Chapter 2 ทูนหัว [1/6]

Chapter 2 ทูนหัว

: หัวหิน เมื่อ 2 ปีที่แล้ว :

วันที่เป็นวันปิดภาคเรียน และเป็นวันที่นักเรียนระดับชั้นมัธยยมศึกษาปีที่ 6 ทุกห้องที่พึ่งจบการศึกษาจะได้ฉลองความสำเร็จก้าวแรกที่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ทั้งครูและนักเรียนก็ร่วมสามร้อยชีวิตที่พักที่โรงเรียนจัดหาให้ก็เรียกได้ว่าเหมาทั้งโรงแรมเลยก็ว่าได้

ทริปนี้เป็นทริป 3 วัน 2 คืนทุกคนจะได้ กิน เที่ยว พักผ่อนกันอย่างเต็มที่ก่อนที่จะแยกย้ายกันไปใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัย ซึ่งไม่รู้ว่าจะมีโอกาสไหนจะกลับมาเจอกันแบบพร้อมหน้าทั้งระดับชั้นแบบนี้ ความสุข มิตรภาพ และความทรงจำดีๆ จะติดตัวพวกเขาไปตลอดชีวิต

ครืด...

โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่นขึ้นอีกครั้งหลังจากที่คุยกับคนรักแล้วยัดมันไว้ในนั้น ธีล้วงออกมาดูก็พบว่าคาวินส่งข้อความมา คิ้วเรียวยาวย่นเล็กน้อยเมื่ออ่านข้อความนั้นจบ

KAVIN : กูไม่รู้ว่ารษาจะทำอะไร มึงระวังตัวหน่อยก็ดีนะ อย่าเมาให้มาก

T-RA : อะไรวะ?

KAVIN : กูก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ได้ยินเธอพูดกับเพื่อน แต่ฟังไม่ถนัดมันอยู่ไกล

T-RA : ทำอะไรก็ช่างเถอะ กูสนที่ไหน

KAVIN : เออ งั้นกูนอนละ

T-RA : ขอบใจที่เตือน

ธีกดล็อคหน้าจอแล้วยัดมันกลับที่เดิม สายตาคมกริบมองไปยังคนรักที่นั่งอยู่ไม่ไกล รษาจะทำอะไรก็ช่างขอแค่ไม่กระทบกับคนที่เขารักก็พอแล้ว เมื่อเห็นว่าครูปิ่นเข้าห้องพักแล้วเขาจึงวางใจ

ความสัมพันธ์ของเขากับครูปิ่นมันค่อนข้างที่จะอธิบายยาก และหลายๆ คนก็มองว่ามันผิด รวมถึงตัวหญิงสาวเองก็คิดเช่นนั้น ปิ่นเป็นครู และธีก็มีสถานะเป็นนักเรียน แต่พวกเขาก็รอวันนี้มานานมากวันที่จะบอกกับทุกคนได้อย่างเต็มปากว่า ‘เขากับครูปิ่นเป็นแฟนกัน’

กลุ่มเพื่อนของธีนั่งดื่มเหล้ากันอยู่ริมชายหาด ทริปนี้มีครูมาดูแลหลายคน แต่ท่านก็เข้าใจและคิดว่านักเรียนต้องการปลดปล่อยความเครียดบ้าง หลังจากที่ผ่านการอ่านหนังสืออย่างหนัก เพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัย จึงลงมติให้นักเรียนสามารถดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ได้แต่ก็จำกัดเวลาเช่นกัน

“โอ๊ย... กูไม่ไหวแล้วว่ะ”

“แม่งกูก็จะอ้วก อุแหวะ!”

“เชี่ย ไปอ้วกไกลๆ ดีวะ”

“กูม่ายไหว ขอนอนก่อนละกัน”

บทสนทนาค่อย ๆ เงียบลง หลังจากเมาจนไม่ได้สติ บางคนเข้าไปนอนก่อน บางคนก็ถูกลากเข้าไปนอนในห้องตามคำสั่งของครูผู้ดูแล เพราะกลัวพวกเขาโดนยุงหามไปนอนในทะเลเสียก่อน

“ธี รษาจะพาธีเข้าไปนอนนะ” รษาเดินเข้ามาปลุกธีที่นอนกอดขวดเหล้าอยู่

“อืม... รษาหรอ?” เขาปรือตามองด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปอย่างหนักทำให้สมองของเขาไม่ค่อยตอบสนองสักเท่าไรลืมทุกอย่างที่คาวินเตือน ถ้าเป็นเวลาปกติเขาคงไม่ให้เธอเข้าใกล้แน่ๆ

“ใช่ ลุกไหวไหม? มา...รษาช่วยพยุง ตัวหนักเหมือนกันนะเนี่ย” เด็กสาวบ่นอุบอิบ

รษาและเพื่อนอีกคนพยุงธีเข้ามายังห้องพักแล้วจัดแจงท่านอนให้ได้นอนเขาสบาย

“แกจะเอาแบบนี้จริงๆ หรอรษา?” บีเพื่อนของรษาถามขึ้น

“อืม” เธอพยักหน้า

“มันจะไม่เป็นเรื่องใหญ่หรอแก?” น้ำแย้งขึ้นอีกคน

“พวกแกอย่าพูดมากน่า มาช่วยฉันถอดเสื้อธีเร็ว”

“เออๆ ก็ได้วะ”

ทั้งสามช่วยกันถอดเสื้อยืดสีเข้มของธีออกแล้วจัดแจงห่มผ้าให้ร่างสูงที่หลับสนิท ถึงแม้จะไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่เพื่อนทำก็ตาม แต่สองสาวก็ยอมช่วยแต่โดยดี พวกเธอพยายามเตือนรษาแล้ว แต่รษาก็บอกอย่างแน่วแน่ว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเธอก็จะยอมรับผลของมัน

“งั้นพวกฉันไปนอนห้องข้าง ๆ นะ”

“โอเค พรุ่งนี้เจอกัน”

บรรยากาศยามเช้าที่แสนสบายแบบนี้แม้จะอยากนอนฟังเสียงคลื่นกระทบฝั่งมองสายลมที่พัดผ้าม่านผืนบางให้พลิ้วไหวตามกระแสแต่ปิ่นก็ไม่อาจทำได้ เนื่องด้วยวันนี้ทุกคนต้องเดินทางกลับครูที่ดูแลจึงมีหน้าที่ปลุกนักเรียนที่ยังนอนไม่ตื่นไปโดยปริยาย

“นักเรียนคะ ตื่นได้แล้วค่ะ”

เสียงหวานของปิ่นดังปลุกนักเรียนห้องแล้วห้องเล่า ทุกคนให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีจนมาถึงห้องหนึ่งที่อยู่มุมสุดของชั้น

ก๊อกๆ

“รษา อารี ทิพย์กมล ตื่นได้แล้วจ้า”

ปิ่นไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากคนในห้องจึงถือวิสาสะเอื้อมมือไปเปิดประตูพบว่าห้องไม่ได้ล็อค มือบางจึงผลักประตูให้เปิดกว้างหวังจะเดินเข้าไปปลุกคนในห้องกลับพบสิ่งที่เธอไม่นึกไว้ฝันว่าจะได้เผชิญ...

ภาพตรงหน้ามันทำให้หัวใจของครูสาวกระตุกวูบ การเต้นของหัวใจดวงนั้นต่างออกไปจากเดิมหลายเท่าตัว มันเต้นรัวราวกับว่าจะดิ้นให้หลุดจากหน้าอกข้างซ้าย เธออยากให้ภาพตรงหน้าเป็นแค่เพียงฝันร้ายที่พอตื่นขึ้นมาก็ยังคงมีเขาอยู่ข้าง ๆ ดวงตากลมโตกระพริบหลายครั้งราวกับกำลังไล่ภาพเหล่านี้ไปให้พ้น แต่นี่มันไม่ใช่ความฝัน...

“ธีระ รษา...”