7 ต้องลืมให้ได้

รถแท็กซี่จอดที่หน้าบ้านชั้นเดียวในย่านชานเมือง ชาริณรีบจ่ายเงินและหิ้วกระเป๋าเดินทางลงจากรถด้วยท่าทางหวาดระแวงเพราะกลัวว่าแทนคุณจะตามมา

ชาริณเดินเข้ามาในบ้านและรีบตรงไปยังห้องนอน ล้มตัวลงบนเตียง ตากลมโตมองเพดานห้องอย่างเหม่อลอย ความเงียบภายในห้องนอนยิ่งทำให้รู้สึกถึงหัวใจของตนเองมันเต้นแรงขึ้น ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนปลายนิ้วหนาที่บดคลึง สัมผัสเร่าร้อน และเสียงครางที่น่าอับอายของตัวเองยังคงตามมาหลอกหลอนซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหัวสมอง

“บ้าไปแล้วยัยชา ทำไมถึงทำแบบนั้นลงไปนะ”

เธอบ่นกับตัวเองเบา ๆ ความอายเล่นงานจนหน้าแดงก่ำไปถึงใบหู เธอรู้ดีว่าการหนีออกมาแบบนี้มันดูไม่เป็นผู้ใหญ่ แต่นาทีนั้นความอับอายมันมีอำนาจเหนือเหตุผลทุกอย่าง

เธอไม่สามารถจินตนาการได้เลยว่าถ้าตื่นมาสบตากับแทนคุณในตอนเช้าแล้วจะทำหน้าอย่างไร หรือเขาจะมองเธอด้วยสายตาแบบไหน

ชาริณตัดสินใจคว้าไม้กวาดและถังน้ำถูพื้น เธอเริ่มจัดการทำความสะอาดบ้านชุดใหญ่ ตั้งแต่กวาดหยากไย่ เช็ดหน้าต่าง ไปจนถึงขัดพื้นห้องครัวอย่างบ้าคลั่ง เพื่อสลัดความฟุ้งซ่านออกไป เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดซึมตามไรผมและแผ่นหลังจนเสื้อเปียกชุ่ม แต่เธอก็ไม่หยุดเพราะถ้าเธอหยุดภาพความทรงจำก็จะกลับมาฉายซ้ำทันที

ครืด... ครืด...

โทรศัพท์มือถือที่เธอเพิ่งเปิดเครื่องทิ้งไว้บนโต๊ะกินข้าวสั่นครืดคราด ชาริณชะงักมือที่กำลังถือผ้าถูพื้น หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นชื่อบนหน้าจอ

เธอเม้มปากแน่น จ้องมองหน้าจอที่สว่างวาบอยู่อย่างนั้นจนสายตัดไป แต่มันก็ดังขึ้นมาใหม่ทันทีครั้งแล้วครั้งเล่า จนสุดท้ายเสียงเรียกเข้าเงียบไปและเปลี่ยนเป็นการแจ้งเตือนข้อความแทน

แทนคุณ : “ใบชา อยู่ไหน ทำไมหนีกลับไปแบบนั้น”

ใบชา : อยู่บ้านแล้วค่ะ

แทนคุณ : “รับสายพี่ด้วย ถ้าไม่รับ พี่จะโทรหาไอ้ต้นบอกมันว่าเกิดอะไรที่บ้านของพี่เมื่อคืน”

เธออ่านข้อความนั้นแล้วก็รีบเป็นฝ่ายโทรกลับ เธอไม่รู้ว่ามันเป็นแค่คำขู่หรือเปล่า แต่ถ้าพี่ชายเธอรู้เรื่องเข้า มีหวังบ้านแตกแน่ เรื่องนี้ต้องตายไปกับเธอเท่านั้น

“ทำไมทำตัวแบบนี้ใบชา รู้ไหมว่าพี่ตื่นมาไม่เห็นเรา พี่เป็นห่วงขนาดไหน” แทนคุณดุเสียงเข้มจนเธอสะดุ้ง

“ชาถึงบ้านแล้วค่ะพี่แทน ชาไม่อยากรบกวนพี่ตอนเช้า เห็นพี่นอนหลับอยู่เลยไม่ได้เรียก” เธอตอบเสียงอ้อมแอ้ม

“รบกวนที่ไหนกัน พี่บอกกับเราไว้แล้วว่าจะไปส่ง แล้วนี่กลับยังไง”

“แท็กซี่ค่ะ”

“แล้วทำไมต้องหนี หรือว่าเรื่องเมื่อคืน ไหนว่าเรื่องธรรมชาติ”

“พี่แทน หยุดพูดนะคะ ชารู้ค่ะว่าเมื่อคืนชาเป็นคนเริ่มเอง ชาบอกเองว่ามันเป็นเรื่องธรรมชาติ แต่ใครมันจะไปกล้าอยู่สู้หน้าพี่ล่ะคะ ชาไม่ได้หน้าหนาขนาดนั้นนะ” ชาริณร้องห้ามเสียงหลง

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง มีเพียงเสียงถอนหายใจยาว ๆ ของชายหนุ่ม

“พี่ขอโทษ พี่ไม่ควรทำแบบนั้นจริง ๆ พี่รู้ว่าเรายังเด็ก และอาจอยากรู้อยากลอง พี่เองก็น่าจะห้ามแต่กลับไปส่งเสริม” น้ำเสียงของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

“ช่างมันเถอะค่ะพี่แทน ลืม ๆ มันไปเถอะนะคะ ถือว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น ชาขอร้องให้มันเป็นความลับระหว่างเราสองคนพอ เพราะยังไงหลังจากนี้เราก็คงไม่เจอกันอีกแล้ว พี่ทำงานของพี่ ชาไปเรียนมหาลัย เราอยู่คนละโลกกันอยู่แล้วค่ะ”

“คงไม่เจอกันอีกงั้นเหรอ” แทนคุณทวนคำเบา ๆ

“ค่ะ”

“เอาเถอะ ถ้าเราต้องการแบบนั้น พี่ก็จะรับปาก แต่จำไว้นะใบชา ถ้ามีเรื่องอะไรเดือดร้อน พี่คนนี้ยังเป็นพี่ชายเราเสมอ”

“ค่ะ... ขอบคุณค่ะพี่แทน”

ชาริณวางสายไปพร้อมกับความรู้สึกที่หนักอึ้งในอก เธอทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นบ้านที่เพิ่งถูเสร็จใหม่ ๆ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนพื้นเมื่อคิดว่าจะไม่ได้เจอกันอย่างที่พูด

.....

วันต่อมารัฐชากลับมาจากต่างจังหวัดพร้อมของฝากพะรุงพะรัง เขาดูอารมณ์ดีเพราะงานไซต์ไม่มีปัญหาอะไรให้ปวดหัวเหมือนก่อนหน้านี้

“ว่าไงยัยชา คิดว่าผลสอบจะออกมาดีไหม” พี่ชายตัวดีเดินเข้ามาขยี้หัวน้องสาวเหมือนปกติ

“ชาคิดว่าคะแนนน่าจะออกมาดีนะ พี่ต้นล่ะเป็นไงบ้างเหนื่อยไหม” หญิงสาวเข้ามารับถุงจากมือพี่ชายแล้วเอามาวางไว้บนโต๊ะ

“วีคนี้ไม่เหนื่อยเท่าไหร่ งานราบรื่น แล้วไปอยู่บ้านพี่แทนเป็นไงบ้าง โดนดุไหมแล้วพี่แทนพาผู้หญิงมานอนไหมล่ะ”

“ชาไม่เห็นนะ หรือเพราะชารีบเข้านอนก็ไม่รู้” เธอปฏิเสธพลางหลบสายตา

“จริงเหรอ แปลกแฮะ สงสัยจะเกรงใจแก” รัฐชาหัวเราะ

“คงงั้นมั้ง”

“เดี๋ยวพี่จะโทรหาพี่แทนสักหน่อย กะว่าจะไปเลี้ยงข้าวขอบคุณสักมื้อที่อุตส่าห์ให้แกไปค้างด้วยแล้วก็จะเอาของฝากไปให้ด้วย แกไปกับพี่ด้วยไหมล่ะ”

“ไม่เอาอ่ะพี่ต้น ชาขอบคุณพี่เขาไปเยอะแล้ว อีกอย่างชาขี้เกียจแต่งตัว พี่ไปกับพี่แทนเถอะ ผู้ชายคุยกันน่าจะสนุกกว่านะ” ชาริณรีบส่ายหน้าปฏิเสธ

“อ้าวเหรอ เออๆ ตามใจ งั้นเดี๋ยวพี่นัดเพื่อนคนอื่นด้วยเลยแล้วกัน กะจะไปดื่มกันยาว ๆ หน่อย ไม่ได้เจอกันนาน”

รัฐชาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาแทนคุณทันที ชาริณแกล้งเดินไปล้างจานในครัวแต่หูยังคอยเงี่ยฟังอย่างใจจดใจจ่อ

“ผมซื้อของมาฝากเยอะเลย ขอบคุณนะพี่ที่ดูแลยัยชาให้เจอกันร้านเดิมนะพี่”

หลังจากวางสาย รัฐชาก็หันมาตะโกนบอกน้องสาว

“ยัยชา คืนนี้พี่ไม่อยู่กินข้าวนะ”

“อือ จะกินเหล้าก็อย่าขับรถไปนะ” เธอบอกพี่ชายด้วยความเป็นห่วง

“อือ เดี๋ยวพี่จะเรียกรถไปเอง กะจะดื่มให้ลืมโลกเลย ไม่ได้ดื่มนานแล้ว”

“อื้อ อย่าดื่มจนเมามากนะพี่ต้น เดี๋ยวลำบากคนอื่นเขาต้องหิ้วกลับ” เธอเตือนอีกครั้ง

“ระดับพี่ต้นไม่มีร่วงเว้ย”

ชาริณมองตามแผ่นหลังของพี่ชายที่เดินขึ้นไปอาบน้ำเตรียมตัวออกไปท่องราตรี ในใจของเธอทั้งรู้สึกโล่งที่ไม่ต้องไปเจอหน้าแทนคุณ แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกประหลาด เธอจินตนาการภาพแทนคุณนั่งอยู่ในวงเหล้า ท่ามกลางเสียงเพลงและผู้หญิงสวย ๆ มากมาย ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกเหมือนคนอกหัก

‘เขาจะลืมเรื่องเมื่อคืนได้จริง ๆ หรือเปล่านะ’

คืนนั้นรัฐชาออกจากบ้านไปพร้อมกับเสียงฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้ชาริณอยู่กับความเงียบ เธอเอนกายลงบนโซฟา มองดูเพดานพลางถอนหายใจ

“หวังว่าความลับของเราจะจางหายไปตามกาลเวลานะพี่แทน”

ราริณได้แต่หวังว่ามันจะเป็นอย่างที่ตนเองพูดเพราะเธอก็จะลืมเรื่องนี้เหมือนกันแม้ว่ามันจะยากแค่ไหนก็ตาม