Chapter 2 ทูนหัว [6/6]

“วินอยู่หยุดทำไม?”

ฉันขมวดคิ้วจ้องหน้าคนด้านบนอย่างเอาเรื่อง ท่อนเอ็นหยุดนิ่งแช่ลึกอยู่ในรูหวานไม่ยอมขยับ เขามองใบหน้าเหวี่ยงๆ นั้นพร้อมกับขำในลำคอ

“ขอวินทำแรงกว่านี้ได้ไหม?” เขาถามด้วยสายตากรุ่มกริ่ม

“หนูษากลัวเจ็บ” ฉันตอบอย่างลังเล

“ไม่เจ็บหรอก มีแต่จะยิ่งเสียว” คาวินกระซิบกับทรวงอกพร้อมกับดูดดุนจนกลายเป็นจ้ำสีแดง

“อื้อ... วิน...”

“นะครับ ให้วินทำนะ” คาวินอ้อนด้วยคำหวานทำตาปริบๆ ใส่ฉัน

“วิน หนูษาแน่น...วินขยับได้ไหม?” ฉันเปลี่ยนเรื่อง

“ยังไม่ตอบคำถามวินเลยนะคะ”

ทำไมกัน? ...ทำให้ฉันรู้สึกว่าการที่เขาพูดแบบนี้มันทำให้เขาดูฮอตกว่าเดิม แถมยังสามารถทำให้ฉันตอบคำถามเขาได้อย่างไม่ลังเล

“แรงๆ ก็ได้” เอ่ยเบาๆ พร้อมกับหลบสายตาอันทรงเสน่ห์

“หึๆ”

คาวินจูบที่หน้าผากของฉันราวกับเป็นการให้รางวัล สะโพกสอบขยับวนสะโพกเพียงเล็กน้อย เพราะการที่เขาแช่ลำเอ็นไว้นานๆ มันก็ทำให้เขารู้สึกอึดอัดจากการถูกบีบรัดเช่นกัน

“ทูนหัว ...วิน เสียว แน่นเหลือเกิน”

“อึก อ๊ะ อ้า...”

คาวินค่อยๆ เพิ่มจังหวะให้หนักขึ้น เขามองดวงหน้าที่ฉ่ำปรืออย่างเร้าร้อน เขาแกล้งฉันด้วยจึงผ่อนแรงที่ดันเข้าหาดอกไม้งาม ช้าลงเรื่อยๆ ...จนหยุดในที่สุด แล้วก้มลงใช้ลิ้นร้อนตวัดหยอกล้อยอดทุมถันสีชมพู โดยที่ยังไม่ขยับช่วงล่าง ความคับแน่น ความอึดอัด และความเสียวซ่านด้านบน อยากให้ด้านล่างได้รับการปรนเปรอเช่นกันทำให้ฉันลืมอาย และเป็นคนเอ่ยปากขอเขา

“วิน ขยับ ขยับ ระ ...แรงๆ รษา สะเสียว อ้า”

“ไม่เจ็บแล้วหรอ?” คิ้วเข้มเลิกขึ้นพร้อมกับคำถาม

“มะ ไม่เจ็บแล้ว... อื้อ วิน ...ขยับเถอะ”

สิ้นสุดเสียงเรียกร้องเอวสอบขยับโหมแรงตอกกลับร่างบางจนลำตัวโยกไปตามแรงไหว สายตาของเขาทำให้ฉันรู้สึกว่าเขาอยากจะขย้ำฉันเต็มที

“อ้า ทูนหัวของวิน... โอ้ว ซี้ด...”

“อ๊ะๆ มะ ไม่ไหว ละ แล้ววิน”

คาวินขยับซอยเร่งเครื่องให้เร็วขึ้น เขาก็คงไม่ไหวแล้วเหมือนกันเชื้อไฟที่ลุกโชนยิ่งกระพือด้วยแรงปรารถนา ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้ และฉันอยากให้เขาทำ อยากได้รับการเติมเต็มนั่นก็ เพราะความเสียวซ่านพุ่งจนเกือบแตะปลายสุดของขอบสวรรค์

“อ้า! / กรี๊ด!”

ภายในตอดรัดอย่างหนัก ไม่นานเราก็จับมือกันขึ้นไปชั้นบนสุดของสวรรค์ สองร่างกระตุกเกร็งโผกอดกันอย่างหมดแรง ขณะเดียวกันฉันก็รับรู้ได้ถึงบางสิ่งที่ฉีดพุ่งเข้ามาในช่องท้องจนรู้สึกอุ่นวาบ ส่วนคนตัวโตก็ซบใบหน้าหล่อเหลาเข้ากับซอกคอของฉันอย่างหมดแรง

นับจากนี้ไปฉันก็เป็นผู้หญิงของเขาโดยสมบูรณ์แล้ว ฉันไม่แน่ใจว่าหลังจากนี้มันจะดีไหม หมายถึงดีในหลายๆ เรื่อง ...ดีกว่าเมื่อก่อนที่เขาเป็นแค่เพื่อน

คาวินดันตัวลุกขึ้นเล็กน้อยมองเรียวขาที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบรักผสมกับเลือดสีจางๆ อมยิ้มอย่างพอใจ และมือหนาเลื่อนขึ้นมาเกลี่ยผมปอยเล็กออกจากใบหน้าจิ้มลิ้มที่มีเม็ดเหงื่อเต็มหน้าผากมน

“เหนื่อยไหม?” คาวินถาม

ฉันเพียงพยักหน้ารับจูบหนักๆ ที่ริมฝีปากเล็กก่อนคาวินจะล้มตัวลงนอนข้างๆ แล้วดึงฉันเข้ามาในอ้อมกอด อ่า...นี่ฉันของเขากลายเป็นใบ้ไปแล้วหรอเนี่ย

“เป็นของวินแล้วนะ ห้ามไปรักคนอื่น”

...ห้ามไปรักคนอื่นงั้นหรอ? คำพูดนั้นน่าเอ็นดูจัง ขอโทษนะที่มองข้ามนายมาตลอด ดวงตากลมโตหลับพริ้มริมฝีปากยกยิ้มบางๆ ก่อนจะขยับตัวเข้ากอดแนบชิดร่างหนา ในใจรู้สึกพองโตมีความสุขอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“อือ” ฉันตอบรับเบาๆ

เสียงนาฬิกากรีดร้องดังเมื่อถึงเวลาที่ตั้งเอาไว้ปลุกให้สองร่างที่นอนตระกองกอดกันอยู่ภายใต้ผ้าห่มสีเข้มจำต้องดิ้นขลุกขลิกงัวเงียตื่นจากนิทราอันแสนหวาน มือหนาเอื้อมไปปิดมันก่อนจะหันมาสนใจกับฉันที่อยู่ในอ้อมกอดของเขา

จุ๊บ

“มอร์นิ่งคิส ครับ”

คนตัวสูงทักทายด้วยจูบทำเอาฉันปรับตัวแทบไม่ทัน

“อื้อ”

ฉันผลักคาวินออกแทบจะในทันที ความเขิน และไม่ชินกับการทักทาย และการปฏิบัติแบบนี้ ฉากรักเมื่อคืนทำให้ฉันหน้าร้อนเห่อขึ้นมา ทันที ฉันสลัดความวาบหวาม และภาพเมื่อคืนออกจากสมอง ความง่วงงุนก็พลันหายไปด้วย จากนั้นก็รีบคว้าเสื้อของคาวินขึ้นมาใส่คลุมตัวก่อนจะรีบเดินไปที่ห้องน้ำ

“เลิกรักมันได้ไหม ไอ้ธีน่ะ”

ฝีเท้าเล็กหยุดชะงักทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น “...”

“วินจะดูแลรษาเอง”

“...”

ฉันได้พูดอะไรออกไป และเดินต่อไปจนถึงห้องน้ำฉันไม่รู้ว่าเขาแปลความหมายท่าทีของฉันยังไง เมื่อคืนเราคุยกันเรื่องนี้แล้วนี่นา

“วินคงไม่สำคัญกับรษาจริงๆ สินะ”

ฉันได้ยินเสียงเขาดังแว่วๆ แต่ก็ไม่แน่ใจว่าเขาพูดอะไร เย็นนี้อ้อนให้เขาทำสปาเก็ตตี้คาโบนาล่าให้กินดีกว่า

พออาบน้ำเสร็จฉันก็เดินเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำอย่างอารมณ์ดี กวาดสายตามองรอบๆ ห้องนอนกว้างกลับไม่พบคนตัวโตก็รู้สึกแปลกใจ

“ไปไหนของเขานะ”

หรือจะอยู่ข้างนอก ฉันเดินออกมายังตัวห้องนั่งเล่นก็ไม่พบคาวินจึงส่งเสียงเรียก “วิน! วิน ...กลับห้องหรอ?”

ฉันรีบกลับไปแต่งตัวให้เสร็จ วันนี้มีเรียนเช้าคาวินก็เช่นกัน ปกติเขาจะไปส่งฉันที่คณะก่อนจะไปเรียนพอเลิกเรียนเขาถึงค่อยมารับอีกที มันชินกับการมีเขาติดตัวแทบจะตลอดเวลา หลังจากแต่งตัวเสร็จแล้วฉันก็รอชายหนุ่มมาเรียกจนแล้วจนลอดเขาก็ไม่มา

ฉันยกข้อมือที่คาดด้วยนาฬิกาเรือนเล็กสีโรสโกล์เพื่อเช็คเวลา ...ถ้าไปช้ากว่านี้ต้องเข้าเรียนสายแน่ๆ คิดได้อย่างนั้นจึงตัดสินใจหยัดตัวขึ้นก่อนจะเดินไปกดกริ่งหน้าข้างๆ ซึ่งเป็นห้องของคนที่ฉันรออยู่ แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าเจ้าของห้องจะออกมารับแขก

“เฮ้อ...”

ฉันพ้นลมหายใจออกมาก่อนจะควานหาคีย์การ์ดห้องคาวินขึ้นมาแตะบริเวณเซ็นเซอร์แล้วผลักประตูเข้าไป

“วิน อยู่ไหม?”

ฉันเดินเข้ามาในห้องที่ตกแต่งด้วยโทนสีน้ำเงินเป็นหลัก ดวงตากลมโตกวาดไปรอบๆ ห้องก็ไม่พบเจ้าของห้องแม้แต่เงา

“วิน! วิน! ...ในห้องนอนก็ไม่มี?”

สมองของฉันเต็มไปด้วยความสงสัย เมื่อหาเจ้าของร่างสูงที่ฉันนอนกอดเมื่อคืนไม่เจอจึงตัดสินใจกดโทรศัพท์โทรออกหาเขาแต่เสียงสัญญาณนั้นกลับทำให้ยิ่งหงุดหงิดใจ

‘หมายเลขที่ท่านเรียก...’

“โทรศัพท์ก็ไม่เปิด? ไปเองก็ได้ไม่ง้อแล้ว”

ฉันสะบัดก้นออกไปจากห้องของคาวินอย่างรีบเร่ง เพราะอีกสิบห้านาทีอาจารย์ก็จะเริ่มคลาสแล้ว ฉันใช้รถยนต์ของตนเองในการเดินทางยังดีที่คอนโดอยู่ใกล้มหาวิทยาลัยไม่อย่างนั้นคงได้สายเป็นครั้งแรก

วันนี้ทั้งวันฉันไม่เห็นคาวินโผล่หน้าไปที่คณะนิเทศศาสตร์เลย แม้จะรู้สึกแปลกๆ เพราะปกติแล้วคาวินจะคอยมารับมาส่ง พาฉันไปทานนู้นทานนี่ตลอด หลังจากเลิกเรียนในภาคบ่ายฉันก็รีบกลับมายังคอนโด สิ่งแรกที่ฉันทำคือ ไปหาคาวินที่ห้อง แต่กลับไม่พบแม้เงาห้องยังว่างเปล่าเช่นเดิมเหมือนตอนที่ฉันเข้ามาดูเมื่อเช้า

“หายไปไหนของเขานะ ห้องก็ไม่กลับ”

ตอนนี้ฉันยอมรับได้เลยว่าเหมือนขาดอะไรไป ยอมรับว่า ฉันอาจเลิกรักธีตามคำขอของคาวิน ยอมแล้วรับว่า...เขาอาจจะขโมยหัวใจของฉันไปแล้ว ส่วนจะเป็นเมื่อไหร่นั้นฉันก็ไม่อาจระบุได้แน่ชัด

หลายคนคงมองว่า ทำไมฉันเปลี่ยนไปได้เพียงข้ามคืน? ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าความรู้สึกแบบนั้นมันก่อนตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ พอรู้ตัวอีกที ...ชีวิตฉันตอนนี้ก็คงมีแค่คาวินเท่านั้นที่คอยซัพพอร์ตหลายๆ เรื่อง และถ้าไม่มีเขาอยู่ ...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองต้องรู้สึกยังไง