สมุดพูดได้!

ระหว่างที่จันทวีกำลังเดินไปถึงห้องนอนของตัวเอง ห้องข้างๆ มีเสียงเพลงเปิดดังออกมาจากภายในห้องของโม และยังมีเสียงแปลกๆ ที่ดังออกมาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับเสียงที่จะต้องตีกระทบกับอะไรสักอย่าง

มันทั้งดัง ทั้งแน่น ทำให้จันทวีนึกภาพไม่ออกว่า มันเป็นเสียงอะไรกันแน่ เป็นจังหวะที่ไม่เข้ากับเพลงที่เปิดเสียด้วยซ้ำ มันเหมือนกับอะไรที่หนักๆ ตีเข้าหากันบ่อยๆ กับความเร็วที่ไม่ค่อยคงที่ บางทีมีเสียงซวบซาบบนเตียงของคนสองคนด้วย

จันทวีพยายามนึกภาพตามเสียง แต่ไม่มีวันนึกภาพเหล่านั้นได้เสียที จึงตะโกนเข้าไปว่า...

“โม เบาเสียงเพลงหน่อยสิ! หูจะแตกรึไง!!! ป้าน้อยเรียกกินข้าว พาแฟนออกมากินข้าวด้วย” จันทวีตะโกนเสร็จก็เดินกลับเข้าไปในห้อง เสียงเพลงที่เบาลงในคราแรก ก็กลับมาดังกว่าเดิม และเสียงของหนักๆ ที่ตบตีกันบ่อยๆ ยิ่งเร่งความเร็วของเสียงที่เล็ดลอดออกมา

เด็กสาวกลับมาถึงห้องของตัวเองแล้ว พร้อมกับปิดประตูล็อคห้อง เธอแค่ไม่อยากให้ใครมาเห็นของ ที่จันทวีเก็บได้ และยังมีมือถือแตกกระจายเป็นชิ้นๆ เอามากองบนโต๊ะ

สมุดเล่มหนาแปลกๆ มันถูกรัดด้วยเข็ดขัดหนัง ดูโบราณและท่าทางจะเป็นของสำคัญมิใช่น้อย

“ใครทำตกนะ... มีทองคำอยู่ข้างในด้วย ถ้าป้าน้อยมาเห็น ต้องเอาไปขายแลกเงินแน่ๆ ยิ่งไม่ใช่ของเราด้วยสิ!” จันทวีเปรยออกมาด้วยความกังวลใจ ตั้งใจว่าจะซ่อนสมุดเล่มนี้เอาไว้มิให้ป้าน้อยมาเจอ

แววตาเธอมองไปรอบๆ ห้อง ไม่รู้จะเอาไปซ่อนไว้ที่ไหน ถ้าป้าน้อยแอบเข้ามาในห้อง ชอบมาค้นของๆ เธอ ก็อาจจะเจอสมุดเล่มนี้ก็เป็นได้ ถ้าป้าน้อยเอาทองคำในสมุดไปขายล่ะก็... เกิดเจอเจ้าของตัวจริงมารู้ทีหลังว่าสมุดอยู่กับเธอ แล้วของไม่ครบ...มีหวังจันทวีจะต้องแย่แน่ๆ

“สงสัยจะต้องพกติดตัวตลอดดีกว่า จนกว่าจะเจอเจ้าของสมุดเล่มนี้...” จันทวีตัดสินใจแล้วว่าจะต้องพกมันเอาไว้ระยะหนึ่ง เผื่อว่าจะมีเจ้าของประกาศหาสมุดเล่มนี้ที่หายไป เขาคงจะกังวลทองคำที่อยู่ในสมุดเล่มนี้แน่ๆ มันจะต้องสำคัญมากๆ

เรียวนิ้วมือของจันทวีไปกดโดนอะไรสักอย่าง เข็ดขัดรัดสมุดคลายตัวออก เปิดหน้ากระดาษอย่างนวลนุ่ม ปรากฏทองคำเสมือนใบมะกอกทองคำที่บางเบา กำลังลอยอยู่ตรงหน้าของเธอ และมันก็ชะงักสักระยะ แล้วก็ไปแนบในหน้ากระดาษถนอมสายตา

อักขระแปลกๆ ในสมุดเล่มนั้นจางหายไปหมดทั้งเล่ม และสมุดก็ปิดตัวเองลง รัดเข็มขัดเหมือนเดิม

“เดี๋ยวๆๆๆ เมื่อกี้เธอมีชีวิต!” จันทวีรู้สึกตื่นตาตื่นใจ เมื่อพบว่ามันเคลื่อนไหวเองได้ เธอรู้สึกว่าได้เจอสิ่งมหัสจรรย์เข้าให้แล้ว สมุดเล่มนั้นค่อยๆ ลอยขึ้นมาตั้งเล่มบนโต๊ะ ตรงหน้า ราวกับว่าอยากจะคุยกับเธอ...

******

“เจ้า... ไม่ใช่นายของข้า เจ้ามนุษย์!!!” สมุดเล่มนั้นส่งเสียงออกมา ก้องกังวานดุดัน เสียงนั้นแยกแยะได้ว่าไม่น่าใช่เสียงผู้หญิง และไม่น่าเป็นเสียงเด็กหนุ่ม

มันทำให้จันทวีตกใจมาก รีบลุกวิ่งหนีออกมาห่างๆ ไปหลบอยู่ข้างตู้เสื้อผ้า มองดูสมุดแปลกๆ เล่มนั้นด้วยความไม่ไว้วางใจ ไม่รู้ว่าเป็นเสียงบันทึกเหมือนการ์ดดนตรีหรือเปล่า? แต่นั้น... มันดันพูดออกมาเป็นประโยคภาษาไทยที่รู้เรื่อง

“นี่นาย...สมุดพูดได้?” เด็กสาวค่อยๆ เปรยกระซิบเบาๆ เธอไม่รู้ว่าไปเจอของดีอะไรเข้า หนังสือไสยเวทย์ หรือ ผีสิงสมุดบันทึกกันแน่? แววตาเริ่มกลอกไปมา นึกอยากจะวิ่งหนีออกจากห้อง แต่ก็กลัวจะโดนทำร้ายไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

“... นี่ข้าอยู่ที่ไหน?” สมุดเล่มเดิมไม่ยอมเปิดหน้ากระดาษ แต่พยายามส่งเสียงออกมาจาก แผ่นขอบกระดาษออกมา ถามเธออย่างระแวดระวัง เพราะความจริงแล้ว สมุดเล่มนี้ไม่ควรคุยกับใครอื่น นอกจากกามเทพผู้เป็นเจ้าของเท่านั้น

“บ้านฉันเอง... นายมันคืออะไร?” จันทวีค่อยๆ ตอบอย่างหวาดกลัว จิตใจก็ตื่นเต้น ระรัวเร็ว ลำคอเธอเริ่มแห้งผากอย่างลืม พยายามกลืนน้ำลายลงอย่างยากลำบาก กลัวก็กลัว อยากรู้ก็อยากรู้...

“แย่แน่ๆ แล้ว ข้าต้องแย่ๆ!!!” สมุดบันทึกดันเปรยออกมาอย่างกังวลใจ เธอคิดว่า น่าจะช่วยเหลือมันได้ หากว่าเขาจะบอกเธอ และคุยกันดีๆ ท่าทางสมุดเล่มนี้จะหันหน้าปกกระดาษไปมา ราวกับพยายามหาหนทางออกจากบ้านเธอ

“นายจะไปไหน? นี่นายมีชีวิต เคลื่อนไหวได้?” จันทวียังจับต้นชนปลายไม่ถูก เธอยังสับสนอยู่ ว่าไปเก็บของแปลกๆ แบบนี้มาจากถนนสาธารณะ ถ้ารู้ว่ามันไม่ใช่สมุดธรรมดาๆ เธอคงไม่เอาติดตัวกลับมาบ้านด้วยหรอก

“มนุษย์อย่างเจ้าจะไปรู้อะไร? จะกลับยังไงล่ะทีนี้?” สมุดบันทึกแปลกๆ ที่เคลื่อนไหว พูดได้ ยังคงเปรยออกมาอย่างวิตกกังวล ไม่ต่างกับคนๆ หนึ่งมีชีวิต เพียงต่างตรงแค่ มันเคลื่อนไหว คิดอ่านพูดได้นี่แหละ

จันทวีกำลังจะหาทางวิ่งหนีออกจากห้องตัวเอง เพื่อไปหาใครสักคนมาช่วยอยู่เป็นเพื่อนเธอที เด็กสาวเริ่มรู้สึกหวาดกลัวกับสมุดเจ้าอารมณ์ กำลังมีความโทสะอยู่บ้าง ทันใดนั้นเองที่สมุดบันทึกเล่มนี้ ลอยมาขวางหน้าเธอ เพื่อมิให้จันทวีเปิดประตู วิ่งออกจากห้องไปได้

******

“เดี๋ยวก่อน เจ้ามนุษย์! เจ้าจะไปไหน ข้าไม่ยอมให้เจ้าไปหาคนอื่นๆ มารุมข้าหรอกนะ!!!” สมุดปกหนา เนื้อกระดาษถนอมสายตา พื้นหน้ากระดาษว่างเปล่า กำลังกระพืบอยู่ตรงหน้าเด็กสาว

จันทวีรู้สึกหวาดกลัว และเริ่มมองมันแทบดวงตาไม่กระพริบ ปากเริ่มอ้าค้างสั่นระริกพูดลำบาก ค่อยๆ ก้าวถอยหลัง ออกห่างจากประตูห้องของตัวเองทันที เธอคงหนีมันไม่ได้แล้ว

“คือว่า...”

“เจ้าชื่ออะไร?” สมุดบันทึกแปลกๆ ถามด้วยความสนใจเธอ เพราะเห็นว่ายังเด็กอายุน้อย มันน่าจะใช้ประโยชน์จากเธอ เพื่อหาทางกลับไปหากามเทพ ผู้เป็นนายของมัน

“จันทวี แล้วนายมีชื่อเรียกรึเปล่า?” เพียงเด็กสาวแนะนำตัวเอง ถึงกับทำให้สมุดบันทึก สะดุ้งกับชื่อของเธอกึ่งคล้ายๆ มารดาของกามเทพไปบ้าง

“ข้าก็เป็นเพียงแค่สมุดบันทึกเท่านั้นแหละ! สงสัยข้าจะต้องรอให้นายมารับเสียแล้ว” มันยังคงเปรยออกมาค่อนข้างกลัดกลุ้ม ถ้าไม่มีเขา สมุดบันทึกเล่มนี้คงไม่มีวันได้ออกจากมิติโลกมนุษย์ด้วยตัวของมันเองแน่ๆ

“นายขยับ กับพูดได้ๆ ยังไง?” จันทวีถามด้วยความสงสัย จึงทำให้สมุดบันทึกต้องแนะนำตัวเองเสียหน่อย ไหนๆ ยามนี้ก็อยู่บ้านเธอแล้ว... มันควรจะให้เกียรติเจ้าบ้าน

“ทองคำ... สิ่งที่แนบมาด้วย มันไม่ใช่ทองคำธรรมดาๆ มันเป็นของที่อยู่ในโลกของข้า แต่ข้าไม่มีวันมอบมันให้ใครได้ง่ายๆ แน่นอน”

“อย่างนี้สมุดบันทึกอย่างนาย จะต้องระวังคนที่นี่มาเจอทองคำนะ ถ้าพวกนั้นมาเห็นจะต้องมาแอบขโมยไปขายเอาเงินแน่ๆ” จันทวีพยายามบอกให้สมุดบันทึกพูดได้ ให้ระมัดระวังตัวมากๆ โดยเฉพาะป้าน้อย

“ข้าซ่อนของเก่งนะ!” สมุดบันทึกเริ่มอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง ในเมื่อเด็กสาวที่เก็บเขามาได้ ไม่ได้เป็นคนโลภ และไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร ท่าทางเธอจะกลัวมันเสียด้วยซ้ำ

“สมุดอย่างนายทำอะไรได้บ้างอ่ะ นอกจากพูดได้ เคลื่อนไหวได้?” จันทวีเริ่มทยอยหายหวาดกลัว และเริ่มมีความสงสัยใคร่รู้เข้ามาแทนที่

“บันทึกน่ะสิ จะให้สมุดอย่างข้าไปทำอะไรอย่างอื่นได้ล่ะ เด็กน้อย!” สมุดบันทึกไม่ค่อยอยากบอกว่าทำอะไร เกรงว่ามนุษย์จะใช้มันไปในทางที่ผิด

“ฉันชื่อ จันทวี ถ้ามันเรียกยาก ก็เรียกแค่ -วี- ก็พอ”

“ข้าเรียกเจ้าว่า วี ก็ได้ มันทำให้ข้านึกถึงใครบางตนที่ไม่ได้เจอกันเสียนานหลายพันปีแล้ว” สมุดบันทึกกำลังเปรยถึงมารดานายของมันอยู่ นางเป็นเทพีที่งดงามที่สุดในสรวงสวรรค์ และคงไม่เหมาะสำหรับโลกมนุษย์ที่นี่แน่ๆ

******

“หน้าที่ของข้า คือทำให้ผู้คนสมหวัง เมื่อได้บันทึกลงไป เขาและเธอจะต้องมนต์ เพื่อได้ร่วมรักสวาทล้ำลึก แต่ถ้าข้าไม่ได้ทำงานร่วมกับของอย่างอื่น มันก็จะสำเร็จแบบครึ่งๆ กลางๆ น่ะ ข้าควรกลับ ไม่ใช่ตกค้างอยู่ที่นี่...”

สมุดบันทึกเห็นว่าเด็กสาวเลิกหวาดกลัวมัน และต้องบอกให้เธอหาทางพามันกลับไปยังจุดที่ตกหล่นตรงนั้น เผื่อว่า กามเทพผู้เลินเล่อ จะแวะกลับมาค้นหาและพามันกลับไปโลกเดิม

“ถ้าเช่นนั้น ก็อาศัยอยู่ที่นี่ไปก่อนก็ได้ ฉันจะดูแลนายเองนะ” จันทวีคิดว่า ควรจะช่วยสมุดเล่มนี้ ส่งคืนเจ้าของ ถ้ามันจะวิเศษขนาดนี้ เจ้าของมันจะต้องไม่ใช่คนธรรมดาๆ แน่ๆ

“เจ้าอย่านึกว่าจะได้เจอนายข้าง่ายๆ เลยนะ ขนาดหญิงที่เขารักยังไม่ได้เห็นหน้ากันง่ายๆ เลย” สมุดบันทึกเผลอพูดความจริงออกมาอีกแล้ว จันทวีจึงรู้ว่า เจ้าของบันทึกต้องเป็นผู้ชายแน่ๆ

“นายมาไกลนะ สมุดบันทึก!” จันทวีคิดว่า ควรหาที่อยู่ให้เจ้าสิ่งวิเศษเล่มนี้อยู่เป็นที่เป็นทางเสียหน่อย เกิดมีใครอื่นมาเห็นเข้า ก็คงแย่... เรื่องยาวได้อีก

“ไม่รู้ล่ะ เจ้าจะต้องพาข้ากลับไปที่เดิม ไม่เช่นนั้นล่ะก็... ข้าจะให้เจ้าต้องมนต์ นอนกับผู้ชายทั้งโลกใบนี้ จนขาดใจตายเลย ฮึ!!!” มันเป็นคำขู่ของสมุดบันทึก ที่ทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัว และท่าทางมันจะรู้ว่า เธอเป็นสาวบริสุทธิ์อยู่

“ถ้านายทำแบบนั้น นายจะบาปมหันต์เลยนะ นายควรทำตามหน้าที่ ไม่ใช่เอาไปใช้ในทางมิชอบ แต่ยอมรับว่า นายพิเศษจริงๆ นะ” จันทวีเริ่มหายกลัว และรู้สึกอยากเห็นสมุดบันทึกเล่มนี้สำแดงเดชแล้ว... เพียงแต่ท่าทางมันอาจจะไม่ยอมให้เธอใช้งานก็ได้

“ข้าจะตอบแทนเจ้าที่ช่วยเหลือข้านะ ถ้าหาก... ระหว่างนี้ข้ารอนายกลับมารับ ข้าจะยอมให้เจ้าได้ใช้วันละหนึ่งหน้า อยากเขียนอะไรก็เขียน... ถ้านายข้ากลับมาแล้ว คงจะลบมันเอง”

“ลบได้ด้วยรึ?” จันทวีไม่อยากจะเชื่อสายตาเลยว่า เขียนลงไปแล้วคนจะสมหวังเรื่องการร่วมรัก แล้วยังลบได้อีก

“ลบมนต์บังคับน่ะ ถ้าเจ้าเผลอไปนอนกับคนที่ไม่ควร และไม่ต้องการร่วมรักอีก แค่ใช้ส่วนใบมะกอกกวาดลบข้อความ มันก็จะหายไป... ข้าคิดว่า เป็นการแลกเปลี่ยนที่เจ้าให้ข้าอยู่ที่นี่ ก็แล้วกัน เราจะไม่มีอะไรติดค้าง”

สมุดบันทึกเห็นว่า เธอน่าจะไว้ใจได้ แม้ว่ามันจะไม่ได้บอกอะไรหมดทุกอย่าง สิ่งที่สำคัญที่สุด คือห้ามบอกใครบนโลกมนุษย์ใบนี้ว่า ใครคือนายของมัน...

“นายอยู่ที่นี่ได้นานตราบเท่าที่รอนายกลับมารับนะ สมุดบันทึก!” จันทวีเริ่มหายหวาดกลัว แล้วยิ้มออกทันที น้ำเสียงที่กังวานออกมาจากสมุด ท่าทางจะมีแค่เธอที่ได้ยินมันคุย ราวกับเสียงสายลมที่แว่วพัดผ่าน และเสียงเหล่านั้นมันก้องกังวาน ดังในสมองเธอ...

“จำไว้อีกเรื่องนะ วี... อย่าเล่าเรื่องข้าให้คนอื่นฟัง ไม่เช่นนั้นข้าจะบอกให้เจ้านายพาเจ้าออกจากโลกมนุษย์นี่เสีย... เจ้าต้องเก็บเรื่องข้าเป็นความลับนะ... เรื่องราวในสมุดของข้า มีความสำคัญมากต่อชีวิตมนุษย์บนโลกเจ้านะ”

สมุดบันทึกทำได้แค่บอกเธอ ห้ามเธอ และแนะนำให้เธอได้รู้ว่า มันทำอะไรได้บ้าง บางครั้งกฎข้อห้าม ก็บังคับให้สมุดต้องปกป้องตัวเองจากมนุษย์แปลกหน้าอย่างเธอเช่นกัน

“ตกลง ฉันจะเก็บเรื่องเจ้าเป็นความลับนะ” จันทวีคิดว่า ได้เวลาเปลี่ยนเสื้อผ้า ไปอาบน้ำ กินข้าวเย็น จากนั้นเธอจะกลับมาที่ห้อง ล็อคประตู แล้วคุยกับสมุดทั้งคืน มันคงจะตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ... รู้สึกว่า เธอไม่เสียใจเรื่องมือถือตกแตกอีกแล้ว

******