Chapter 1 เจ้ากรรมนายเวรรูปแบบใหม่

◊

นิยายเรื่องนี้เกิดจากจินตนาการของผู้เขียน

มิได้เจตนากล่าวพาดพิงบุคคลใดๆ อ่านเพื่อความบันเทิงเท่านั้น

อาจมีเนื้อหาไม่เหมาะสม โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

◊

Chapter 1

เจ้ากรรมนายเวรรูปแบบใหม่

ฉันหย่อนร่างกายที่ปวดเมื่อยลงบนเตียงใหญ่สีดำแสนนุ่มในขณะมือเล็กกำลังบีบนวดบริเวณไหล่ที่ตอนนี้รู้สึกเหมือนกับว่ามันจะหลุดออกจากร่างเสียให้ได้ ซึ่งมันเป็นผลพวงมาจากเวลาห้าชั่วโมงกับการฝึกซ้อมของผู้นำเชียร์ในงานกีฬาของมหาวิทยาลัยทำให้ฉันปวดเมื่อยไปทั้งตัวเช่นนี้

ร่างสูงของหนุ่มหล่อที่มีดีกรีเป็นเดือนมหาวิทยาลัยพ่วงตำแหน่งขวัญใจน้องใหม่จับจ้องมาที่ร่างเล็กด้วยสายตาที่อ่านได้ไม่ยาก

"ปวดมากเลยหรอ? " เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนกว่าปกติ

ด้วยลุคที่ดูเป็นผู้ชายร้ายๆ เถื่อนๆ จึงมีสาวๆ ทุ่มเงินโหวตให้เขาจนได้รับรางวัลขวัญใจพ่วงมาอีกด้วย แต่เขาก็ดูร้ายแค่ภายนอกเท่านั้น ฉันรู้ดีว่าเขาอ่อนโยนกับฉันเสมอ

"อืม สงสัยเป็นเพราะไม่เคยออกกำลังกายมั้ง" ฉันตอบแต่มือเล็กก็ยังทำหน้าที่ไม่หยุด

ฉันรู้สึกถึงแรงยวบของเตียงด้านหลังก่อนที่เสียงนุ่มจะเอ่ยขึ้นข้างหู "ไหนให้วินดูสิ"

นิ้วเรียวยาวของ ‘คาวิน’ เกี่ยวเสื้อกล้ามตัวบางให้ตกไปที่ไหล่ก่อนที่เขาจะบดมือลงไปที่ไหล่เนียนเบาๆ ฉันปิดเปลือกตารับสัมผัสที่ผ่อนคลาย มือหนานวดไหล่ไม่แรง และไม่เบาจนเกินไปทำให้อาการปวดที่ไหล่ค่อยๆ คลายออกทีละนิดราวกับเขาคือ พ่อมดที่กำลังร่ายคาถารักษาฉัน คาวินขยับเข้าใกล้ร่างบางอีกนิดฉันจึงเอนหลังมาพิงเขาไว้ นวดที่ไหล่ไม่นานเท่าไรนักมือหนาก็ย้ายจากไปไหล่มาสัมผัสที่เอวคอดกิ่วลูบไล้ผ่านเสื้อตัวบางอย่างเอาใจ เขารู้สึกได้ถึงแรงกระเพื่อมขึ้นลงของท้องที่เกิดจากการหายใจ

“อืม...”

เสียงครางเบาหวิวเล็ดรอดออกมาจากปากบางเนื่องจากจมูกโด่งซุกไซร้ที่ซอกคอทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆ พร้อมกับขนอ่อนที่ลุกชันทั้งร่าง

เขาเคยบอกว่ากลิ่นหอมของ ‘รษา’ …เขาชอบ ชอบที่จะก้มดอมดมไม่ว่าเมื่อไหร่มันก็หอมสำหรับเขา และสำหรับฉันมันเป็นสัมผัสที่อ่อนโยน ฉันชอบสัมผัสนี้ ...สัมผัสที่ทำให้ฉันเผลอไผลไปกับชายคนนี้อย่างลืมตัว

“รษา...” เขาเรียกชื่อฉันอย่างแผ่วเบา น้ำเสียงนุ่มทุ้มติดแหบพร่าเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ค่อยๆ ก่อตัวอย่างเงียบๆ

“พะ พอแล้วคาวิน” ฉันร้องปรามคนตัวโตที่เลื่อนมือมาเคล้าคลึงที่หน้าอกขนาดพอดีมือ

“อีกนิดน่า” คาวินขมวดคิ้วอย่างขัดใจ

“ไม่เอาแล้ว รษาไปอาบน้ำก่อนดีกว่า”

ฉันรีบลุกออกไปก่อนที่จะมีอะไรเกิดขึ้น เพราะทุกครั้งที่คาวินสัมผัสมันทำให้ฉันแอบหวั่นไหว หวั่นใจว่าใจดวงน้อยที่ฉันคิดว่าให้ผู้ชายอีกคนจะไปอยู่ที่ชายคนนี้ คนที่ชื่อ คาวิน

ร่างบางที่นั่งนิ่งในอ่างน้ำวนกลิ่นหอมอโรม่าทำให้ความคิดล่องลอยไปไกล ฉันคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่นานกว่าที่จะตัดสินใจลุกจากอ่างน้ำแล้วไปชำระฟองสบู่ที่เกาะติดตามผิวกายขาวใสออกหลังจากนั้นก็เดินออกมา สายตาของฉันพลันสะดุดกับร่างสูงที่นอนดูทีวีอย่างสบายอารมณ์ราวกับว่าเขาเป็นเจ้าของห้อง

“ยังไม่กลับไปอีกหรอ” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความประชดประชัน ก่อนจะเดินมาที่โต๊ะเครื่องแป้ง

ช่วงเย็นที่ผ่านมาฉันซ้อมเชียร์อย่างหนักอีกหนึ่งเดือนมหาวิทยาลัยจะมีการแข่งขันกีฬาภายใน ฉันได้รับตำแหน่งผู้นำเชียร์หรือหรีดเดอร์ประจำคณะนิเทศศาสตร์ และยังมีดีกรีเป็นถึงรองดาวมหาวิทยาลัยถึงแม้ฉันจะชอบงานเบื้องหลังแต่หลายคนก็คิดว่าอย่างฉันเหมาะที่จะทำงานเบื้องหน้ามากกว่า

“นึกว่าตายคาห้องน้ำแล้วซะอีก ถ้าไม่ออกมาอีกห้านาทีวินว่าจะพังประตูเข้าไปแล้วนะเนี่ย” คาวินพูดทีเล่นทีจริง

ภาพร่างบางในชุดคลุมอาบน้ำเป็นภาพที่เขาเห็นจนชินตา ชายหนุ่มรับหน้าที่รับส่งฉันทุกวันถึงฉันไม่อยากให้เขาทำ แต่เขาก็เต็มใจ แม้คาวินจะเรียนคณะสัตวแพทย์ก็ตาม บางครั้งก็เรียนคนละเวลา ความดื้อดึงของเขานั้นมันทำให้ฉันคร้านที่จะทะเลาะด้วย ซึ่งชายหนุ่มเองก็มีเหตุผลบางอย่าง เหตุผลที่เขาต้องดูแลฉันให้ดีที่สุด ...ดีที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้เพื่อไม่ให้ใครบางคนว่าเอาได้ และเพื่อความปลอดภัยของฉันเอง เพราะถ้าฉันเข้าใกล้ผู้ชายคนนั้นเขาก็ไม่อาจจินตนาการได้ว่า ฉันจะเจ็บแค่ไหน

“ก็ฉันเป็นผู้หญิงนี่ยะ จะให้วิ่งผ่านน้ำเหมือนวินคงไม่ได้หรอก”

ฉันหันมาแจงเหตุผลอย่างเหวี่ยงๆ เป็นจังหวะเดียวกับที่เขาถอดเสื้อออก และต้องรีบหันหน้ากลับ เพราะลอนหน้าท้องที่สมบูรณ์แบบของเขาทำให้ใบหน้าแดงเห่อขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ท่าทางเช่นนี้ทำให้ชายหนุ่มพอใจอย่างมาก

“หึ”

“นี่จะมาถอดอะไรตรงนี้เล่า กลับไปถอดที่ห้องตัวเองนู้นไป”

...ทั้งๆ ที่ห้องตัวเองก็อยู่ข้างๆ นี้แท้ๆ ไหงชอบมาขลุกอยู่ห้องฉันก็ไม่รู้

“ก็จะอาบน้ำไง” คาวินเดินมาใกล้

เขามักจะแกล้งแบบนี้เสมอ แม้จะออกปากไล่ แต่ฉันกลับไม่มองมาที่เขาเลยสักนิด

“ห้องตัวเองก็มีไม่ไปอาบมาอยู่ห้องฉันให้เปลืองน้ำเปลืองไฟทำไมก็ไม่รู้” ฉันบ่นอุบอิบก้มหน้างุด เมื่อเห็นร่างสูงที่หางตามือบางก็คว้าเซรั่มขวดเดิมที่พึ่งทาไปมาทาซ้ำ เขาทำให้สมองฉันรวนอีกแล้ว

“นี่ ที่บ่นเพราะเขินใช่ไหม” เขาเอ่ยเย้า

แม้ห้องนี้พ่อกับแม่ของคาวินจะให้เป็นของขวัญการสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ แถมค่าน้ำค่าไฟฉันก็ไม่ใช่คนจ่าย เพราะคอนโดแห่งนี้เป็นหนึ่งในกิจการของครอบครัวคาวิน แต่อย่างไรมันก็เป็นห้องของฉันพวกท่านยกให้ฉันแล้วคาวินเองก็ไม่มีสิทธิ์เข้ามาตามอำเภอใจแบบนี้ นี่มันห้องของฉันนะ!

“เขินบ้าอะไรเล่า อ๊ะ”

เขาจับมือเรียวมาซุกที่หน้าท้องของตนเองสัมผัสแน่นๆ ของกล้ามเนื้อคนรักสุขภาพที่สาวๆ คนไหนเห็นเป็นต้องกรี๊ดสลบทำเอาฉันประหม่ากว่าเดิมหลายเท่าตัว

“ให้รษาจับคนเดียวเลยนะ” เขาเอ่ยเอาใจ

ฉันรีบชักมือออกทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น ...ให้ฉันจับคนเดียวที่ไหนกันเห็นมีสาวๆ จับออกจะบ่อย เขาคิดว่าฉันไม่รู้หรือไง

“ไม่เห็นอยากจับสักหน่อย ไปอาบน้ำเลยไป” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเง้างอน

“ฮ่าๆ คร้าบๆ” เขาหัวเราะเสียงดัง

ร่างสูงใหญ่เยื้องย่างเข้าไปในห้องน้ำอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะโผล่หน้าออกมาบอกคนที่นั่งเขินอยู่ให้รับรู้เรื่องสำคัญ “วันนี้วินนอนนี่นะ”

“กลับไปนอนห้องตัวเองเลยไป๊!”

ฉันปาหมอนอิงที่อยู่บนเก้าอี้พร้อมๆ กับเสียงประตูที่ปิดลงราวกับกำลังหลบลูกกระสุน

ปัง!

“ไอ้บ้าวิน!”

...นั่นคือเสียงกระสุนปืนใหญ่ที่ว่า