ตอนที่ 8 ขัดดอก NC

เวลาผ่านไปไม่นานบรรยากาศในห้องรับแขกก็เริ่มคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์และสายตาหื่นกระหายที่จับจ้องมายังรินลดา เฮียอ๋าเอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงที่เจือด้วยความเจ้าเล่ห์

“คุณหลินไม่นั่งดื่มกับพวกเราหน่อยเหรอครับ” ชายสูงวัยเดินมาตามเธอถึงในครัว รินลดาพยายามรักษาท่าที

“เอ่อ...คือว่าหลินคงดื่มไม่ไหวหรอกค่ะ เชิญคุณสุธีร์กับลูกน้อง ตามสบายเลยนะคะ” เธอตอบปฏิเสธอย่างสุภาพ แต่ภายในใจกลับรู้สึกถึงภัยคุกคามที่กำลังคืบคลานเข้ามา ทุกคนที่จ้องมองเธอล้วนแล้วแต่ไม่น่าไว้ใจเลยทั้งนั้น ไม่รู้ว่าสามีกล้ามาพวกนี้มาที่บ้านได้ยังไง

“คุณหลิน เรียกผมว่าเฮียอ๋าเถอะครับ เรียกคุณสุธีย์มันดูห่างเหิน” เฮียอ๋าเน้นย้ำ สองคนที่นั่งอยู่ด้านนอก หัวเราะคิกคักอย่างรู้ทัน ตอนนี้เธอจำต้องรอเวลาให้สามีอาบน้ำเสร็จแล้วปลีกตัวหนีขึ้นห้องให้ได้

“เอาใจเฮียเค้าหน่อยครับคุณหลิน ชื่อนี้กว่าจะได้มามันยากนะครับ ถ้าคุณหลินมีเวลานั่งคุยกับพวกผม ผมเล่าให้ฟังครับ ฮ่าๆๆๆ” จ๊อตที่เดินตามมาช่วยยกกระติกน้ำแข็งได้ยินก็พูดขึ้น ดวงตาคมกริบจ้องมองเรือนร่างของรินลดาอย่างไม่ปิดบังความปรารถนา

“ค่ะ เฮียอ๋า” รินลดาจำต้องยอมรับ เพราะอย่างน้อยเฮียอ๋าก็คือเจ้านายของแบงค์ เธอไม่อยากสร้างปัญหาให้กับสามี

หลังจากที่แบงค์อาบน้ำเสร็จเรียบร้อย พอเห็นเขาเดินมา รินลดาก็เอ่ยขอตัวอย่างมีมารยาท

“หลินต้องขอตัวก่อนนะคะ พอดีวันนี้ว่าจะโทรไปหาลูกสาวสักหน่อย เดี๋ยวดึกเกินไปแกจะเข้านอนน่ะค่ะ” รินลดาหาข้ออ้าง แล้วรีบเดินออกจากห้องรับแขกไปอย่างรวดเร็ว เธอรู้สึกได้ถึงสายตาที่ไล่ตามหลังมาอย่างไม่ลดละ ทันทีที่ร่างอรชรลับหายไป เสียงหัวเราะครึกครื้นก็ดังขึ้น พร้อม ๆ กับแบงค์ที่เดินเข้าไปที่ห้องรับแขกพอดี

“เฮ้ย! แบงค์ เมียมึงนี่สวยใช้ได้เลยว่ะ” เฮียอ๋าพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงห่ามๆ

“ซ่อนรูปฉิบหายเลย” จ๊อตเสริม

“ไอ้เหลิม! บนรถเมล์วันนั้น เป็นไงบ้างวะ” เฮียอ๋าหันไปถามลูกน้องอีกคน

“เด็ดครับ บั้นท้ายอลังการ หอยใหญ่ทั้งฟิตทั้งตอด ข้างในคุณภาพ แล้วเธอก็โม๊คเก่งเป็นบ้าเลย” เหลิมตอบด้วยน้ำเสียงหื่นกระหาย ภาพความทรงจำเมื่อคืนยังคงชัดเจนในหัว

“ฮ่าๆๆ” เฮียอ๋าหัวเราะลั่นอย่างพึงพอใจ

“ทีนี้แหละ ก็จะได้นางเอกสวย ๆ สมใจกูสะที ฮ่าๆ รับรองว่าต้องขายดีแน่ ๆ ”

“สัดไอ้เหลิม แต่กูอิจฉามึงจริง ๆว่ะ ได้เปิดซิงก่อนเพื่อน” จ๊อตพูดขึ้นด้วยความอิจฉา

“เปิดซิงอะไรครับเฮีย ผมไม่ได้มีอะไรกับเธอสักหน่อย ก็ได้แค่ล้วงกับที่เธอออรัลให้ เอ่อ...แต่เฮียครับ ผมเกรงว่าเธอจะจำผมได้นะครับ” เหลิมบอกสิ่งที่มันเริ่มกังวล เพราะตั้งแต่มารินลดาก็จ้องหน้าเขาตลอด

“เฮ้ย...ไม่เป็นไรหรอกน่า” เฮียอ๋าโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

“อีกไม่กี่ชั่วโมงเธอก็เป็นเมียพวกเราสามอยู่แล้ว จะกังวลอะไรหนักหนาวะ”

“เฮียครับ ผมขออะไรอย่างหนึ่งได้มั้ยครับ ถ้าเมียผมยอมทำตามข้อตกลงของเฮียแล้ว เฮียจะปล่อยเธอไป” แบงค์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เจือด้วยความรู้สึกผิดต่อภรรยา ถึงแม้ความสัมพันธ์ของเขาและรินลดาจะคลุมเคลือและจืดชืดไปบ้าง แต่เขาก็ห่วงใยเธออยู่ไม่น้อย

“ได้สิ ยังไงเราก็คนกันเอง หนี้ที่แกติดฉันถ้าคืนนี้ทุกอย่างเป็นไปตามแผน ก็ถือว่าหายกัน” เฮียอ๋าตอบอย่างไม่แยแส

“ขอบคุณครับเฮีย” แบงค์ขอบคุณเฮียอ๋า แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวัง

แบงค์ติดการพนันงอมแงม เข้าบ่อนทุกวัน งานการที่ทำอยู่ก็ถูกไล่ออก จึงผันตัวมาเป็นลูกน้องเฮียอ๋า หาเด็กสาวๆ ใจแตกไปให้เฮียอ๋าถ่ายคลิป 18 + ลงเวปดัง อะไรที่ทำเป็นเงินได้แบงค์ทำหมด เพราะผีพนันเข้าสิง

“ผมขออีกอย่างได้มั้ยครับ พวกเฮียอย่าบอกเรื่องนี้ให้เมียผมรู้เด็ดขาด” แบงค์เอ่ยขอร้อง

“ก็ถ้าแผนแกมันดีจะกลัวไปทำไมละ” เฮียอ๋าบอก

“ครับ” แบงค์รับคำแต่ก็ยังกังวลอยู่ เฮียอ๋าจึงถามย้ำเรื่องแผนขึ้นมาอีกครั้ง

“ไหน! แกลองเล่าแผนให้เฮียฟังอีกทีสิ ตอนนี้เริ่มมึนๆ แล้วว่ะ เดี๋ยวผิดคิว ฮ่าๆๆ” เฮียอ๋าแกล้งแหย่คนที่กำลังนั่งกุมขมับอยู่ตรงหน้า

“คือเดี๋ยวผมจะต้องเป็นคนออกไปซื้อเหล้าให้พวกเฮียครับ แต่ว่าผมจะต้องโดนจับเป่าแอลกอฮอล์ที่ด่าน ผมต้องรอเคลียร์กับตำรวจ ใช้เวลาหลายชั่วโมง ระหว่างนี้พวกเฮียก็จัดการเมียผมได้เลย” แบงค์อธิบายแผนการที่เขาคิดไว้

“เดี๋ยวแบงค์ ก่อนออกไป มึงให้เมียมึงเปลี่ยนชุดก่อนเถอะ” จ๊อตพูดขึ้น

“เออ...นั่นสิวะ ขอเป็นชุดนอนที่ เซ็กซี่ ๆ ก็ยังดี ” เฮียอ๋ารีบเสริมทัพ

“ก็ดีนะ เพราะชุดที่เธอใส่มันแทบไม่มีอะไรโผล่วับ ๆ แวม ๆ ออกมาเลย” จ๊อตพูด

“ไอ้จ๊อต มึงเอายาปลุกเซ็กมามั้ยด้วยมั้ย เผื่อเมียมันไม่ยอมขึ้นมาจะได้ไม่เสียเวลา” เฮียอ๋าพูดขึ้น

“อย่าใช้ยาปลุกเซ็กเลยครับผมขอร้อง” แบงค์พูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน

“แล้วถ้าเมียมึงไม่ยอมถ่ายคลิปกับพวกกูละ กูจะเอาคลิปที่ไหนไปขายไปลง” เฮียอ๋าขู่แบงค์

“ไอ้แบงค์มึงคิดดูดีๆ นะ หรือมึงอยากให้กูยึดบ้านมึง” เมื่อแบงค์ไม่มีทางเลือก ก็ต้องทำใจยอมรับกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับเมียตัวเอง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูห้องนอนดังขึ้น รินลดาที่กำลังนอนไม่หลับสะดุ้งเล็กน้อย

“หลินจ๊ะ นอนหรือยัง” เสียงสามีดังมาตามสาย

“ยังค่ะ พี่แบงค์ พวกเขาจะกลับกันหรือยังไง” เธอตอบกลับด้วยความสงสัย

“ยังหรอก พอดีเหล้าเฮียอ๋าหมดน่ะ เดี๋ยวพี่จะออกไปซื้อก่อนนะ” แบงค์พูด

“อย่าดื่มกันเยอะนะพี่” หญิงสาวห้ามสามีด้วยความเป็นห่วง

“เดี๋ยวหลินไปคอยชงเหล้าแทนพี่ได้มั้ย” แบงค์เอ่ยขอร้อง

“หลินไม่ใช่เด็กชงเหล้านะพี่ ก็ให้พวกเค้าชงกันเองสิ หลินจะนอน” รินลดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ เธอรู้สึกเหมือนถูกดูถูก

“เอาน่า ถือว่าช่วยๆ กัน เจ้านายจะได้เพิ่มโบนัสปลายปีให้พี่ เราจะได้ผ่อนบ้านหมดสักที” แบงค์รีบอ้อนวอน

“พี่แบงค์ หลินไม่ออกไปแล้ว หลินจะนอน” รินลดาที่สวมชุดนอนซีทรูเนื้อบางเบาเพราะเธอกำลังเตรียมตัวจะเข้านอนจริง ๆ

“พี่ไปไม่นานหรอก แค่เซเว่นหน้าปากซอยเอง” ชายหนุ่มพูดขึ้น และขอร้องภรรยาอีกรอบ

“ก็ได้ งั้นหลินไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ” รินลดาตอบอย่างจำใจ

“ไม่ต้องหลิน แค่ใส่เสื้อคลุมก็พอ ไม่มีใครเห็นหรอก เดี๋ยวพี่ก็มา” แบงค์คะยั้นคะยอ

เธอตัดสินใจหยิบเสื้อคลุมมาสวมทับแล้วเดินออกไปอย่างไม่เต็มใจนัก

“อ่าว! หนู คุยกับลูกเสร็จแล้วเหรอจ๊ะ” สำเนียงที่เฮียอ๋าพูดนั้นดูเปลี่ยนไป หญิงสาวคิดว่าพวกเขาคงจะเริ่มเมากันบ้างแล้ว คงไม่มีอะไร เธอพยายามคิดในทางที่ดีไว้ก่อน

“พี่แบงค์รีบไปรีบกลับนะ” หญิงสาวตะโกนบอกสามี เพราะเหมือนมีอะไรไม่น่าไว้ใจ โดยเฉพาะนายเหลิม

“พี่ไปไม่นานหรอก” สิ้นเสียงเขาก็ขับรถออกไป ทิ้งเธอไว้กับชายแปลกหน้าสามคนในบ้านของเธอเอง

“เดี๋ยวหลินชงเหล้าให้นะคะ” หล่อนพูดขึ้นท่ามกลางผู้ชายทั้งสาม เธอตั้งใจจะเป็นฝ่ายยืนชนเหล้ามากกว่าไปนั่งร่วมวง

“มานั่งดื่มด้วยกันสิจ๊ะหนู” เฮียอ๋าพูดขึ้นพร้อมตบโซฟาเบาๆ เป็นการเชื้อเชิญ

“เชิญตามสบายนะคะ หลินดื่มไม่ไหว ขอเป็นคนชงให้ดีกว่า” หล่อนบาร์เครื่องดื่มใกล้ ๆ ภายในห้องรับแขก โดยมีจ๊อตลุกขึ้นเดินตามไป

“เดี๋ยวผมชงเองดีครับคุณหลิน คุณหลินไปนั่งเถอะ” จ๊อตเดินเข้ามาใกล้ ร่างกายกำยำของเขาบดเบียดเข้ามาใกล้จนรินลดาแทบจะสัมผัสได้ถึงความร้อนจากกายเขา

“คุณหลิน สวยเซ็กซี่ขนาดนี้ ผมนี่อิจฉาไอ้แบงค์มันเลย” จ๊อตไม่พูดเปล่าพลางเข้ามาโอบหล่อนทางด้านหลังอย่างรวดเร็วและแนบแน่น หญิงสาวหันหนีด้วยความตกใจ

“คุณจ๊อต!! อย่าทำแบบนี้นะคะ ได้โปรดเกรงใจสามีหลินด้วย” เธอบิดตัวหนีจ๊อตอย่างสุดแรง

“คุณจะไปฟ้องไอ้แบงค์เหรอครับ มันไม่มีปัญญาช่วยคุณได้หรอกครับ....คุณหลิน ตัวมันเองมันยังเอาไม่รอดเล้ย!” จ๊อตพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

“หมายความว่ายังไง” หญิงสาวถามด้วยความสับสนและหวาดกลัว

“ก็หมายความอย่างที่พูดไงนั่นแหละ” จ๊อตตอบ พลางกระชากเสื้อคลุมของเธอออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นชุดนอนซีทรูที่บางเบาจนแทบจะมองทะลุปรุโปร่ง

รินลดายื้อแย่ง แต่หล่อนสู้แรงไม่ไหว แรงของหนุ่มวัยฉกรรจ์นั้นแข็งแกร่งเกินกว่าที่เธอจะต้านทานได้

“ผมอยากเห็นเรือนร่างของคุณ ไอ้เหลิมบรรยายวันนั้นผมแทบจะไม่อยากเชื่อ” รินลดารีบยกมือขึ้นปิดเนินอก จุกนมสีชมพูระเรื่อที่โผล่พ้นเนื้อผ้าบางเบาขึ้นมา จ๊อตเห็นแล้วลูบปากตัวเองด้วยความกระหาย

“เพื่อนคุณที่ชื่อเหลิมเป็นคนที่อยู่บนรถเมล์วันนั้นใช่มั้ย!” หญิงสาวถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ความจริงที่น่าตกใจเริ่มปรากฏขึ้น

“ใช่แล้ว แต่ถ้าคืนนี้คุณอยากรอด ก็ช่วยไปนั่งกับเจ้านายผมด้วย” เมื่อจ๊อตเฉลยเสร็จก็บังคับให้หล่อนเดินออกไปพร้อมเขา รินลดาได้แต่ภาวนาให้มันไม่เป็นเรื่องจริงและขอให้สามีกลับมาเร็ว ๆ

หล่อนยกแก้วเหล้าใส่ถาดออกมาวางไว้ตรงหน้าเฮียอ๋าและไอ้เหลิม ซึ่งตอนนี้ไอ้เหลิมเผยใบหน้าที่ปกปิดไว้ออกมาแล้ว มันเอาหมวกออก หล่อนจำได้แม่น ใบหน้าหื่นกระหายที่เคยเห็นบนรถเมล์วันนั้น

“ว่าไงที่รัก ยังจำพี่ได้มั้ย” เหลิมทักรินลดาด้วยน้ำเสียงยียวน

“แกนั่นเอง ไอ้ชั่ว” รินลดาพูดด้วยความโกรธแค้นและเจ็บปวด

“ซู่ววว!!...อย่าเพิ่งโวยวายสิหนู วันนั้นไอ้แบงค์สามีหนูนั่นแหละที่วางแผนให้พี่ตามไป เพราะมันจะให้หนูไปขัดดอกให้กับเฮียอ๋า แต่หนูก็ดื้อเหลือเกิน พี่ก็เลยเอาตัวหนูไปให้เฮียเค้าไม่ได้ จนเฮียเค้าต้องมาถึงที่นี่ไง เข้าไงหรือยังหืม์...คนสวย” เหลิมเฉลยความจริงที่ทำให้รินลดาแทบทรุด

“ไม่ใช่ พี่แบงค์ต้องไม่ทำแบบนั้นแน่ ๆ รอพี่แบงค์กลับมาฉันจะฟ้องเค้า” รินลดารีบขู่

“คืออย่างนี้นะหนู ไอ้แบงค์ผัวหนูมันติดหนี้เฮีย หนูจำเป็นต้องใช้หนี้แทนผัว ง่าย ๆ เลย คือไอ้แบงค์มันจะให้หนูยอมถ่ายหนังของเฮีย ซึ่งเฮียก็ตกลงกับมันไปแล้ว... แค่หนูยอมทำเรื่องนี้ก็จบ!” เฮียอ๋าพูดด้วยน้ำเสียงกร้าว ดวงตาคมกริบจ้องมองรินลดาอย่างกดดัน

“ไม่จริง แบงค์ไม่ใช่คนแบบนั้น ฉันขอโทรหาเค้าก่อน” รินลดาปฏิเสธเสียงแข็ง แต่ใจก็นึกหวั่น ๆ

“หนูรู้อะไรมั้ยหรือว่ามัวแต่ก้มหน้าก้มตาทำงานหืม์!! แม่ของไอ้แบงค์น่ะก็ติดหนี้การพนันเหมือนกับมันนั่นแหละ บ้านที่มันอยู่เฮียก็ยึดมาแล้ว เหลือแต่ที่นี่แหละ ที่เฮียยังไม่ได้ยึด แล้วมันก็ขึ้นอยู่กับตัวหนูนะ ว่าจะยอมมาถ่ายหนังของเฮียมั้ย” เฮียอ๋าพูดข่มขู่

“พี่แบงค์เค้าติดหนี้เฮียอยู่เท่าไหร่” รินลดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ความหวังสุดท้ายของเธอคือการต่อรอง

“รวมๆ แล้วก็ สี่ล้านกว่าๆ น่ะ” เฮียอ๋าตอบอย่างไม่แยแส

เงินจำนวนมหาศาลนี้หล่อนคงไม่มีปัญญาชดใช้หมดคืนนี้หรอก แต่หล่อนก็ต้องต่อรองเพื่อให้ตัวเองรอดปากเหยี่ยวปากกาในคืนนี้ไปให้ได้

“ดิฉันขอผ่อนเป็นงวดๆ ได้ไหมคะ” หญิงสาวพูดขึ้น แววตาอ้อนวอนเป็นที่สุด

“ไอ้ผ่อนนะผ่อนได้ แต่ว่าดอกเบี้ยมันเยอะนะ เงินต้นสี่ล้าน ดอกเบี้ยรวมๆ แล้วก็แปดล้าน มันขาดส่งดอกมานานแล้ว และในส่วนดอกเบี้ยเฮียอยากได้จากการที่หนูยอมถ่ายหนัง โอเคมั้ย” เฮียอ๋าเสนอทางเลือกที่บีบคั้น

“ฉันไม่ได้เป็นดารา คงถ่ายหนังอะไรอย่างคุณว่าไม่ได้หรอก” หญิงสาวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

“ไม่ยาก! เดี๋ยวนี้ใครเขาก็ถ่ายกัน รู้จักมั้ยโอลี่แฟนน่ะหืม์ เฮียถ่ายไม่นานหรอก หนูก็แค่เล่นตามบท มันจะไปยากอะไร” เฮียอ๋าพูดอย่างไม่ยี่หระ

“งั้นเดี๋ยวหนูขอโทรหาพี่แบงค์ก่อนได้มั้ย” รินลดาพยายามยื้อเวลา

“จนป่านนี้แล้ว หนูยังไม่เชื่อคำพูดของเฮียอีกหรือไงหืม์” เฮียอ๋าเลือดขึ้นหน้า เพราะเริ่มรำคาญ เขารู้ว่ารินลดากำลังถ่วงเวลาอยู่

“ไม่นานค่ะ แค่แป๊บเดียว หนูขอร้องเป็นครั้งสุดท้ายนะคะเฮีย” หล่อนมีน้ำตาคลอขึ้นมาเล็กน้อยแล้วเดินออกไป รินลดาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาสามีด้วยมือที่สั่นเทา

“พี่แบงค์ นี่มันเรื่องอะไรกัน พี่แบงค์ไปติดหนี้เฮียอ๋าตั้งแต่เมื่อไหร่” เธอถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

“ไม่ใช่นะหลิน เขาพูดเรื่องอะไรพี่ไม่รู้เรื่องเลย” แบงค์ปฏิเสธเสียงแข็ง

“แล้วพี่แบงค์อยู่ไหน พี่รีบกลับมาคุยให้รู้เรื่องเลยนะ” รินลดาตะโกนใส่โทรศัพท์ด้วยความโกรธแค้น

“คือว่าพี่ ถูกตำรวจจับอยู่ที่ด่านน่ะ พอดีพี่เป่าแอลกอฮอล์แล้วปริมาณมันเกิน พี่รอเคลียร์กับตำรวจอยู่” แบงค์ตอบด้วยน้ำเสียงอิดออด

“แล้วพี่ไม่คิดจะโทรบอกหลินบ้างหรือไง” หญิงสาวตะโกนใส่โทรศัพท์ด้วยความเคียดแค้น น้ำตาไหลอาบแก้ม ผู้ชายที่หล่อนรักและไว้เนื้อเชื่อใจมากที่สุดกำลังจะให้ใครไม่รู้มาทำร้ายเธอ เมื่อร้องไห้เสร็จรินลดาปาดน้ำตา หล่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง หล่อนกำลังโทรหาใครบางคน

“บอสหรือค่ะ บอสช่วยหลินด้วย หลินกำลังจะถูกผู้ชายสามคนที่อยู่ในบ้านข่มขืน” จากนั้นเธอรีบเล่ารายละเอียดให้ปกรณ์ฟังด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

“ใจเย็นๆ นะหลิน ค่อยๆ พูดนะ เอาอย่างนี้นะ คุณตั้งสติแล้วทำตามผม เดี๋ยวผมจะไปช่วย คุณไม่ต้องกลัวนะ ทำตามที่ผมบอก แล้วผมจะรีบไป ตอนนี้คุณออกไปหาพวกมันแล้วยอมรับข้อเสนอของพวกมันไปก่อน พยายามถ่วงเวลามันไว้ ตามนี้นะคุณหลิน ถ้ามีอะไรคุณโทรหาผมได้ตลอดนะหลิน จำไว้นะผมเป็นห่วงคุณ ผมสัญญาว่าจะรีบไปให้เร็วที่สุด” สิ้นเสียงปกรณ์ก็วางสายไป