Chapter 2 ทูนหัว [5/6]

ดวงตากลมโตมองสำรวจใบหน้าหล่อเหลาของคาวิน ดวงตาคมกริบสีเทาเข้มที่คอยจ้องมองฉันตลอดเวลารับกันลงตัวกับจมูกโด่งเป็นสันและริมฝีปากหยักสวย เมื่อวางบนโครงหน้าคมคายยิ่งทำให้ทุกอย่างดูลงตัวที่สุด ฉันเลื่อนแขนเรียวโอบรอบเอวสอบเอาไว้

คาวิน คือ ผู้ชายคนเดียวที่คอยอยู่เคียงข้างฉัน ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ เขาทำให้ฉันยิ้มได้ในเวลาเครียด เขาทำให้หัวใจฉันพองโตกับการกระทำหลายอย่างที่เขาตั้งใจทำให้ เขาทำให้หัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่เขาสัมผัสร่างกายฉัน ขนาดผู้ชายที่ฉันบอกว่ารักเขาอย่างธี ยังไม่สามารถทำให้ใจเต้นผิดจังหวะได้... คาวิน คือคนเดียวที่ทำได้

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามฉันตัดสินใจประกบจูบที่ปากหยัก ชายหนุ่มชะงักเพียงเสี่ยววินาทีก่อนลิ้นหนาจะฉกชิงความหวานในโพรงปากเล็กจนหนำใจ เขาขบกัดริมฝีปากล่างของฉันแล้วเลื่อนใบหน้าหล่อมายังต้นคอสูดกลิ่นหอมหวานจากลำคอระหง

...ราวกับการกระทำเมื่อครู่ทำให้เขาหมดความอดทน

ร่างบางถูกพลิกให้นอนใต้ร่างสูงใหญ่ในขณะที่ปากหนาขบเม้มเบาๆ ที่เนินอกจนเป็นสีแดง ฉันรู้สึกเจ็บแปลบที่บริเวณนั้นทำให้สติฉันกลับคืนมา อัตราการเต้นของหัวใจทำให้เขาหัวใจเต้นแรงไปด้วย

“อื้ม... วิน พอก่อน”

มือบางผลักอกแกร่งให้ออกจากตัวเป็นการห้ามปรามก่อนที่ฉันจะขาดใจตาย

“...ทำไม?”

“เอ่อ...”

แก้มเนียนถูกระบายด้วยสีชมพูระเรื่อ ฉันกลอกมองซ้าย ขวา เพื่อหาเหตุผลที่ดีกว่าคำว่า ‘เขิน’

“ทำไม ฮึ?” คาวินถูไถจมูกโด่งกับแก้มเนียนอย่างเย้าแหย่

“เอ่อ ...คือ”

“หลับไปเมื่อกี้ ...ฝันดีหรอ?”

ริมปีปากอิ่มเม้มเข้าหากันจนเป็นเป็นเส้นตรง คำถามของคาวินทำให้ฉันถึงกับพูดไม่ออก ...นี่ฉันพลาดส่งเสียงอะไรให้เขาได้ยินหรือเปล่านะ ...ในความฝันเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา เขา... เป็นคนปรนเปรอให้ฉันมีความสุข แต่นั่นมันก็ยังไม่พอ ...ฉันต้องการอะไรบางอย่าง

“อื้อ วิน... ปล่อยรษา”

“ถ้ารษาไม่โอเค วินกลับไปนอนที่ห้องก็ได้นะ”

เขาบอกอย่างน้อยใจ แต่ทั้งที่บอกว่าจะกลับไปนอนห้องตัวเอง เขากลับยกขาข้างหนึ่งของฉันมาเกี่ยวที่เอวสอบของเขาเอาไว้ทำให้ช่วงล่างเสียดสีกันอย่างเลี่ยงไม่ได้

“อ๊ะ!”

“ว่าไง ฮึ อยากให้วินกลับไปนอนที่ห้องหรอ? อืม...”

เขาถามอีกครั้ง เมื่อไม่ได้ยินคำตอบ คาวินหมุนวนช่วงล่างให้เสียดสีกับดอกไม้งาม ซึ่งตอนนี้มันฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำหวาน

“เอ่อ มะ ...ไม่ใช่อย่างงั้น”

ฤทธิ์แอลกอฮอล์เริ่มจางหายไปบ้างแล้ว คงเหลือแต่ฤทธิ์รักที่คาวินสาดใส่ฉันไม่หยุด ทั้งปลุกเร้า และปั่นป่วนทั้งกายและใจ

“แล้วยังไง ฮึ?”

น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบข้างหูลิ้นร้อนตวัดหยอกเย้าติ่งหูอย่างเอาใจทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว

“อื้อ วิน สะเสียว”

“หึ เสียวหรอ?”

คาวินใช้ขาแกร่งดันแหวกขาเรียวทั้งสองข้างให้อ้าออกกว้าง เขาจับเข้ามังกรแข็งขึงถูไถเข้ากับดอกไม้งามที่ปิดสนิทร่างกายของฉันกระตุกเล็กน้อย เมื่อความรู้สึกถูกกระตุ้น สัมผัสที่ไม่เคยได้รับหรือรู้สึกจากใครคนไหน ฉันเผลอจิกเล็บเข้ากับหัวไหล่ที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามอย่างแรง

“อ้า วิน”

“เรียกทำไมครับ?” ชายหนุ่มยิ้มยียวน เสียงนั้นช่างเจ้าเล่ห์เหลือคณา เขามองใบหน้าสวยหวานที่แดงซ่าน และเต็มไปด้วยความเร่าร้อน

“วิน ยะ... อย่า ซี้ด”

“อ้า... รษา เป็นของวินได้ไหม ...เป็นของวินนะ”

คาวินพูดในขณะที่ยังถูไถแท่งเอ็นอยู่ที่เดิมการกระทำแบบนี้ทำให้สติที่มีอยู่น้อยนิดเริ่มพร่าเลือน ความคิดที่จะห้ามชายหนุ่มค่อยๆ หายไป

“รษา... อื้อ วิน”

เขาจงใจดันท่อนเอ็นเข้ามา และชักออกอย่างรวดเร็วเป็นการเร่งเร้าให้ฉันตอบตกลง เสียงทุ้มฮึมฮึในลำคออย่างทรมาน

…แกล้งกันชัดๆ

“ครับ?”

“รษาทรมาน...”

แขนเรียวรั้งต้นคอหนาเข้ามาประกบปากบดจูบอย่างเร่าร้อน ความอดทนสุดท้ายขาดผึ่ง เขาไม่สนใจแล้วว่าฉันจะเมาหรือไม่ มีสติดีหรือเปล่า ท่าทางหื่นกระหายของเขาตอนนี้แทบอยากจะจับฉันกลืนเข้าไปทั้งตัว ...แต่มันกลับเป็นฉันเองที่ทนต่อไฟสวาทไม่ไหว

“หนูษา วินไม่ไหวแล้ว... เป็นของวินนะ”

ฉันพยักหน้าช้าๆ เป็นเชิงอนุญาต แต่นั้นกลับทำให้เขาดีใจอย่างที่สุด มุมปากหยักกระตุกยิ้มอย่างพอใจ

“ขอวินเข้าไปนะทูนหัว”

คาวินดันท่อนเอ็นร้อนที่จ่ออยู่ปากอ่าวเตรียมตัวออกศึกเข้าไปได้เพียงส่วนหัวฉันก็สะดุ้งโหยง มันเจ็บมาก... จนแทบขาดใจ

“อ๊ะ วิน รษาเจ็บ”

“อ้า... วินขอโทษ” เขาเอ่ยขอโทษ

คาวินใจร้ายเกินไปหรือลืมไปแล้วว่าฉันไม่เคยทำกิจกรรมแบบนี้มาก่อน เขาจึงเบนความสนใจมาที่อกอิ่มที่กระเพื่อมไหว มือหนากอบกุมและบีบมันอย่างมันมือก่อนจะครอบครองปลายยอดสีชมพูด้วยปากอุ่นแล้วดูดดึงมันราวกับว่าเขาเป็นเด็กทารกคนหนึ่ง ร่างเล็กสั่นสะท้านเป็นการรอให้โพรงเนื้อขยายขึ้น เพื่อรับสิ่งใหม่ที่กำลังจะเข้าไปสุดลำ

“อ๊ะ วิน ขะ...ขยับ”

เมื่อปรับตัวได้แล้ว ฉันก็รู้สึกไม่ชินกับการที่มีอะไรบางอย่างเข้ามาในตัว ฉันเผลอขมิบตอดมันหลายครั้งอย่างอึดอัด

“ซี้ด อ้า ทูนหัว”

เขาค่อยๆ ดันท่อนเอ็นเข้าไปจนสุดลำ ผ่านเส้นเยื้อบางๆ อย่างช้าๆ เพราะไม่อยากทำให้ฉันเจ็บ ฉันไม่รู้ว่าคาวินทะนุถนอมผู้หญิงที่เขาทำกิจกรรมบนเตียงด้วยหรือเปล่า แต่เขาก็ควรรู้สิ ฉันยังบริสุทธิ์เกินกว่าจะทำรุนแรงได้ แต่ผ่านไปไม่นานทั้งร่างกายและความรู้สึก ...มันดีอย่างบอกไม่ถูก

“อ้า วินขา สะ เสียว อือ”

ความเจ็บปวดเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาเปรียบดั่งไฟที่ลุกโชน เมื่อคาวินขยับเข้าอย่างช้าๆ แต่ในจังหวะที่เชื่องช้า กลับอัดแน่นไปด้วยลำเอ็นท่อนใหญ่นั้น

“วินก็เสียว ซี้ด โอ้ว...”

คาวินครางระงมอย่างไม่คิดจะอดกลั้นเขาค่อยๆ สาวเอวสอบอย่างเชื่องช้า ฉันมองคนที่มีใบหน้าอิ่มเอมบ่งบอกถึงเสียวซ่าน ...ทำไมฉันรู้สึกว่าเขาน่าขย้ำอย่างนี้นะ

“วินอยู่หยุดทำไม?”

-------------------

"ค่ะ ไรท์จะยอมเป็นของคาวิน"

อ่าว ไม่ใช่หรอ 55555 อ่านแล้วเป็นไงบ้าง รีไรท์ใหม่ถูกใจไหมเอ่ย