอบ  จึงตัดสินใจมุ่งหน้าออกไปพบกับแม่นมอี้หลันที่ตนให้ความไว้วางใจในระดับหนึ่งเพื่อสอบถามในสิ่งที่ตนสงสัยในทันที

ตำหนักไม้หลังเล็กในเขตพระราชฐานชั้นในที่ประดับไปด้วย

ดอกกล้วยไม้เต็มตำหนัก  แม่นมอี้หลันผู้ที่องค์ฮ่องเต้ทรงเสด็จมาหากำลังป้อนผลไม้ให้กับนกแก้วสีสวยสดอยู่ด้วยความรื่นเริงเบิกบานใจ 

ครั้นพอได้ยินนางกำนัลเข้ามารายงานว่าองค์ฮ่องเต้ทรงเสด็จมาพบกับตน และขณะนี้ทรงประทับรออยู่ที่ศาลาไม้กลางสวนแล้ว จึงรีบเดินเข้าไปหาพระองค์โดยเร็ว  และคุกเข่ากล่าวคำถวายพระพรตามธรรมเนียมของวังหลวงว่า 

"ถวายพระพรฝ่าบาทขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี  หมื่นๆปีเพคะ"

"ลุกขึ้นได้  ไม่ต้องมากพิธี" 

องค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงตรัสพลางผายมือขึ้น

"ขอบพระทัยฝ่าบาทเพคะ" 

แม่นมอี้หลันพูดพลางค่อยๆลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ

"เชิญนั่ง"  องค์ฮ่องเต้ตรัสด้วยสุรเสียงเรียบง่าย

หลังนั่งลงบนเก้าอี้เรียบร้อยแล้ว  องค์ฮ่องเต้จูอี้เหลียงก็เปิดปากเจรจาเอ่ยถามขึ้นอย่างตรงไปตรงมาว่า 

"หากผู้หญิงโกรธและน้อยใจในคำพูดของเรา  หลังจากนั้นเราจะทำเช่นไรต่อไปดี?"

"หากเขางอน  เขาโกรธ  เขาน้อยใจ  เราก็ต้องเป็นฝ่ายไปง้อสิ

เพคะฝ่าบาท"  แม่นมอี้หลันเอ่ยขึ้นยิ้มๆดวงตาทอประกายความอบอุ่นอ่อนโยนออกมาราวกับคนที่ผ่านโลกมามาก  จึงมองเหตุการณ์ตรงหน้าได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

"แล้วการกระทำเช่นไรถึงจะเรียกได้ว่าเป็นการง้อเล่า?" 

น้ำเสียงอ้อมแอ้มที่เบาราวกับเสียงกระซิบนั่นทำเอาแม่นมอี้หลัน

ที่กำลังยกถ้วยชาขึ้นมาจิบหยุดชะงักไปในทันที

"กล่าวคำขอโทษด้วยความจริงใจ  มอบสิ่งของแทนใจให้แทนความสำนึกผิดเพคะ" 

หลังแม่นมอี้หลันกล่าวจบ  ฮ่องเต้จูอี้เหลียงจึงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเอ่ยคำขอบใจออกมาคำหนึ่ง  พร้อมทั้งใช้วิชาตัวเบาเร้นกายจากไปด้วยความว่องไวประดุจสายฟ้าฟาด