บทที่ 2 พิญดา

กลิ่นหอมอ่อนจากกายสาวมันทำให้ร่างกายของเขาเกร็งเครียดไปทั้งร่างเป้ากางเกงของเขามันแทบปริแตกความปวดร้าวกลางร่างเริ่มทำงาน ใบหน้าหล่อก้มกระซิบชิดแก้มนวลใส

“ไหนเธอลองพูดอีกครั้งสิเพราะฉันไม่ค่อยได้ยิน”

ดวงตากลมโตลืมขึ้นก่อนจะเบิกกว้างใบหน้างามที่ว่าแดงแล้วตอนนี้มันมีสีก่ำเสียยิ่งกว่าลูกตำลึงสุกเพราะใบหน้าหล่อของเขาอยู่ใกล้ชนิดที่เส้นด้ายเท่านั้นที่ลอดผ่าน หล่อนรีบหลับตาลงทันทีหัวใจสาวเต้นระทึก

“พูดสิพิญดาฉันรอฟังอยู่”

พันกรลอบมองใบหน้าสวยหวานของคนใต้ร่างที่หลับตาปี๋อย่างเอ็นดู

“พิมพ์ขอโทษค่ะ พิมพ์จะไม่ว่าคุณพันกรอีกพิมพ์ขอโทษค่ะ”

คนตัวโตเห็นปฏิกิริยาของหล่อนแล้วอดที่จะอมยิ้มไม่ได้ก่อนที่เขาจะปรับสีหน้าให้กลับไปเรียบเฉยดังเดิม

“ก็เท่านี้”

เขาลุกออกจากร่างบางปล่อยให้หล่อนเป็นอิสระหล่อนยอมรับว่าแอบรู้สึกเสียดายที่เขาไม่จูบหล่อนอย่างที่คาดคิดเอาไว้

“ทีหลังอย่าเถียงฉันอีกเข้าใจไหมพิญดา”

“ค่ะคุณพันกร”

เสียงโทรศัพท์มือถือของหล่อนดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อนมือบางกดรับสายก่อนจะกรอกเสียงลงไป

“ว่าไงเอซาวา”

เมื่อรู้ว่าปลายสายที่โทรมาคือใครหัวใจหนุ่มกลับรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูกเขาไม่ชอบเพื่อนของหล่อนที่ชื่อ เอซาวาเลยสักนิดหรือจะบอกว่าไม่ชอบเพื่อนผู้ชายของ พิญดาสักคนเลยก็ว่าได้

“วันพรุ่งนี้หรอ อ่อได้สิ ได้ๆ โอเคแล้วเจอกันนะ”

หล่อนวางสายไปเรียบร้อยแล้วก่อนจะรู้สึกได้ถึงกระแสอะไรบางอย่างจากพันกรซึ่งหล่อนไม่เข้าใจสักนิดเมื่อสักครู่เขายังไม่ได้มีใบหน้าที่เคร่งขรึมขนาดนี้เลยสักนิดถึงแม้ใบหน้าหล่อของเขาจะเรียบเฉยในยามปกติก็ตาม มันทำให้หล่อนรู้สึกหวาดกลัวไม่น้อย

“ผู้ชายนัดไปเที่ยวใช่ไหมพิญดา”

“เอ่อ...เพื่อน น่ะค่ะ”

หล่อนรับรู้ถึงกระแสน้ำเสียงแห่งความไม่พึงพอใจในนั้นแต่ไม่ยักเข้าใจว่าทำไมเขาต้องดูบึ้งตึงขนาดนี้ใบหน้าเรียบเฉยของเขาที่ปกติแทบจะไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ยามนี้มันเยือกเย็นเสียจนหล่อนหวาดกลัว

เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงหล่อนเห็นเขาปรายตามองดอกไม้สวยในแจกันบนโต๊ะก่อนจะหันกลับมามองหล่อนด้วยสายตาดำมืด

“เธอคิดว่าดอกไม้ที่เธอได้จากงานแต่งมันจะช่วยให้เธอสมหวังกับผู้ชายรวยๆ ได้อย่างนั้นหรือพิญดา”

หล่อนส่ายหน้าทั้งน้ำตาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมผู้ชายตรงหน้าถึงได้แต่คอยยัดเยียดคำพูดร้ายกาจให้หล่อนตลอดเวลา

“เพราะเธอจะไม่มีทางได้สมหวัง”

มือหนาปัดแจกันบนโต๊ะของหล่อนจนมันตกลงมาบนพื้นแตกเป็นเสี่ยงๆ เขาจงใจเหยียบดอกไม้ที่มันกระเด็นเพราะการตกกระทบก่อนจะเดินออกไปจากห้องของหล่อนด้วยท่าที่ที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

หัวใจสาวร้าวระบมหล่อนได้แต่มองแผ่นหลังกว้างของคนใจร้ายที่ก้าวเดินจากไปอย่างไม่ใยดี

น้ำตาสาวไหลทะลักทลายออกมาอย่างสุดกลั้นดวงตากลมโตที่มีหยาดน้ำตาคลอหน่วงจ้องมองดอกไม้สวยที่ได้รับจากพันกรอย่างหวงแหนตอนนี้สภาพของมันไม่น่ามองนัก

มือบางที่สั่นเทาเล็กน้อยเพราะแรงสะอื้นไห้เอื้อมหยิบดอกไม้สวยที่ตอนนี้มันชอกช้ำไม่ต่างจากหัวใจหล่อนเลยสักนิดขึ้นมากอดเอาไว้ด้วยความหวงแหนก่อนจะร่ำไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น

“บ้าชิบ”

พันกรที่ตอนนี้อยู่เพียงลำพังในห้องนอนกว้างขวาง สถบออกมาด้วยความหงุดหงิดที่ไม่สามารถควบคุมโทสะของตนเองได้ทั้งที่ยามปกติเขาสามารถทำมันได้เป็นอย่างดี

แม้กระทั่งตอนทำงานปฏิบัติหน้าที่เขาสามารถควบคุมโทสะร้ายให้มันเยือกเย็นได้เพราะกระทำงานใหญ่ใจต้องนิ่งแต่กลับพิญดาหล่อนทำให้ระบบการควบคุมตนเองของเขามันรวนไปหมดไม่ใช่เพียงแค่อารมณ์ร้ายเท่านั้นแต่เจ้าท่อนเอ็นของเขามันตั้งชูชันพร้อมทำงานอย่างน่าละอาย

ความรู้สึกที่เขามีต่อหล่อนมันคืออะไรกันแน่เขาไม่เข้าใจตนเองนักรู้เพียงแต่รู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมากที่หล่อนทำท่าทางหวาดกลัวเขาราวกลับลูกนกต่างจากผู้หญิงอื่นที่แทบจะกระโจนเข้าหา โมโหทุกครั้งที่รู้ว่าหล่อนมีผู้ชายมาติดพันเขาอดไม่ได้ที่จะสาดวาจาร้ายกาจออกไปเหมือนเช่นวันนี้

แผนร้ายกาจผุดขึ้นในหัวเมื่อนึกถึงบทสนทนาของพิญดาและปลายสายอย่างเอซาวา

“อย่าคิดว่าฉันจะปล่อยให้เธอได้ไปพลอดรักกับไอ้หน้าจืดได้ง่ายๆ นะพิญดา”

มือหนาโยนไม้พยุงทิ้งก่อนจะนั่งลงกับโซฟาตัวนุ่มพร้อมกับแกะเผือกอ่อนที่ขาออกแล้วเฟี้ยงมันลงกับพื้นด้วยความหงุดหงิดก่อนจะลุกขึ้นยืนก่อนจะก้าวเดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างกระฉับกระเฉง

“ให้ป้าจัดอาหารเลยไหมคะคุณพันกร”

“แล้วคนอื่นล่ะครับ”

พันกรที่ใส่เผือกอ่อนแล้วใช้ไม้ช่วยพยุงเดินอย่างคล่องแคล่วมาที่โต๊ะอาหารจนป้าทิพย์อดรู้สึกแปลกใจไม่ได้

“คุณพันกรไม่เจ็บขาแล้วหรือคะ”

คนถูกทักชะงักเล็กน้อยก่อนจะแสดงสีหน้าให้คนสูงวัยเห็นว่าตนเองยังคงเจ็บขาอยู่

“เจ็บสิครับป้า แล้วนี่ทำไมไม่มีคนมาช่วยป้าเลย”

“อ่อ พอดีพิมพ์มันไปหาหมอน่ะค่ะ”

“พิญดาไปหาหมอ เธอเป็นอะไรครับ”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตกใจระคนเป็นห่วงจนป้าทิพย์ที่ยืนอยู่รู้สึกตกใจไม่น้อยเพราะปกติแล้วสีหน้าเรียบเฉยเท่านั้นที่จะอยู่บนใบหน้าหล่อของพันกรแต่ตอนนี้ชายหนุ่มดูร้อนรน

“เอ่อ ไม่ได้เป็นอะไรหรอกค่ะเห็นว่าไปโรงพยาบาลเป็นเพื่อนเอซาวาน่ะค่ะ”

ความรู้สึกห่วงใยที่มีมันมลายหายวับไปกับตาแต่ทว่าความรู้สึกหึงหวงจนแน่นอกมันกลับเข้ามาแทนที่จนเต็มทุกพื้นที่ของความรู้สึก

ดวงตาคมกริบที่มีแต่ความมืดดำนั้นยามนี้มันให้ความรู้สึกที่มืดลึกยิ่งกว่าเดิม

“ผมไม่หิวป้าไม่ต้องตั้งโต๊ะนะครับ อ่อถ้าพิญดากลับมาแล้วรบกวนให้เธอเอานมสดมาให้ผมด้วยนะครับ”

“ให้ป้าเอาให้...”

ป้าทิพย์ยังไม่ทันได้พูดจบพันกรก็พูดแทรกด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นแต่แฝงไปด้วยความแข็งกร้าว

“ให้พิญดาเป็นคนเอามาครับ”

คนตัวโตพูดจบก็เดินดุ่มๆ ขึ้นบันไดกลับขึ้นห้องไปทันทีราวกลับที่ขาของเขาไม่ได้ใส่เผือก

ร่างอรชรของพิญดายืนชะงักงันอยู่หน้าห้องของพันกรอยู่พักใหญ่เพราะรู้ดีว่าเขาคงไม่ต้องการเห็นหน้าหล่อนแต่ทว่าทำไมป้าทิพย์ถึงบอกหล่อนว่าเขาต้องการให้หล่อนเอานมสดมาให้ ภายในมือมีแก้วทรงสวย ก่อนที่จะกลั้นใจเคาะประตูแล้วเปิดมันเข้าไป

“ขออนุญาตนะคะ”

หล่อนตั้งใจจะวางมันเอาไว้แล้วรีบเผ่นออกมาเพราะไม่อยากให้ชายหนุ่มหงุดหงิดใส่เหมือนทุกครั้ง มือบางวางแก้วทรงสวยที่บรรจุของเหลวสีขาวก่อนจะรีบเผ่นออกจากห้องแต่แล้วเสียงกระด้างของพันกรมันดังขึ้นเสียก่อน

“จะรีบไปไหนพิญดา”

หล่อนสะดุ้งด้วยความตกใจเพราะคิดว่าชายหนุ่มน่าจะอยู่ในห้องน้ำแต่เขากลับนั่งอยู่บนเตียงกว้าง

“เอ่อ พิมพ์จะไปช่วยป้าทิพย์ร้อยพวงมาลัยค่ะ”

เนื้อตัวสาวสั่นเทาเพราะความหวาดกลัวคนตรงหน้ามันเป็นความรู้สึกที่หล่อนไม่สามารถควบคุมได้เลยยิ่งนึกหวนคิดถึงริมฝีปากหนาหนักของเขาที่บดเคล้าคลึงร่างสาวยิ่งร้อนฉ่าปวดหนึบกลางร่างอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“มาช่วยฉันอาบน้ำก่อน”

“คะ !!”

หล่อนตกใจกำลังคิดว่าหูฝาด

“ฉันอยากอาบน้ำ เร็วเข้ามาพยุงฉันหน่อย”

หน้าสาวแดงก่ำพันกรจะให้หล่อนช่วยเขาอาบน้ำเลือดในกายสาวสูบฉีดรุนแรงหล่อนทำไม่ได้หรอกแค่อยู่ใกล้กับเขาหล่อนยังแทบจะเป็นลมแล้วนี่จะให้ช่วยอาบน้ำ

“เดี๋ยวพิมพ์ตามนายยศมาช่วยนะคะ”

ทำไมหล่อนถึงต้องคอยปฏิเสธหนีออกห่างเขาทุกครั้งมันสร้างความหงุดหงิดให้ชายหนุ่มไม่น้อยมีบรรดาผู้หญิงมากมายที่อยากใกล้ชิดกับเขาแต่ดูเจ้าหล่อนทำเข้าสิพยายามวิ่งหนีเขาตลอดเวลา