มิอนุญาตให้ตั้งครรภ์

องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิง ทรงเป็นผู้ที่เปี่ยมล้นไปด้วยพละกำลังอย่างแท้จริง เมื่อคราแรกเริ่มของการร่วมรัก พระองค์จะทรงนอนนิ่งให้เหล่าสนมได้ปรนนิบัติโดยการควบขี่ขย่มลงบนเรือนกายของพระองค์จนพวกนางแทบจะสิ้นเรี่ยวแรงกันไปแทบจะทั้ง

สามคนไปก็แล้วแต่ แต่กับคังหยุนหลีที่นางพึ่งจะเข้ามาถวายการ

รับใช้ปรนนิบัติพระองค์ในคราแรกนั้น กลับปรนนิบัติพระองค์ได้มิถูกพระทัยนัก มิรู้ว่าพระองค์ทรงมีขนาดอาวุธคู่ใจใหญ่โตมากเกินไปหรือไม่ นางจึงได้มีเลือดไหลมิหยุดเอาเช่นนี้

จนองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงได้สั่งให้คนไปตามหมอหลวงและให้คนมานำตัวของพระสนมคังหยุนหลีออกไปรักษานออกตำหนัก

จวี๋ฮวาหวง พร้อมทรงมีรับสั่งมิให้นางได้เข้ามาปรนนิบัติพระองค์อีก

ผ่านไปเนิ่นนานราวสองชั่วยามกว่าองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงจะทรงรู้สึกผ่อนคลายลงไปบ้าง กลีบบุปผางามของเหล่าบรรดา

พระสนมเองต่างก็อ้าออกกว้างแทบจะหุบไม่ลงกันเลยทีเดียว

หลังเสร็จสิ้นจากภารกิจ องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนจึงดำริจะเสด็จกลับตำหนักตงชางไป พระองค์ทรงอนุญาตให้เหล่าสนมพักผ่อนกันต่อไป มิต้องลุกขึ้นมาส่งเสด็จพระองค์ก็ย่อมได้

โดยก่อนที่องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงจะเสด็จจากไปนั้น ยังได้กำชับให้พระสนมหม่ากุ้ยเฟยให้ดูแลวังหลังของพระองค์ให้ดีด้วย

นับจากนี้ถัดไปอีกสองเดือน นอกจากพระองค์จะทรงยุ่งยากกับการแต่งงานขององค์หญิงเฟยฮุ่ยแล้วยังคงดำริที่จะพระราชทานมงคลสมรสให้กับองค์หญิงเฟยเฉินอีก ฉะนั้นแล้วพระองค์คงจะมิได้เสด็จมาที่วังหลังไปในอีกพักใหญ่เลยทีเดียว

แต่เมื่อคล้อยหลังขององค์ฮ่องเต้ไปได้มินานเท่าใดนัก มู่กงกงพร้อมด้วยหมัวมัว (สาวใช้อาวุโส) ถึงสามคนก็ได้นำน้ำแกงห้ามครรภ์เข้ามามอบให้กับเหล่าสนมได้ดื่ม

แม้จะมิอยากดื่มน้ำแกงห้ามครรภ์นี้มากเพียงใด แต่ด้วยทรงเป็นรับสั่งจากองค์ฮ่องเต้ ผู้ใดกันเล่าจะปฏิเสธได้ และเมื่อดื่มน้ำแกงห้ามครรภ์นี่ไปแล้ว พวกนางยังจะต้องไปอาบน้ำชำระร่างกาย เพื่อมิให้สายธารสวรรค์ขององค์ฮ่องเต้ตกค้างอยู่ในร่างกายอีก

จึงจะสามารถแยกย้ายกันกลับไปพักผ่อนที่ตำหนักของตนได้อย่างแท้จริง

พระสนมหม่ากุ้ยเฟยทรงเสด็จกลับตำหนักของพระนางไปด้วยความหัวเสีย นับตั้งแต่องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงทรงเสด็จขึ้นครองราชย์มาเป็นระยะเวลาสามปีนี้ พระองค์ทรงได้ทำการคัดเลือกสนมนางในด้วยความเข้มงวด ทั่งทั้งวังหลังนี้มีสนมที่ได้รับการแต่งตั้งให้อยู่ในตำแหน่งผินเฟยน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย เหล่าฉางจ้าย ต้าอิ้ง

นั่นอีกก็แทบจะนับคนได้ อีกทั้งสนมส่วนใหญ่ในพระราชวังต้องห้ามนับร้อยคนนี้บางคนยังมิเคยถวายการรับใช้องค์ฮ่องเต้สักครั้งเลยก็มี มิรู้ว่านางตัดสินใจถูกหรือไม่ที่ได้อนุญาตให้คังหยุนหลีเข้ามามีส่วนร่วมในการปรนนิบัติองค์ฮ่องเต้ครานี้ แต่พระองค์กลับทรงมิใคร่จะพอพระทัยเท่าใดนัก

อีกทั้งตำแหน่งฮองเฮาในวังหลังเองก็ยังคงว่างอยู่ หากองค์ฮ่องเต้มิทรงปรารถนาให้สนมผู้ใดได้ตั้งครรภ์ นางจะมิได้เป็นกุ้ยเฟยจนแก่ตายคราวังต้องห้ามแห่งนี้ไปเลยหรือ

แต่หากฤทธิ์ของน้ำแกงห้ามการตั้งครรภ์นั้นไร้ซึ่งประสิทธิภาพ จนนางสามารถตั้งครรภ์มังกรขึ้นมาได้เล่า เมื่อนั้นนางก็จะได้เป็นใหญ่ในวังหลังนี้อย่างแท้จริง อีกทั้งองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงเองก็คงจะมิกล้าออกคำสั่งให้นางต้องทำลายครรภ์ตนเองเป็นแน่แท้ เนื่องด้วยฝั่งตระกูลของนางเองก็มีบทบาทสำคัญในราชสำนัก

มิน้อยไปกว่าผู้ใดเลยทีเดียว

เช่นนั้นแล้วเรื่องการตั้งครรภ์มังกรนี้ นางคงต้องเร่งมือทำอันใดสักอย่างเสียแล้วกระมัง หาไม่อาจจะมีผู้อื่นช่วงชิงโอกาสอันดีนี้ไปจากนางก็เป็นได้

เมื่อวางแผนการณ์ต่างๆ เอาไว้ในใจเสร็จสิ้นแล้ว พระสนมหม่ากุ้ยเฟยก็ได้เข้าสู่ห้วงนิทราไปด้วยความมุ่งหมายอยู่ภายในใจ

แต่กับคังหยุนหลีเองที่ตอนนี้หลังจากนางได้รับการรักษาจากหมอหลวงแล้ว นางก็เอาแต่นั่งร้องไห้อยู่ในห้องนอนของนางจนดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำไปหมด

อันกุ้ยเหรินเองที่มิได้ตั้งใจกลับตำหนักของตนไปในคราแรก จึงได้เข้ามาเยี่ยมดูอาการของนางด้วยความเป็นห่วง

“เอาล่ะๆ เจ้าก็อย่าร้องไห้อีกต่อไปเลยนะ”

อันกุ้ยเหรินพูดพลางยกมือขึ้นมาลูบหลัง ลูบไหล่ของคังซุนหลีแผ่วเบา

“พี่ซีเย่ว ข้า ข้ารู้สึกอยากตาย เจ้าค่ะ ข้าปรนนิบัติฝ่าบาทมิดี โทษของข้าคือสมควรตาย”

คังหยุนหลีพูดไปด้วยพร้อมร้องไห้ออกมาราวกับคนปริ่มจะขาดใจตาย

“ครั้งแรกของเจ้าครานี้ ถือว่าทำได้ดีมิเลวเลยทีเดียว

เอาเช่นนี้เป็นไร ข้ามีวิธีดีๆ อยู่อย่างที่จะช่วยให้เจ้าสามารถปรนนิบัติฝ่าบาทได้ดีขึ้น หากฝ่าบาททรงเรียกให้เจ้าไปปรนนิบัตอีก”

อันซีเย่วหรือก็คืออันกุ้ยเหรินพูดพลางกระดิกปลายนิ้วชี้เรียกให้คังหยุนหลีขยับตัวเข้ามาใกล้นางอีกนิด

“ตะ แต่ ฝ่าบาททรงตรัสกับข้าเอาไว้แล้วว่า พระองค์ทรงห้ามมิให้ข้ามาปรนนิบัติพระองค์อีก”

“เจ้าพูดอันใดเช่นนั้น เจ้าเข้าวังมาสามปี ก็เอาแต่ขลุกอยู่ในท้ายตำหนักนี่ หากบิดาของพวกเรามิได้อยู่ใต้บังคับบัญชาของบิดาพระสนมหม่ากุ้ยเฟยเราจะมีโอกาสได้ปรนนิบัติรับใช้ฝ่าบาทอย่างเช่นในวันนี้หรือ ไม่เอาน่ะ เช็ดน้ำตาของเจ้าออกเสีย พวกเราคือความหวังและที่พึ่งของวงศ์ตระกูลเลยเชียวนะ เจ้าจะมามัวแต่

ร้องห่ม ร้องไห้อยู่เช่นนี้ได้อย่างไรกัน”

อันกุ้ยเหรินพูดพร้อมยื่นผ้าเช็ดหน้าสีขาวผืนน้อยที่ปักด้วยลวดลายดอกเหมยส่งให้กับคังหยุนหลีด้วยท่าทีอ่อนโยน

“ขอบคุณเจ้าค่ะพี่ซีเย่ว แล้ววิธีที่จะช่วยให้ข้าสามารถปรนนิบัติฝ่าบาทได้ดีขึ้นนั้น คืออันใดกันหรือเจ้าคะ?”

คังหยุนหลีถามขึ้นด้วยความสงสัยพร้อมเอนตัวเข้าไปหา

อันซีเย่วเงี่ยหูฟังคำกล่าวกระซิบนั้นด้วยความตั้งใจ

หลังจากฟังที่อันซีเย่วกล่าวจบ นางก็มีใบหน้าแดงจัดซับสีขึ้นมาในทันใด

“อย่าบอกนะเจ้าคะว่าพี่ซีเย่วต้องกระทำการเช่นนี้ก่อนเข้าไปถวายการปรนนิบัติฝ่าบาทก่อนทุกครั้ง”

คังหยุนหลีเอ่ยถามน้ำเสียงตะกุกตะกักเนื่องด้วยนางยังรู้สึกตกใจมิหายกับเรื่องราวแปลกใหม่ที่ได้รับฟังมาในวันนี้

“เจ้าก็เห็นแล้วว่า อาวุธคู่ใจของฝ่าบาทนั้นมีขนาดมหึมาและเหยียดยาวมากเพียงไร หากเหล่าสนมมิกระทำการตระเตรียมตัวก่อนเข้าไปถวายการปรนนิบัติเช่นนี้ แน่นอนว่าฝ่าบาทย่อมจะมิ

พอพระทัยเอาได้ เจ้าเองก็ถือว่าได้ผ่านการปรนนิบัติรับใช้ฝ่าบาท

มาบ้างแล้ว ครั้งต่อไปอย่างไร เจ้าต้องรู้จักเตรียมตัวเอาไว้ให้พร้อมด้วยเล่าเข้าใจหรือไม่”

อันซีเย่วกล่าวสำทับ

“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณพี่ซีเย่วมาก”

คังหยุนหลีพูดพลางก้มศีรษะลงน้อยๆ เป็นเชิงขอบคุณ

อีกฝ่ายด้วยความซาบซึ้งใจ

“เอ่อนี่ หยุนหลี ปกติหลังจากเข้าไปถวายการปรนนิบัติ

ฝ่าบาท เหล่าสนมต้องได้รับพระราชทานน้ำแกงห้ามการตั้งครรภ์ภายในเวลามิเกินครึ่งชั่วยาม ไม่ทราบว่าเจ้าได้ดื่มน้ำแกงห้ามการ

ตั้งครรภ์แล้วหรือยัง?” อันซีเย่วเอ่ยถามขึ้นด้วยความตกใจ

“พระราชทานน้ำแกงห้ามการตั้งครรภ์เช่นนั้นหรือ ยังเลยเจ้าค่ะ ข้ายังมิได้ดื่มน้ำแกงห้ามการตั้งครรภ์อะไรนั่นเลย ขะ ข้าจะทำเช่นไรต่อไปดีหรือเจ้าคะพี่ซีเย่ว ข้า ข้ากลัว”

คังหยุนหลีพูดพลางเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้นขึ้นมาอีกรอบด้วยนางมิรู้ว่าจะต้องทำเช่นไรต่อไปดี

“เอาเช่นนี้ เจ้าอย่าพึ่งร้องไห้ แม้ว่าข้าจะปรารถนาอยากให้เจ้าได้ตั้งครรภ์มังกรมากเพียงไรก็ตามแต่ แต่ยามนี้ฝ่าบาทมิทรงอนุญาตให้สนมในวังหลังผู้ใดตั้งครรภ์มังกรขึ้นมาได้ เช่นนั้นแล้ว

ข้าจะลองไปแจ้งต่อท่านมู่กงกงดู เพื่อแสดงถึงความบริสุทธิ์ใจของเจ้าแทนเจ้าที่กำลังมิสบายในตอนนี้เอง ข้าไปนะ”

หลังกล่าวจบอันซีเย่วก็เดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้

คังหยุนหลีต้องจมอยู่กับความรู้สึกหวาดผวาในการใช้ชีวิตอยู่ใน

วังต้องห้ามอันมีระเบียบกฎเกณฑ์ยิบย่อยต่างๆ มากมากนัก ด้วยมิรู้ว่านางจะต้องเดินหน้าต่อไปอย่างไรดี...